پیش از روایت این سفر، دوست دارم از همسرم تشکر کنم که در تمام سفرها همراه و همقدم من بوده و با محبتهایش همیشه لحظات خوشی برایم ساخته است. بهخصوص سورپرایز زیبایی که به مناسبت تولدم برایم تدارک دید و خاطرهای فراموشنشدنی از این سفر به یادگار گذاشت. همچنین قدردان پدر و مادرم هستم که همیشه پشتیبانم بودهاند و با حمایت و دلگرمیشان مسیر رسیدن به خواستههایم را هموار کردهاند. در کنار این عزیزان، لازم میدانم از اژانس آرزوی سفر پارسیان به خاطر انتشار مطالب مفید و تجربههای ارزشمند مسافران تشکر کنم. همچنین از مدیریت هتل A-One The Royal Cruise پاتایا سپاسگزارم که برای برگزاری جشن تولدم با همسرم همکاری کردند و با تهیه کیک، این مناسبت را زیباتر کردند.
ماجرای این سفر به خرداد سال ۱۳۹۶ برمیگردد. در آن زمان، برنامهریزی کرده بودیم تعطیلاتمان را در مالزی بگذرانیم، اما به دلایلی که پیش آمد، سفرمان به این کشور منتفی شد. در شرایطی که تقریباً از انجام سفر ناامید شده بودیم، بهصورت اتفاقی پیشنهاد یک تور خانوادگی به تایلند را دیدیم.
برنامه سفر شامل چهار شب اقامت در بانکوک و سه شب در پاتایا بود. هزینه تور برای هر چهار نفر خانواده در مجموع ۷ میلیون و ۸۴۰ هزار تومان میشد. با اینکه تا آن زمان ذهنیتها و تردیدهای مختلفی درباره تور تایلند داشتیم و این کشور جزو انتخابهای اولیهمان نبود، پیشنهاد پیشآمده را بررسی کردیم و در نهایت تصمیم گرفتیم فرصت را از دست ندهیم. به این ترتیب، سفری که اصلاً انتظارش را نداشتیم، جایگزین برنامه قبلی شد و ما راهی تایلند شدیم.
از همان روزهای ابتدایی که سفر قطعی شد، شور و شوق زیادی داشتم. تقریباً دو هفته مانده به پرواز، کمکم وسایل موردنیاز را آماده میکردم و هر روز بخشی از چمدانها را میبستم. انتظار برای شروع این سفر برایم طولانی شده بود تا اینکه سرانجام روز حرکت از راه رسید.
روز اول؛ پرواز به بانکوک و اولین گشتوگذار
حدود ساعت ۶:۳۰ عصر از خانه به سمت فرودگاه امام خمینی راه افتادیم و یک ساعت بعد به فرودگاه رسیدیم. هنگام تحویل بار، با مسئلهای روبهرو شدیم که کمی برنامهمان را به تأخیر انداخت. وزن یکی از چمدانها به حدود ۳۷ کیلوگرم رسیده بود و مسئول پذیرش بار اجازه تحویل آن را نداد. مجبور شدیم بخشی از وسایل را جابهجا کنیم تا وزن چمدان به حد مجاز برسد.
این اتفاق یک نکته مهم را به ما یادآوری کرد: بهتر است پیش از رفتن به فرودگاه، وزن تکتک چمدانها را بررسی کنید تا هنگام پذیرش بار با چنین مشکلی مواجه نشوید. پس از حل این موضوع، هزینه خروج از کشور را پرداخت کردیم و ارز مسافرتیمان را هم دریافت کردیم.
بالاخره ساعت ۱۰:۳۰ شب وارد هواپیما شدیم. ترکیبی از هیجان شروع یک سفر تازه و کمی نگرانی از ناشناختههای مقصد در وجودمان بود. با نشستن روی صندلیها و آماده شدن هواپیما برای پرواز، ماجراجویی هفتروزهمان در تایلند رسماً آغاز شد.

پیش از سفر، از چند نفر شنیده بودیم که برای رفتن به تایلند و مالزی بهتر است از ایرلاینهایی مثل عمانایر یا قطر ایرویز استفاده کنیم و پرواز ماهان چندان گزینه مناسبی نیست. با این حال، شرایط سفر ما کمی متفاوت بود. از آنجا که دو فرزند ۱۰ و ۳ ساله همراهمان بودند، ترجیح میدادیم مسیر را بدون توقف طی کنیم تا بچهها مجبور نباشند در فرودگاه دیگری منتظر پرواز بعدی بمانند و خستگی بیشتری را تحمل کنند.
موضوع دیگری که درباره ماهان به گوشمان رسیده بود، ارائه ندادن پذیرایی و امکاناتی مثل پتو و بالش در طول پرواز بود. البته وقتی بیشتر بررسی کردیم، متوجه شدیم این تجربهها مربوط به پروازهای ایرآسیا بوده و درباره ماهان صحت نداشته است.
در نهایت، با وجود تمام حرفهایی که شنیده بودیم، ماهان را برای سفر انتخاب کردیم و از تصمیممان هم راضی بودیم. هرچند هواپیما از نظر ظاهری و امکانات کمی قدیمی به نظر میرسید، اما شرایط پرواز برای ما راحت و قابل قبول بود. در طول مسیر هم دو وعده غذایی، شامل شام و صبحانه، به مسافران ارائه شد و از این بابت مشکلی نداشتیم.
در طول پرواز، برای هر مسافر یک بسته جداگانه شامل پتو و بالش با بستهبندی وکیومشده در نظر گرفته شده بود. کیفیت پذیرایی در هر دو مسیر رفت و برگشت هم در مجموع رضایتبخش بود. حتی در پرواز رفت، اگر کسی غذای بیشتری درخواست میکرد، مهمانداران بدون مشکل دوباره برایش غذا میآوردند.
البته تجربه ما در مسیر برگشت کمی متفاوت بود. غذای پسرم با وجود اینکه برای او صندلی جداگانه رزرو شده بود، هر بار با تأخیر و ظاهراً با بیمیلی در اختیارمان قرار میگرفت. دلیل این برخورد برایمان مشخص نشد، اما به هر حال این موضوع از معدود نکات ناخوشایند ما در پرواز ماهان بود.
مسیر پرواز از تهران تا بانکوک حدود شش ساعت و نیم طول کشید. هواپیما پس از عبور از شهرهای یزد، کرمان و زاهدان، وارد حریم هوایی پاکستان و سپس هند شد. بخش ابتدایی پرواز بدون مشکل خاصی سپری شد، اما با نزدیک شدن به خلیج بنگال، شرایط آبوهوایی تغییر کرد. در این قسمت حدود یک ساعت هواپیما تکانهای شدیدی داشت و شرایط کمی نگرانکننده شده بود. البته خلبان پیش از رسیدن به این منطقه، درباره احتمال بروز تلاطم هوایی به مسافران توضیح داده و تأکید کرده بود که این وضعیت طبیعی است.
سرانجام حدود ساعت ۷ صبح به وقت محلی، در فرودگاه بانکوک فرود آمدیم. پس از پیاده شدن، برای انجام مراحل کنترل گذرنامه به سالن مربوطه رفتیم. صف مسافران بسیار طولانی بود، اما به دلیل همراه داشتن کودک خردسال، مأموران ما را به یکی از گیتهای خلوتتر هدایت کردند تا بدون معطلی مراحل ورود را انجام دهیم. این برخورد برایم جالب بود؛ اینکه در چنین شرایطی به خانوادههایی که کودک همراه دارند توجه میکنند و کارشان را راحتتر پیش میبرند، نکته مثبتی بود که از همان ابتدای ورود به تایلند توجهم را جلب کرد.
