نگاه هر فرد به سفر و سفرنامه، تا حد زیادی به علاقه او به گردش و کشف دنیا بستگی دارد. کسانی که سفر را دوست دارند، بهتر از هر شخص دیگری میتوانند حالوهوای یک سفرنامه را درک کنند و با خواندن تجربههای دیگران، خودشان را در آن لحظات تصور کنند.
من و همسرم تا امروز فرصت سفر به چندین کشور را داشتهایم. هر کدام از این سفرها برایمان تجربهای تازه و مجموعهای از خاطرات بهیادماندنی به همراه داشتهاند؛ خاطراتی که بعضی شیرین و بعضی هم با اتفاقات ناخوشایند همراه بودهاند، اما همه آنها بخشی از تجربه زندگی ما شدهاند.
به اعتقاد من، همانطور که بدن انسان به استراحت و مراقبت نیاز دارد، روح و ذهن هم باید فرصتی برای فاصله گرفتن از روزمرگیها داشته باشند. سفر یکی از بهترین راهها برای رسیدن به این آرامش است. وقتی چند روزی از محیط همیشگی زندگی دور میشوید، بسیاری از دغدغهها و مشکلات روزمره دیگر مثل قبل ذهنتان را درگیر نمیکنند. در آن مدت فرصت دارید با خیال راحت تفریح کنید، جاهای جدید ببینید و برای لحظاتی هم که شده، بدون نگرانی از هزینههای معمول زندگی از وقتتان لذت ببرید.
جالب اینجاست که سفر فقط به روزهایی که در مقصد سپری میکنید محدود نمیشود. از چند هفته قبل، فکر و خیال آدم درگیر برنامهریزی و روزشماری برای شروع سفر است و بعد از بازگشت هم تا مدتها مرور عکسها و یادآوری اتفاقات، لبخند به لبش میآورد. البته در روزهای پایانی سفر، کمکم دلتنگ خانه، خانواده و حتی سادهترین چیزهای زندگی روزمره میشوید؛ گاهی حتی همان بالش همیشگی خانه برایتان دوستداشتنیتر از هر جای دیگری میشود! به نظرم همین رفتوبرگشت میان هیجان سفر و آرامش خانه است که لذت مسافرت را چند برابر میکند.

مدتها بود که سفر به تایلند یکی از مقصدهای مورد علاقهام بود. در این مدت سفرنامههای مختلفی درباره این کشور میخواندم و سعی میکردم اطلاعات بیشتری از شهرها، هتلها و جاذبههای گردشگری آن به دست بیاورم تا اینکه سرانجام در شهریور سال ۱۳۹۶ شرایط کاری و بودجه لازم برای این سفر فراهم شد و تصمیم گرفتیم برنامهریزی را عملی کنیم.
پس از بررسی گزینههای موجود، از طریق یک آژانس مسافرتی آرزوی سفر پارسیان تور تایلند را برای دو نفر رزرو کردیم. هزینه هر نفر ۳ میلیون و ۱۲۰ هزار تومان بود. برنامه سفر شامل ۴ شب اقامت در هتل سهستاره IBIS Sathorn در بانکوک و ۳ شب اقامت در هتل چهارستاره Tritrang Beach Resort در پوکت میشد. پرواز رفتوبرگشت با هواپیمایی ماهان، پرواز داخلی بین دو شهر، صبحانه هتل و یک سیمکارت رایگان برای هر اتاق نیز در پکیج تور قرار داشت.
روز اول: از تبریز تا بانکوک
بالاخره روز ششم مهرماه ۱۳۹۶ فرا رسید. پرواز ما ساعت ۲۱:۳۰ از فرودگاه امام خمینی انجام میشد. از آنجا که محل زندگیمان تبریز بود، صبح همان روز حدود ساعت ۸ با خودروی شخصی راهی تهران شدیم. برای ناهار هم از خانه غذا همراه برده بودیم تا مجبور نباشیم در طول مسیر از غذاهای رستورانهای بینراهی استفاده کنیم و با احتمال بروز مشکلات گوارشی، شروع سفرمان را به خطر بیندازیم.