بعد از دریافت چمدانها، به دنبال آقای مای، راهنمای تورمان، گشتیم. اما به جای ایشان با خانمی تایلندی به نام لیا روبهرو شدیم که خودش را با نام مستعار لیلا معرفی کرد. پس از آشنایی کوتاه، همگی به سمت هتل نووتل سیلوم حرکت کردیم.
در مسیر فرودگاه به هتل، لیلا سه سیمکارت تایلندی در اختیارمان گذاشت که هرکدام مقدار کمی اعتبار اولیه داشتند. برای برقراری تماس با ایران لازم بود سیمکارتها را شارژ کنیم. ما یکی از آنها را به مبلغ ۳۰۰ بات شارژ کردیم که با توجه به میزان استفادهمان، اعتبار نسبتاً زیادی بود و برای مدت اقامتمان کفایت میکرد.
از آنجا که طبق برنامه تور قرار نبود بلافاصله پس از رسیدن به هتل استراحت کنیم، راهنمایمان پیشنهاد کرد پیش از تحویل اتاقها، بازدید از چند جاذبه شهر را شروع کنیم. به همین دلیل، اولین توقف ما در بانکوک معبد بودای طلایی بود.
این معبد از همان ابتدا توجهمان را جلب کرد. مجسمه بزرگ بودا که تماماً از طلای خالص ساخته شده، جلوه خاصی داشت و تماشای آن برایمان تجربه متفاوتی بود. جالبتر اینکه این مجسمه به عنوان تنها تندیس بودای ساختهشده از طلای خالص در تایلند شناخته میشود.
رفتار و شیوه عبادت مردم در معبد هم برایم تازگی داشت. عده زیادی از مردم محلی با احترام و حالتی خاص در برابر مجسمه دعا میکردند و مراسم مذهبی خود را به جا میآوردند. در میان بازدیدکنندگان، تعدادی از هموطنان ایرانیمان هم برای احترام به باورهای مردم تایلند، مانند آنها در برابر بودا ادای احترام کردند. این بازدید، اولین آشنایی نزدیک ما با فضای مذهبی و فرهنگی تایلند بود.
پس از بازدید از معبد بودای طلایی، به عبادتگاه دیگری در همان نزدیکی رفتیم. فضای این معبد هم حالوهوای خاص خودش را داشت و تعدادی از مردم محلی برای انجام مراسم مذهبی و نیایش در آن حضور داشتند.

یکی از چیزهایی که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، هدایایی بود که مردم برای بودا میآوردند. این هدایا فقط به گل و عود محدود نمیشد و انواع خوراکیها و حتی لباسهای مخصوص راهبان بودایی را هم شامل میشد. تماشای این رسم و رسوم برای ما که با چنین آیینهایی آشنایی چندانی نداشتیم، جالب و متفاوت بود.
پس از پایان بازدیدها، ابتدا مسافران یکی دیگر از هتلها را به محل اقامتشان رساندند و سپس نوبت ما شد تا به هتل نووتل فونیکس سیلوم برویم. در بدو ورود، آقای منوچهر، راهنمای ایرانی تور که زودتر به هتل رسیده بودند، به استقبالمان آمدند.

ایشان پس از خوشامدگویی، توضیحاتی درباره برنامههای گردشگری بانکوک و تورهای اختیاری ارائه کردند و اطلاعات لازم برای بازدید از جاذبههای شهر را در اختیارمان گذاشتند. سپس مراحل پذیرش هتل انجام شد و پس از دریافت کلید اتاق، به محل اقامتمان رفتیم تا بعد از پروازی طولانی و گشتوگذار صبحگاهی، کمی استراحت کنیم.
اتاق ما در طبقه هجدهم هتل قرار داشت و از پنجره آن منظرهای از بزرگراه و ساختمانهای اطراف دیده میشد. در میان آنها، بنایی زیبا وجود داشت که با نورپردازی شبانه جلوه خاصی پیدا میکرد و هنگام تاریک شدن هوا، روشنایی آن از پنجره اتاق بهخوبی قابل مشاهده بود. همین چشمانداز، بهخصوص در ساعات شب، برایمان بسیار تماشایی بود.

امکانات اتاق از نظر وسایل ضروری اقامت کامل بود. مینیبار، سشوار، حوله، شامپو و نرمکننده مو، مسواک و خمیردندان، تیغ اصلاح، خمیر ریش و کلاه مخصوص حمام در اختیارمان قرار داشت. چای، نسکافه و آب معدنی هم بهصورت روزانه شارژ میشدند و برای استفاده از آنها نیازی به درخواست جداگانه نداشتیم.
یکی از بخشهای خوب اقامت در این هتل، صبحانه آن بود. تنوع غذاها قابل توجه بود و گزینههای مختلفی برای انتخاب وجود داشت. البته طبیعی بود که همه خوراکیها با سلیقه غذایی ما هماهنگ نباشند، اما در مجموع کیفیت و تنوع صبحانه رضایتبخش بود و هر روز میتوانستیم با انتخابهای مختلف روزمان را شروع کنیم.
بعد از اینکه وسایلمان را مرتب کردیم، دوش گرفتیم و کمی استراحت کردیم، تصمیم گرفتیم سری به استخر هتل بزنیم. گرمای هوای بانکوک بعد از بیرون آمدن از محیط خنک هتل کاملاً احساس میشد و شنا کردن بهترین راه برای فرار موقت از آن بود. استخر ابعاد بزرگی نداشت، اما بسیار تمیز و مرتب بود. ساعاتی که در کنار استخر گذراندیم، از لحظات خوشایند اقامتمان در بانکوک شد و خستگی پرواز و گشت صبحگاهی را تا حد زیادی از تنمان بیرون کرد.
با توجه به اینکه بخش زیادی از روز را به بازدید از معابد و رسیدن به هتل اختصاص داده بودیم، فرصت چندانی برای گشتوگذار باقی نمانده بود. به همین خاطر تصمیم گرفتیم عصر را به قدم زدن در اطراف هتل و سر زدن به مراکز خرید نزدیک بگذرانیم. مقصد اولمان مرکز خرید رابینسون بود که با حدود ۱۰ دقیقه پیادهروی از هتل به آن میرسیدیم.
قبل از سفر شنیده بودیم که رابینسون جزو مراکز خرید نسبتاً گران بانکوک است، اما وقتی قیمتها را از نزدیک دیدیم، نظرم کاملاً عوض شد. به نظرم اجناس این مرکز خرید در مقایسه با بسیاری از فروشگاههایی که بعداً دیدیم، قیمت مناسبتری داشتند. همان روز مقداری خرید کردیم، بدون اینکه بدانیم در واقع یکی از بهترین فرصتهای خرید سفر را از دست دادهایم! چون در روزهای بعد تقریباً هر مرکز خرید دیگری که به آن سر زدیم، قیمتهای بالاتری داشت.
اینجا بد نیست به نکتهای درباره خرید در بانکوک اشاره کنم. تصور اینکه این شهر از نظر خرید شرایطی شبیه استانبول دارد و میتوان با قیمتهای مناسب اجناس باکیفیت و برند تهیه کرد، چندان درست نیست. البته در بازارهای خیابانی و فروشگاههایی که اجناس معمولی و ارزان عرضه میکنند، گزینههای زیادی با قیمتهای پایین پیدا میشود؛ اما وقتی سراغ کالاهای باکیفیتتر و برندهای معروف میروید، قیمتها در بسیاری از موارد حتی از ایران هم بالاتر است. این موضوع برخلاف انتظاری بود که پیش از سفر داشتم و کمی برایم ناامیدکننده بود.
بعد از گشتوگذار و خرید، به هتل برگشتیم. برای شام هم از قبل مقداری غذا از ایران همراه آورده بودم و ترجیح دادیم همان را در کنار خانواده و با آرامش میل کنیم. به این ترتیب، اولین روز حضورمان در بانکوک با استراحت در هتل به پایان رسید.
روز دوم؛ بازدید از سافاری ورلد بانکوک
صبح روز بعد، بعد از صرف صبحانه در هتل، آماده رفتن به سافاری ورلد شدیم. بلیت این مجموعه را همراه با ناهار، از راهنمای ایرانی تور تهیه کرده بودیم و قرار بود یکی از روزهای جذاب سفرمان را در این مجموعه تفریحی بگذرانیم.
از همان ابتدای ورود به سافاری ورلد، تنوع حیواناتی که در مجموعه نگهداری میشدند توجه ما را جلب کرد. در گوشه و کنار محوطه، گونههای مختلفی از حیوانات دیده میشدند که بعضی از آنها برایمان کاملاً تازگی داشتند. میمونهای بسیار ریزی که اندازهشان تقریباً به اندازه یک کف دست بود، تمساحهای بزرگ و اسبهای کوتاهقد از جمله حیواناتی بودند که تماشایشان برایمان جالب بود.

در همان بخش ورودی، طوطیهای رنگارنگ با ظاهر زیبا و چشمنوازشان جلوه خاصی به محیط داده بودند. تنوع حیوانات و تفاوت جثه و ظاهر آنها باعث شده بود از همان دقایق اول، بچهها با هیجان مشغول تماشای اطراف شوند و ما هم با علاقه از بخشهای مختلف مجموعه دیدن کنیم.

بعد از گشتوگذار در محوطه و تماشای حیوانات، نوبت به اجرای برنامههای نمایشی مجموعه رسید. اولین برنامه، نمایش میمونها بود. میمونها با حرکات بامزه و رفتارهای غیرمنتظرهشان حسابی تماشاگران را سرگرم کردند. از رقصیدن و حرکات نمایشی گرفته تا اجرای مسابقه بوکس، همهچیز با شیطنت و جنبوجوش این حیوانات همراه بود و فضای شادی در سالن ایجاد کرده بود.
برنامه بعدی به شیرهای دریایی اختصاص داشت. پیش از شروع نمایش، فرصتی فراهم شده بود تا بازدیدکنندگان با پرداخت هزینه جداگانه در کنار این حیوانات عکس بگیرند. صحنهای که برایم جالب بود، زمانی بود که یکی از شیرهای دریایی به فردی که کنارش ایستاده بود نزدیک شد و او را بوسید. بعد از این بخش، اجرای اصلی آغاز شد و تماشای تواناییهای این حیوانات برای بچهها جذابیت زیادی داشت.
آخرین نمایشی که در آن بخش تماشا کردیم، کابویشو بود. فضای اجرا حالوهوای فیلمهای وسترن را داشت و با صحنههای نمایشی و حرکات بازیگران همراه بود. همسر و پسرم از این برنامه خیلی خوششان آمد و با هیجان آن را دنبال کردند، اما برخلاف آنها، من ارتباط چندانی با این نمایش برقرار نکردم و برایم چندان سرپس از پایان کابویشو، فرصتی برای عکاسی در کنار بعضی از حیوانات فراهم شده بود. بازدیدکنندگان میتوانستند با پرداخت هزینه جداگانه، در کنار میمونها یا ببرها عکس یادگاری بگیرند. هزینه عکاسی با ببرها ۶۰۰ بات بود. متأسفانه به دلیل محدودیت زمانی، نتوانستیم از تمام این فرصتها استفاده کنیم و در نهایت فقط با ببرها عکس گرفتیم.
هنوز هم از اینکه فرصت عکاسی با میمونها را از دست دادم کمی ناراحتم! در واقع یکی از چیزهایی که دوست داشتم در این سفر تجربه کنم، دیدن میمونها از فاصله نزدیک بود، اما به دلایلی این فرصت برایم پیش نیامد.
بین برنامههای نمایشی و ادامه بازدید از مجموعه، زمان صرف ناهار در نظر گرفته شده بود. خوشبختانه تور برایمان غذا را از یک رستوران ایرانی تهیه کرده بود؛ ترکیبی از برنج، مرغ با ریحان و پیاز به همراه نوشابه. بعد از خوردن ناهار و کمی استراحت، آماده شدیم تا بقیه قسمتهای سافاری ورلد را ببینیم.
بعد از ناهار، برای تماشای یکی دیگر از برنامههای اصلی مجموعه، یعنی نمایش دلفینها، به محل اجرا رفتیم. این برنامه واقعاً دیدنی بود و حرکات هماهنگ دلفینها با مربیانشان فضای شادی در سالن ایجاد کرده بود. البته قبل از شروع نمایش اتفاق جالبتری هم افتاد که برای من بهیادماندنی شد.
پیش از اجرای برنامه، آهنگهایی از کشورهای مختلف پخش میشد. ابتدا موسیقی تایلندی و بعد آهنگهایی از چند کشور دیگر، از جمله هند، به گوش رسید. گردشگران هندی با شنیدن موسیقی کشورشان حسابی ذوقزده شده بودند. من هم با خودم فکر میکردم چرا از ایران هیچ آهنگی پخش نمیکنند که ناگهان صدای یک موسیقی شاد ایرانی در سالن پیچید! همان لحظه تمام ناراحتیام برطرف شد و با شنیدن آهنگ کشورمان حسابی به وجد آمدم.
پس از تماشای نمایش، دوباره به گشتوگذار در مجموعه ادامه دادیم. یکی از تجربههای جالب این بخش، غذا دادن به زرافهها بود. با پرداخت ۱۰۰ بات میتوانستیم مقداری موز بخریم و با استفاده از یک چوب مخصوص، آنها را به زرافهها بدهیم. نزدیک شدن این حیوانات و تماشای گردن بلندشان از فاصله بسیار کم، یکی از خاطرات شیرین آن روز برایمان شد.
در ادامه، سوار ونهایی شدیم که در ابتدای برنامه از هتل به سافاری ورلد آمده بودیم و به قسمت نگهداری حیوانات وحشی رفتیم. برخلاف انتظارمان، این بخش هیجان چندانی نداشت؛ بیشتر حیوانات در حال استراحت بودند و بعضی از آنها اصلاً تحرکی نداشتند. حتی برای لحظهای به ذهنمان رسید که شاید به آنها دارو دادهاند تا آرام باشند! با این حال، دیدن حیواناتی مثل کرگدن و خرس از فاصله نزدیک تجربه متفاوتی بود و ارزش تماشا داشت.
یک نکته مهم برای کسانی که قصد بازدید از سافاری ورلد را دارند: حتماً کرم ضدآفتاب همراه داشته باشید و در صورت امکان چتر هم ببرید، چون بخش زیادی از برنامهها در فضای باز و زیر تابش مستقیم آفتاب برگزار میشود. اگر کودک خردسال همراه دارید، کالسکه سایهباندار میتواند بسیار کمککننده باشد و بازدید را برایتان راحتتر کند.
بازدید از سافاری ورلد حدود ساعت ۸:۳۰ صبح آغاز شد و نزدیک ساعت ۴ بعدازظهر به پایان رسید. پس از اتمام برنامه، با همان ونهایی که صبح ما را به مجموعه آورده بودند، به سمت هتلها حرکت کردیم.
وقتی به هتل رسیدیم، بعد از کمی استراحت و استفاده از استخر، خستگی بچهها کاملاً خودش را نشان داد. آنها حدود ساعت ۸ شب به خواب رفتند و آنقدر خسته بودند که تا صبح بیدار نشدند. ما هم با توجه به اینکه بچهها خوابیده بودند، ترجیح دادیم از هتل خارج نشویم و شب را در اتاق بمانیم.
روز سوم؛ یک روز شاد در دریم ورلد
صبح روز سوم، بعد از صرف صبحانه، طبق برنامه تور راهی مجموعه تفریحی دریم ورلد شدیم. فضای این پارک از همان بدو ورود حالوهوای متفاوتی داشت. همهجا پر از رنگ، سازههای فانتزی و شخصیتهایی بود که بیشتر شبیه دنیای قصهها و کارتونها بودند.
در قسمتهای مختلف پارک، خانهها و سازههای جالبی ساخته بودند؛ از خانه غول داستان لوبیای سحرآمیز گرفته تا خانه هفت کوتوله و نمونههای دیگری از فضاهای کارتونی. هر گوشه پارک سوژه تازهای برای عکاسی پیدا میشد و ما هم فرصت را از دست ندادیم و تا جایی که میتوانستیم عکسهای خانوادگی گرفتیم. بچهها از دیدن این فضاهای عجیب و دوستداشتنی حسابی ذوقزده شده بودند و برای شروع یک روز تفریحی دیگر، انرژی زیادی داشتند.

بخش هیجانانگیز دریم ورلد، وسایل بازی متنوع آن بود. بعضی از دستگاهها آنقدر برایمان جذاب بودند که چند بار پشت سر هم از آنها استفاده کردیم. یکی از محبوبترین تفریحاتمان سرسره آبی بود. برای استفاده از آن باید یک پوشش نایلونی مخصوص به قیمت ۳۰ بات تهیه میکردیم و سپس روی سورتمههای مخصوص مینشستیم و از مسیر شیبدار پایین میآمدیم. سرعت حرکت و پاشیدن آب به سر و صورتمان، حسابی حالوهوایمان را عوض کرد و خستگی ناشی از گرمای هوا را از تنمان بیرون آورد.
برای ناهار هم طبق برنامه تور به شعبه KFC داخل مجموعه رفتیم. مرغ سوخاری، سیبزمینی و نوشابه سفارش دادیم. شاید عجیب به نظر برسد، اما در آن هوای گرم، نوشابه خنکی که لیوانش پر از یخ بود، یکی از لذتبخشترین بخشهای ناهارمان شد! واقعاً چقدر چسبید.
از دیگر تفریحاتی که در آن روز تجربه کردیم، سینمای سهبعدی و تلهکابین مجموعه بود. سینمای سهبعدی با جلوههای تصویریاش تجربه سرگرمکنندهای برایمان رقم زد. تلهکابین هم فرصت خوبی بود تا بدون شلوغی و پیادهروی، از ارتفاع به بخشهای مختلف پارک نگاه کنیم و نمای کلی دریم ورلد را از بالا ببینیم.
در مجموع، دریم ورلد برای تمام اعضای خانواده سرگرمیهای متنوعی داشت و هر کدام از ما توانستیم از بخشهای موردعلاقهمان لذت ببریم. این روز هم با کلی خاطره و عکس به یکی دیگر از روزهای خوش سفرمان تبدیل شد.
حدود ساعت پنج عصر بود که به هتل برگشتیم. بعد از یک روز پرتحرک در دریم ورلد، همه حسابی خسته بودیم؛ بنابراین ابتدا کمی استراحت کردیم و دوش گرفتیم و بعد برای خرید و گشتوگذار از هتل بیرون رفتیم.
یکی از مراکز خریدی که دوست داشتیم ببینیم، پلاتینیوم و بازار پتونام بود. طبق اطلاعاتی که از قبل داشتیم، این دو مرکز برای خرید اجناس غیربرند با قیمتهای مناسب شهرت داشتند. مشکل اینجا بود که هر دو معمولاً حدود ساعت هفت شب تعطیل میکردند و ما به دلیل برنامه فشرده گردشها و خستگی بچهها فرصت نکردیم بهموقع خودمان را به آنجا برسانیم. در نتیجه، به قدم زدن در خیابانها و سر زدن به دستفروشها و غرفههای کنار خیابان بسنده کردیم.
کیفیت بیشتر اجناسی که در این غرفهها عرضه میشد چندان تعریفی نداشت، اما در میان آنها بدلیجات وضعیت بهتری داشتند. به نظرم این محصولات را میشد با قیمت پایینتری نسبت به مراکز خرید تهیه کرد، بدون اینکه تفاوت محسوسی در کیفیتشان وجود داشته باشد.
روز چهارم؛ بازدید از بازار شناور بانکوک
برای برنامه روز چهارم تصمیم گرفتیم این بار بدون استفاده از تورهای گروهی، خودمان به یکی از جاذبههای معروف بانکوک برویم. جلوی هتل با مردی به نام دون آشنا شدیم که به گردشگران تورهای مختلف پیشنهاد میداد. پس از صحبت با او، برای رفتوبرگشت به بازار شناور توافق کردیم و راهی این مجموعه شدیم.
از قبل شنیده بودیم که بعضی از تورها گردشگران را به بازار شناور جدید میبرند؛ بازاری که به گفته مسافران، جذابیت و حالوهوای نمونه قدیمی را ندارد. به همین دلیل ترجیح دادیم مقصد موردنظر خودمان را انتخاب کنیم. هزینه رفتوبرگشت با دون ۷۰۰ بات شد. البته بازار فاصله زیادی از مرکز شهر داشت و همین مسیر نسبتاً طولانی باعث شد بخش قابل توجهی از زمانمان صرف رفتوآمد شود.

پس از رسیدن، برای گشتوگذار روی آب یک قایق اجاره کردیم که هزینه آن ۵۰۰۰ بات شد. در این مجموعه تفریحات دیگری هم وجود داشت؛ از جمله فیلسواری با هزینه نفری ۱۰۰۰ بات و نمایش میمونها به قیمت ۵۰۰ بات. با توجه به هزینههای نسبتاً بالای این برنامهها، تصمیم گرفتیم از آنها صرفنظر کنیم و بیشتر وقتمان را به تماشای خود بازار اختصاص دهیم.
فضای بازار شناور واقعاً با چیزهایی که تا آن روز در بانکوک دیده بودیم تفاوت داشت. در امتداد رودخانه، مغازههای متعددی قرار گرفته بودند که انواع صنایعدستی، سوغاتی و خوراکیهای محلی تایلند را عرضه میکردند. اما جذابیت اصلی بازار، فروشندگانی بودند که داخل قایقهای کوچک روی آب حرکت میکردند و محصولاتشان را مستقیماً به گردشگران میفروختند.
در این قایقها تقریباً همهچیز پیدا میشد؛ از کلاه و نارگیل تازه گرفته تا غذاهای محلی و انواع خوراکیها. دیدن اینکه خریدوفروش در چنین فضایی و روی آب انجام میشود، برایمان تجربه جالبی بود و حسابی سرگرم تماشای رفتوآمد قایقها شدیم.
البته بازار فقط به بخش توریستی و فروشگاههای رنگارنگ محدود نمیشد. در کنار رودخانه، خانههای چوبی قدیمی و سادهای دیده میشد که محل زندگی مردم محلی بودند. ظاهر این خانهها و شرایط زندگی ساکنانشان با فضای شلوغ و تجاری بازار تفاوت زیادی داشت و تا حدودی سختی زندگی آنها را نشان میداد. در میان آب هم گاهی سوسمارهایی دیده میشدند که آرام روی سطح آب حرکت میکردند و همین موضوع جذابیت و البته کمی دلهره به قایقسواری ما اضافه میکرد.
در بخش دیگری از مسیر رودخانه، چند نفر را دیدیم که با نگهداری مار و حیوانی شبیه میمون، به گردشگران امکان عکاسی میدادند. همسرم هم تصمیم گرفت این تجربه را امتحان کند و با یکی از مارها عکس گرفت. هزینه این کار ۲۰۰ بات بود.
نکتهای که در بازدید از بازار شناور متوجه شدیم، اختلاف زیاد قیمتها با فروشگاههای داخل شهر بود. تقریباً تمام اجناس با بهایی دو تا سه برابر مراکز خرید بانکوک عرضه میشدند. بنابراین اگر قصد خرید دارید، بهتر است از همان ابتدا با فروشنده وارد مذاکره شوید و خودتان قیمت پیشنهادی بدهید. برای مثال، یک کلاه جالب که با باز شدن به بادبزن تبدیل میشد، ابتدا ۴۰۰ بات قیمتگذاری شده بود، اما در نهایت توانستیم آن را با ۱۴۰ بات بخریم. هزینه عکاسی با حیوانات هم که ابتدا ۶۰۰ بات پیشنهاد شده بود، با چانهزنی به ۲۰۰ بات رسید.
پس از پایان قایقسواری و بازگشت به محل اولیه، عکسهایی را که در ابتدای ورود از ما گرفته بودند، به نمایش گذاشتند. هر عکس را با قیمت ۱۰۰ بات عرضه میکردند. این شیوه عکاسی در بسیاری از گشتهای گردشگری تایلند رایج بود؛ از مسافران هنگام ورود عکس میگرفتند و در پایان برنامه، تصاویر چاپشده را برای فروش ارائه میدادند. البته خرید آنها کاملاً اختیاری بود و اگر تمایلی نداشتید، میتوانستید بهراحتی از کنارشان بگذرید.
در مجموع، بازار شناور از آن مکانهایی بود که بیشتر برای تماشا و آشنایی با سبک زندگی و فضای سنتی تایلند ارزش بازدید داشت تا خرید کردن. پیشنهاد میکنم اگر به آنجا رفتید، قبل از پرداخت هر مبلغی حتماً درباره قیمت چانه بزنید.
بعد از اینکه قایقسواری در بازار شناور به پایان رسید، دون ما را به محل دیگری برد که امکان فیلسواری هم در آن وجود داشت. تصمیم گرفتیم این تفریح را هم امتحان کنیم و برای هر نفر ۶۰۰ بات پرداخت کردیم. پسر کوچکم از این تجربه فوقالعاده خوشحال بود. وقتی ذوق و شوقش را هنگام سوار شدن به فیل میدیدم، تمام خستگی مسیر و هزینههایی که کرده بودیم از یادم میرفت. دیدن شادی بچهها برای ما بهترین بخش این گردش بود.
برنامه بعدیمان خرید از مراکز تجاری بانکوک بود، اما به دلیل اینکه هزینههای بازار شناور بیشتر از چیزی شده بود که پیشبینی میکردیم، پول نقد کافی برای ادامه خرید نداشتیم. بنابراین مجبور شدیم ابتدا به هتل برگردیم و پس از برداشتن پول دوباره راهی شهر شویم.
در مسیر خرید، دون ابتدا ما را به فروشگاهی برد که خودش پیشنهاد میکرد. داخل فروشگاه انواع کیف و کفش چرمی، کتوشلوار، ساعت و محصولات دیگر عرضه میشد. حالا که به گذشته نگاه میکنم، یکی از فرصتهایی که واقعاً از دست دادم همین فروشگاه بود. کیفهای تمامچرم با قیمتهای بسیار مناسبی عرضه میشدند، اما من تصور میکردم در بانکوک فروشگاههای دیگری با قیمتهای بهتر هم پیدا خواهم کرد. در روزهای بعد متوجه شدم که این تصور اشتباه بوده و هنوز هم از نخریدن بعضی از آن اجناس پشیمانم.
بعد از آن به سمت مرکز خرید MBK رفتیم. کرایهای که برای این مسیر از هتل پرداخت کردیم ۱۰۰ بات بود. MBK مرکز خرید بزرگی با فروشگاههای متعدد و اجناس متنوع، بهخصوص محصولات برند و شیک، بود؛ اما قیمتها برای ما چندان جذاب نبودند. حتی در بعضی موارد از مراکز خریدی که قبلاً دیده بودیم هم گرانتر بودند. برای نمونه، عینک آفتابی مشابهی را در این مرکز دیده بودیم که قیمتش حدود ۱۰۰ هزار تومان بیشتر از فروشگاه رابینسون بود.
مقصد بعدی ما سنترال ورلد بود. این مرکز هم از نظر تنوع فروشگاهها و اجناس دیدنی بود، اما مشکل قیمتها همچنان وجود داشت. با مقایسهای که انجام میدادیم، به این نتیجه رسیدیم که خرید بسیاری از این محصولات از ایران برایمان بهصرفهتر تمام میشود. به همین دلیل، به جای خریدهای سنگین، چند سوغاتی تهیه کردیم و برای رفع خستگی هم یک بستنی خوشمزه خوردیم.
وقتی قصد داشتیم به هتل برگردیم، ناگهان باران شدیدی شروع شد. بارشی که در ابتدا انتظارش را نداشتیم، برنامه بازگشت ما را کمی تغییر داد و ماجرای تازهای برای ادامه آن روز رقم زد.
در همان مرکز خرید، یک شعبه برگر کینگ وجود داشت. تصمیم گرفتیم شام را از آنجا تهیه کنیم و منتظر ماندیم تا شدت باران کمتر شود. بعد از آرام شدن هوا، یک تاکسی گرفتیم و به هتل برگشتیم. باید زودتر استراحت میکردیم، چون قرار بود روز بعد رأس ساعت ۹:۳۰ صبح در هتل آماده باشیم تا به سمت پاتایا حرکت کنیم.
یک نکته درباره حملونقل در تایلند: پیشنهاد میکنم تا حد امکان از توکتوک استفاده نکنید. این وسایل از نظر ما چندان ایمن نیستند و قیمتهایی هم که رانندهها پیشنهاد میدهند، تفاوت زیادی با کرایه تاکسیهای کولردار ندارد. البته ما در طول سفر از توکتوک استفاده نکردیم و ترجیح دادیم با تاکسی رفتوآمد کنیم.
پیش از ادامه سفرنامه، لازم میدانم به یک نکته اشاره کنم. ما به دلیل همراه داشتن دو فرزند و محدود بودن زمان اقامتمان در بانکوک، فرصت نکردیم از تمام جاذبههای این شهر دیدن کنیم. بانکوک شهری پر از دیدنیها و تفریحات متنوع است و به نظر من برای اینکه بتوان از سفر به چنین مقصدی لذت بیشتری برد، بهتر است چند نکته را در نظر بگیرید.
اگر امکانش را دارید، بهخصوص در سفرهایی که جاذبههای زیادی برای بازدید دارند، بهتر است بهصورت مجردی یا دونفره سفر کنید تا با خیال راحتتر از برنامههای گردشگری استفاده کنید و کودکان هم خسته و کلافه نشوند. راه دیگر این است که تمام هفت شب سفر را در بانکوک بمانید یا اگر قصد انتخاب تور ترکیبی دارید، مدت بیشتری را برای آن در نظر بگیرید تا مجبور نباشید برای دیدن جاذبههای مختلف با عجله برنامهریزی کنید.
روز پنجم؛ از بانکوک تا پاتایا
صبح روز پنجم، با وجود خستگی روزهای گذشته، صبحانه را صرف کردیم و پس از بستن چمدانها به لابی هتل رفتیم تا منتظر تورلیدر جدیدمان بمانیم. کمی بعد خانمی تایلندی به سراغمان آمد که او هم مثل راهنمای قبلی، چند جمله فارسی را بهسختی صحبت میکرد. همراه با تعدادی دیگر از مسافران ایرانی سوار اتوبوس شدیم و برای سوار کردن بقیه مسافران، به چند هتل دیگر رفتیم.
پس از اینکه همه مسافران به اتوبوس اضافه شدند، حدود ساعت ۱۰:۳۰ صبح به وقت بانکوک، حرکت به سمت پاتایا را آغاز کردیم. در طول مسیر، تورلیدر توضیح داد که به دلیل ترافیک، حرکت را کمی زودتر از برنامه انجام دادهاند تا زودتر به پاتایا برسیم. قرار بود از این فرصت استفاده کنیم و قبل از رفتن به هتل، گشت شهری
پاتایا را برگزار کنیم. بعد از پایان گشت هم به رستوران ایرانی پردیس برویم و با پرداخت نفری ۲۴۰ بات، از غذای سلفسرویس آن استفاده کنیم. پیشنهاد خوبی به نظر میرسید و ما هم از این برنامه استقبال کردیم.
در نزدیکی پاتایا، اولین توقف ما در مزرعه زنبورعسل بود. بازدید جالبی داشتیم؛ بخشهای مختلف کار را به ما نشان دادند و درباره نحوه تولید عسل، زنبور ملکه و شیوه نگهداری از لاروها توضیح دادند. همچنین اطلاعاتی درباره طول عمر زنبورها، غذای زنبور مادر و چگونگی پرورش آنها در اختیارمان گذاشتند.

پس از پایان بازدید، ما را به فروشگاه مزرعه بردند تا در صورت تمایل، محصولات تهیهشده از زنبورعسل را خریداری کنیم. ما هم تصمیم گرفتیم چند محصول را امتحان کنیم. یک شیشه عسل G600 به قیمت ۶۵۰ بات و یک بسته سهتایی مربای تهیهشده از میوههای استوایی و عسل را به مبلغ ۵۰۰ بات خریدیم و بعد از آن دوباره سوار اتوبوس شدیم و به مسیرمان ادامه دادیم.
البته بعدها متوجه شدیم که قیمت عسل در بعضی از مراکز خرید و فروشگاههای شهر پایینتر از مزرعه بود. با این حال، در زمان بازدید، یکی از آقایان ایرانی که در آنجا حضور داشت، توضیحات مفصلی درباره کیفیت و مرغوبیت عسل ارائه کرد و همین موضوع باعث شد به محصولات آنجا اعتماد کنیم و خرید خودمان را همانجا انجام دهیم.
بعد از بازدید از مزرعه زنبورعسل، به سمت جم گالری (Gem Gallery) حرکت کردیم. فضای این مجموعه برایمان جالب و متفاوت بود. در ابتدای بازدید، سوار واگنهای روبازی شدیم که ما را به داخل یک غار تاریک هدایت میکردند. در دو طرف مسیر، مجسمهها و صحنههای نمادینی از جمله کوههای آتشفشانی و افرادی که مشغول کار بودند، قرار داشت.
در طول این مسیر، مراحل شکلگیری طلا و سنگهای قیمتی و همچنین روند تبدیل آنها به جواهرات و کاربردهای مختلفشان را به شکل نمایشی به ما نشان میدادند. یکی از نکات مثبت این بازدید برای من، توضیحات فارسی درباره تمام این مراحل بود. همین موضوع باعث شد بهتر با مطالب ارائهشده ارتباط برقرار کنم و از این بخش گشت شهری بیشتر لذت ببرم.
در ادامه بازدید، ما را به فروشگاه جواهرات مجموعه بردند. ویترینها پر از جواهرات زیبا و چشمنواز بود، اما قیمتها واقعاً بالا به نظر میرسید. همین موضوع باعث شد برایم این سؤال پیش بیاید که آیا این جواهرات واقعاً ارزش چنین مبالغی را دارند یا نه و از نظر کیفیت چه تفاوتی با طلا و جواهراتی دارند که در ایران خریداری میکنیم. البته باید توجه داشت که عیار معمول طلا در تایلند ۱۴ است.
پس از پایان بازدید، به سمت رستوران ایرانی پردیس رفتیم و ناهار را آنجا صرف کردیم. بعد از غذا، تورلیدرهای ایرانی مسافران را بر اساس هتل محل اقامتشان گروهبندی کردند. این بار راهنمای ما آقای بردیا بود؛ جوانی خوشبرخورد و مؤدب که مسئولیت همراهی گروه را بر عهده داشت. در نهایت، هر گروه با وسیله نقلیه به سمت هتل مربوط به خودش حرکت کرد.
هتل A-One The Royal Cruise از نظر معماری و ظاهر، طراحی زیبا و متفاوتی دارد؛ نمای بیرونی آن شبیه یک کشتی بزرگ ساخته شده و در بخشهای داخلی نیز از تزئینات و المانهایی با حالوهوای کشتی استفاده شده است. البته با وجود ظاهر جذاب، ساختمان و فضای کلی هتل کمی قدیمی به نظر میرسد. از امکانات جالب آن هم میتوان به دو استخر مجزا اشاره کرد که یکی با آب شیرین و دیگری با آب شور است.

اتاقهای هتل امکانات نسبتاً کاملی داشتند. در هر اتاق یک بالکن مجهز به رختآویز، تلویزیون، یخچال، صندوق امانات و کمد دیواری وجود داشت. وجود یخچال یکی از نکات مثبت اتاق برای ما بود. همچنین یک سینی چای شامل آب معدنی، چای، نسکافه، شیر و شکر در اتاق قرار داده شده بود.
در حمام نیز وسایل بهداشتی مختلفی از جمله شامپو بدن و مو، لوسیون، صابون، کلاه حمام، گوشپاککن و نخ دندان در چند رنگ وجود داشت. نکته خوب این بود که تمام این اقلام بهصورت روزانه توسط کارکنان هتل شارژ و تکمیل میشدند.
هتل چند رستوران مختلف دارد که از جمله آنها میتوان به رستوران بینالمللی و رستوران حلال اشاره کرد. صبحانه هتل در رستوران حلال که در طبقه همکف قرار دارد، سرو میشد.
ساختمان هتل از دو بخش اصلی به نامهای Main Wing و New Wing تشکیل شده است. در طول اقامتمان متوجه شدیم که آژانسهای ایرانی معمولاً بخش New Wing را برای مسافران رزرو میکنند، چون هزینه اقامت در این قسمت نسبت به ساختمان دیگر کمتر است. اتاق ما هم در همین بخش و در طبقه هفتم قرار داشت.
هنوز مدت زیادی از ورودمان به اتاق نگذشته بود. من مشغول شستن تعدادی از لباسها بودم و با ظاهری خسته و نامرتب، بعد از یک روز شلوغ، داشتم به کارهایم میرسیدم که ناگهان کارکنان هتل با یک کیک و شمعهای روشن وارد اتاق شدند تا تولدم را تبریک بگویند. واقعاً انتظار چنین اتفاقی را نداشتم و غافلگیر شدم. بعداً معلوم شد که این سورپرایز قشنگ، برنامهریزی همسر عزیزم بوده است.
بعد از کمی استراحت، نزدیک غروب تصمیم گرفتیم برای خرید بیرون برویم. با تاکسی و پرداخت ۱۰۰ بات به مرکز خرید Mike Shopping Mall رفتیم و در آنجا چند خرید انجام دادیم. سپس به سمت ساحل حرکت کردیم و از مسیر ساحلی پیادهرویکنان به هتل برگشتیم.
برای آشنایی بیشتر با مسیرهای رفتوآمد در پاتایا، باید بگویم مرکز شهر عمدتاً حول دو خیابان موازی شکل گرفته است؛ یکی خیابان ساحلی یا Beach Road و دیگری Second Road. در این خیابانها وانتهای مخصوصی تردد میکنند که برای جابهجایی مسافران استفاده میشوند. این وانتها معمولاً حدود ۱۰ نفر ظرفیت دارند و کرایه هر نفر برای طی کردن مسیر ۱۰ بات است. این وسیله یکی از راههای ارزان و رایج رفتوآمد در پاتایا به شمار میرود.
روز ششم؛ پارک آبی کارتون نتورک و نمایش آلکازار
روز ششم سفر را هم همراه با تور و با پرداخت نفری ۵۰ دلار به پارک آبی Cartoon Network رفتیم. البته بعدها متوجه شدیم که اگر تمام تفریحات بانکوک و پاتایا را شخصاً و بدون استفاده از تورهای ایرانی برنامهریزی میکردیم، هزینه کمتری برایمان داشت. با این حال، چون دو فرزند کوچک همراه داشتیم، راحتی و آسایش آنها برایمان اهمیت بیشتری داشت و ترجیح دادیم هزینه اضافی را بپذیریم و با خیال راحت از برنامهها استفاده کنیم.
پارک آبی بسیار بزرگ بود و انواع سرسرههای آبی، از سرسرههای کوچک و ساده گرفته تا سرسرههای بزرگ و هیجانانگیز، در آن وجود داشت. هر کدام هم جذابیت خاص خودش را داشت و بعضی از آنها واقعاً هیجانانگیز بودند. یکی دیگر از بخشهای جالب پارک، ساحلی با موجهای مصنوعی بود که میتوانستیم با تیوب روی آب حرکت کنیم و موجسواری را تجربه کنیم. در بدو ورود، برای هر کمد ۲۸۰ بات پرداخت کردیم و بعد با خیال راحت وسایلمان را داخل آن گذاشتیم و سرگرم تفریحات پارک شدیم.
یکی از ویژگیهای خوب این پارک این بود که برای استفاده از امکانات آن محدودیت خاصی در نوع پوشش وجود نداشت و میشد با لباس شنای دلخواه وارد آب شد. فقط توصیه میکنم حتماً کرم ضدآفتاب همراه داشته باشید؛ چون شدت آفتاب در آن منطقه بسیار زیاد است و اگر مراقب نباشید، احتمال آفتابسوختگی وجود دارد.
بعد از چند ساعت بازی، با فیشهایی که از تورلیدر گرفته بودیم به فستفود داخل پارک رفتیم و پیتزاهای کوچکی خوردیم که در صورت خرید جداگانه، هر کدام ۲۵۰ بات قیمت داشتند. بعد از صرف غذا دوباره به تفریحات پارک برگشتیم و چند ساعت دیگر هم سرگرم بودیم. در ادامه، بستنی میوهای خریدیم که قیمت هر اسکوپ آن ۱۲۰ بات بود. اندازه اسکوپها واقعاً بزرگ بود؛ هر کدام تقریباً به اندازه دو اسکوپ معمولی و شاید حتی بیشتر از آن چیزی بود که در ایران به آن عادت داشتیم. ما سه بستنی دو اسکوپی سفارش دادیم که در مجموع ۷۲۰ بات هزینه داشت.
تا ساعت ۴:۴۵ بعدازظهر در پارک ماندیم و سپس با همان سرویس رفتوبرگشت به هتل برگشتیم. کمی استراحت کردیم و بعد برای تماشای آلکازار شو، با پرداخت نفری ۲۵ دلار، راهی سالن نمایش شدیم.
اجرای آلکازار واقعاً زیبا و تماشایی بود. رقصندهها برنامههای متنوعی از رقصهای سنتی کشورهای مختلف را اجرا میکردند که رقص ایرانی هم در میان آنها دیده میشد. ما از تماشای این اجرا بسیار لذت بردیم. نکته جالبی که در آنجا متوجه شدیم این بود که تمام اجراکنندگان از لیدیبویها بودند. همچنین یکی از آقایان ایرانی مقیم تایلند برایمان تعریف کرد که دختر شایسته تایلند از میان رقصندههای همین شو انتخاب شده است.
در پایان این روز به نکته دیگری هم درباره خرید تور در پاتایا پی بردیم. در این شهر آژانسهایی وجود دارند که برنامههای گردشگری را با قیمتهایی بهمراتب پایینتر از تورهای ارائهشده توسط آژانسهای ایرانی میفروشند. ما هم کمی بعد یکی از این آژانسها را پیدا کردیم و تور معبد حقیقت را از آنجا خریدیم. تصویر کارت همان آژانس را هم در ادامه سفرنامه قرار دادهام تا اگر کسی قصد سفر به پاتایا داشت، بتواند از آن استفاده کند.
روز هفتم؛ بازدید از معبد حقیقت
روز هفتم تصمیم گرفتیم از معبد حقیقت (Sanctuary of Truth) بازدید کنیم. برای ورود به این مجموعه، نفری ۶۰۰ بات پرداخت کردیم. معبد از همان ابتدا با معماری خاص و چشمنوازش توجه ما را جلب کرد. تمام بخشهای آن با هنر دست و از چوب ساخته شده بود و دیدن ستونها و مجسمههای ظریف و زیبایی که از این متریال شکل گرفته بودند، واقعاً تحسینبرانگیز بود.

این معبد در کنار دریا قرار گرفته و طراحی و ساخت آن به شکلی انجام شده که در برابر عواملی مانند باد، رطوبت و گرما مقاومت داشته باشد. در فضای داخلی نیز مجسمههای چوبی متعددی با موضوعات مختلف، از جمله الهه مادر، خورشید و ماه و دیگر نمادهای مذهبی و اسطورهای دیده میشد. تماشای این همه جزئیات و ظرافت در کار با چوب برای ما تجربهای بسیار جالب بود.

در بخش مرکزی معبد، گنبدی قرار داشت که داخل آن مجسمهای از بودا درون یک محفظه شیشهای به شکل هرم دیده میشد. بازدیدکنندگانی که برای عبادت به معبد میآمدند، به این قسمت میرفتند و مراسم خود را انجام میدادند.
در محوطه بیرونی معبد هم حیوانات مختلفی از جمله تمساح، بز، فیل و خرگوش نگهداری میشدند. ما هم فرصت را غنیمت شمردیم و با خرید یک بسته موز به قیمت ۱۰۰ بات، به فیلها غذا دادیم. برای غذا دادن به بزها ۲۰ بات و برای خرگوشها هم ۲۰ بات پرداخت کردیم. این بخش از بازدید برای بچهها و البته خود ما بسیار سرگرمکننده و لذتبخش بود.
پس از پایان بازدید، به هتل برگشتیم و مدتی را در استخر گذراندیم و شنا کردیم. بعد از کمی استراحت، دوباره برای خرید از هتل خارج شدیم.
روز هشتم؛ پایان سفر و بازگشت به تهران
روز هشتم به دلیل اینکه پسر کوچکم از شب قبل تب کرده بود، بیشتر وقت را در هتل ماندیم تا استراحت کند. بعد از ساعت ۱۲ ظهر، اتاق را تحویل دادیم و چکاوت کردیم. سپس برای خرید و صرف ناهار به مرکز خرید Big C رفتیم.
برای ناهار، این بار به پیشنهاد پسر بزرگم تصمیم گرفتیم به یک رستوران چینی برویم. او از اینکه در طول سفر کمتر غذای مورد علاقهاش را خورده بود و بیشتر غذاها تایلندی بودند، کمی ناراضی بود و دوست داشت غذای متفاوتی امتحان کند. به همین دلیل، در رستوران چینی صدف و میگو سفارش دادیم.
میگو با اینکه ظاهر چندان اشتهابرانگیزی نداشت، طعم خوبی داشت و از خوردنش راضی بودیم؛ اما صدف اصلاً باب میل ما نبود و به نظرمان قابل خوردن نمیآمد. هزینه یک پرس میگو و یک پرس صدف در مجموع ۷۰۰ بات شد.
بعد از ناهار، کمی در مرکز خرید گشت زدیم و سپس برای قدم زدن به سمت ساحل رفتیم. در نهایت به لابی هتل برگشتیم، چمدانهایمان را تحویل گرفتیم و با وسیله نقلیهای که از طرف تور برای انتقال مسافران در نظر گرفته شده بود، راهی فرودگاه بانکوک شدیم.
پس از انجام مراحل معمول فرودگاهی، برای پرواز به تهران آماده شدیم. پرواز طبق برنامه انجام شد و حدود ساعت چهار صبح به فرودگاه امام خمینی رسیدیم. به این ترتیب، سفر هشتروزه ما به تایلند به پایان رسید.
غذا و میوههای تایلند
نکتهای که بد نیست درباره صبحانه هتلهای تایلند به آن اشاره کنم، تفاوت عادت غذایی مردم این کشور با ما و اروپاییهاست. تایلندیها معمولاً غذاهایی را که برای ناهار و شام میخورند، در وعده صبحانه هم مصرف میکنند. به همین دلیل، در صبحانه هتلها تنوع پنیر به شکلی که ما عادت داریم وجود ندارد. در دو هتلی که ما اقامت داشتیم، اگر اشتباه نکنم فقط یک نوع پنیر چدار سرو میشد که بیشتر همراه با کالباس استفاده میکردند.
البته در کنار غذاهای مخصوص تایلندی که تعدادی از آنها با ذائقه ما هم سازگار بود، گزینههای معمولتری هم برای صبحانه وجود داشت؛ مثل انواع چای و قهوه، آبمیوه، نان و شیرینیهای مختلف، کره و مربا، تخممرغ به شکلهای گوناگون از جمله املت، کورنفلکس با طعمهای مختلف، شیر و میوههایی مانند هندوانه. بنابراین اگر با غذاهای محلی میانه خوبی نداشته باشید، باز هم میتوانید از میان این خوراکیها صبحانه مناسبی برای خودتان انتخاب کنید.
در مورد میوههای تایلند هم پیشنهاد میکنم حتماً چند مورد از میوههای استوایی این کشور را امتحان کنید. موز با قیمت هر دسته ۳۰ بات، آناناس دانهای ۵۰ بات، رامبوتان کیلویی ۴۰ بات، دراگونفروت یا میوه اژدها کیلویی ۸۰ بات، منگوستین کیلویی ۴۵ بات و نارگیل دانهای ۸۰ بات در مراکز تفریحی و گردشگری و حدود ۵۰ بات در مکانهای عمومی عرضه میشدند. بیشتر این میوهها طعم بسیار خوبی داشتند و احتمالاً از امتحان کردنشان لذت خواهید برد.
البته در طول سفر، چند میوه استوایی دیگر مثل استارفروت، انبه و لانگان را هم امتحان کردیم. اما برخلاف میوههایی که قبلاً معرفی کردم، طعم این سه مورد چندان به ذائقه ما سازگار نبود. بهخصوص لانگان که مزه عجیبی داشت و برای ما یادآور طعم دارو و شاید حتی الکل بود. در مجموع، از امتحان کردن این میوهها تجربه جالبی به دست آوردیم، هرچند جزو انتخابهای مورد علاقهمان قرار نگرفتند.
نکات مهمی که بهتر است قبل از سفر به بانکوک و پاتایا بدانید
در پایان سفرنامه، دوست دارم چند نکته و تجربه شخصی را با شما به اشتراک بگذارم. مواردی که اگر قبل از سفر از آنها اطلاع داشته باشید، میتوانند به برنامهریزی بهتر و لذت بردن بیشتر از سفر کمک کنند.
- همراه داشتن غذای ایرانی: از آنجایی که ممکن است غذاهای تایلندی با ذائقه همه ما ایرانیها سازگار نباشد، پیشنهاد میکنم چند کنسرو و مقداری غذای آماده ایرانی همراه خود ببرید تا در مواقع ضروری بتوانید از آنها استفاده کنید.
- مراقبت از مدارک و پول: در تمام طول سفر مراقب پاسپورت، پول نقد و مدارک شناسایی خود باشید. گم شدن یا به سرقت رفتن این وسایل میتواند دردسرهای زیادی ایجاد کند و لذت سفر را از شما بگیرد.
- چانه زدن هنگام خرید: در فروشگاههای معمولی و مراکز خرید غیربرند، قبل از خرید حتماً چانه بزنید. بهتر است با اولین قیمتی که فروشنده اعلام میکند موافقت نکنید، چون معمولاً امکان خرید با قیمت پایینتر وجود دارد.
- استفاده از کرم ضدآفتاب و وسایل محافظتی: عینک آفتابی، کلاه و کرم ضدآفتاب از وسایل ضروری این سفر هستند. شدت تابش آفتاب در تایلند زیاد است و بیتوجهی به این موضوع میتواند باعث آفتابسوختگی شدید شود. متأسفانه من به دلیل رعایت نکردن همین نکات دچار آفتابسوختگی شدم و یکی از دلایلی که نتوانستیم به جزیره مرجانها برویم همین موضوع بود. دلیل دیگر هم این بود که کودکان زیر ۱۲ سال اجازه استفاده از بعضی تفریحات جزیره، مانند غواصی و چتربازی، را نداشتند.
- توجه به شرایط ساحل و خیابانهای پاتایا: اگر همراه خانواده و فرزندان خود سفر میکنید، پیشنهاد میکنم از ساعت ۷ تا ۸ شب به بعد برای قدم زدن به ساحل پاتایا نروید. همچنین خیابان واکینگ استریت و کوچه ششم محیط مناسبی برای حضور کودکان نیستند. اگر دوست دارید این قسمتها را ببینید، بهتر است بدون همراهی فرزندان به آنجا بروید.
- همراه داشتن کالسکه برای کودکان: اگر با کودک خردسال سفر میکنید، حتماً کالسکه همراه داشته باشید. این وسیله در گردشهای طولانی بسیار کاربردی است. در ضمن، میتوانید کالسکه را تا پای پلکان هواپیما ببرید و قبل از سوار شدن به مهمانداران تحویل دهید. هنگام پیاده شدن نیز معمولاً آن را در کنار پلههای هواپیما به شما تحویل میدهند.
- خرید مواد غذایی از فروشگاههای 7-Eleven: در بیشتر نقاط بانکوک و پاتایا فروشگاههای زنجیرهای سوناِلون و فروشگاههای مشابه وجود دارند که تقریباً تمام مایحتاج روزانه را میتوانید از آنها تهیه کنید. ما هم در طول سفر نوعی ساندویچ سرد از این فروشگاهها خریدیم که طعم بدی نداشت و تا حدودی شبیه سالاد الویه خودمان بود؛ البته به خوشمزگی الویه ایرانی نبود! با این حال، برای ما گزینه مناسبی محسوب میشد. دلیلش هم این بود که بیشتر کالباسها و سوسیسهای موجود در این فروشگاهها از گوشت خوک تهیه شده بودند و ترجیح میدادیم از آنها استفاده نکنیم. تصویر ساندویچی را که خریدیم در ادامه قرار میدهم تا با آن آشنا شوید.
در پایان میخواهم بگویم که عمر سفر کوتاهتر از آن است که بخواهیم لحظات ارزشمند آن را به نگرانی و نارضایتی بگذرانیم. بهتر است از تکتک روزهای سفرمان نهایت استفاده را ببریم و تا جایی که میتوانیم از دیدن مکانهای جدید و تجربههای متفاوت لذت ببریم. شاید در سفر به بعضی کشورها با غذاهای ناآشنا، شرایط آبوهوایی متفاوت یا حتی مشکلاتی روبهرو شویم، اما همین تفاوتها بخشی از جذابیت سفر هستند. آشنایی با مردم، فرهنگ و آدابورسوم کشورهای دیگر و تجربه سبک زندگی متفاوت، چیزهایی هستند که به خاطرات ما اضافه میشوند و درسهای تازهای به ما میدهند.
پس سفر کنیم، تجربه کنیم و از لحظاتی که در اختیار داریم لذت ببریم؛ چون در نهایت، همین خاطرات و تجربهها هستند که از سفر برایمان باقی میمانند.