در مسیر تهران، ابتدا باید پاسپورتهایمان را که نزد یکی از بستگان در حوالی کرج امانت گذاشته بودیم، تحویل میگرفتیم. بعد از انجام این کار، مستقیم به سمت فرودگاه حرکت کردیم.
با وجود اینکه مسافت حدود ۶۰۰ کیلومتری تبریز تا تهران را رانندگی کرده بودم، هیجان شروع سفر اجازه نمیداد خستگی چندانی احساس کنم. اشتیاق دیدن تایلند و تجربه روزهایی متفاوت آنقدر زیاد بود که مسیر طولانی برایم چندان دشوار به نظر نمیرسید. سرانجام به فرودگاه بینالمللی امام خمینی رسیدیم و سفر چندروزهمان به سرزمین لبخندها رسماً در آستانه آغاز قرار گرفت.
با دیدن ساختمان فرودگاه از دور، حالوهوای سفرهای قبلی دوباره برایم زنده شد. حس آشنای قبل از پرواز، همان هیجان همیشگی شروع یک ماجراجویی تازه را به همراه داشت. خودرو را در پارکینگ شماره ۳ فرودگاه امام خمینی پارک کردیم و روی آن یک چادر کشیدیم. هنگام سپردن خودرو به نگهبان پارکینگ، او با خنده هشدار داد که اگر چادر مناسبی روی ماشین بکشیم، ممکن است خیلی زود ناپدید شود! البته از قبل چنین احتمالی را در نظر گرفته بودم و به همین دلیل یک چادر قدیمی با خودمان آورده بودم.
بعد از اطمینان از وضعیت خودرو، به سمت ساختمان فرودگاه راه افتادیم. فاصله پارکینگ شماره ۳ تا سالن اصلی چندان زیاد نبود و با عبور از پل عابر پیاده خیلی زود به ورودی فرودگاه رسیدیم. ابتدا تابلو پروازها را بررسی کردم. ساعت حدود ۶ عصر بود و خوشبختانه پرواز ماهان طبق برنامه انجام میشد و خبری از تأخیر نبود.
یکی از عادتهای همیشگی من در سفر، بررسی چندباره مدارک و وسایل ضروری است. تقریباً هر بار که از خودرو یا وسیله نقلیهای پیاده میشدیم، پاسپورتها و مدارک را کنترل میکردم تا مطمئن شوم چیزی جا نمانده است. پس از آخرین بررسی وارد سالن ترانزیت شدیم و به سمت کانترهای هواپیمایی ماهان رفتیم. هنوز کارکنان پذیرش این پرواز در محل حاضر نشده بودند.
کمی بعد کارکنان ماهان هم سر رسیدند و نوبت به دریافت کارت پرواز ما رسید. از آنجا که با چیدمان صندلیهای هواپیمای ایرباس A340 ماهان در بخش اکونومی آشنایی داشتم، درخواست کردم دو صندلی کنار هم و در قسمت دونفره کنار پنجره به ما اختصاص دهند. خوشبختانه درخواستمان پذیرفته شد و توانستیم همان صندلیهایی را که میخواستیم بگیریم.
بعد از دریافت کارتهای پرواز، طبق رسم همیشگی سفرهایمان در فرودگاه امام، برای استراحت کوتاهی به کافیشاپ رفتیم. انتخاب همیشگی من و همسرم چیزکیک بلوبری به همراه چای بود. طعم چیزکیکهای این کافیشاپ را واقعاً دوست داشتم و این بار هم مثل دفعات قبل از خوردنش لذت بردیم.
هزینه سفارش ما در آن زمان به این صورت بود:
- چای: ۵ هزار تومان
- چیزکیک بلوبری: ۱۷ هزار تومان
در گوشهای از کافیشاپ، کنار یکی از ستونها، یک میز دونفره قرار دارد که رو به باند فرودگاه است. این میز برای ما حکم جایگاه همیشگی را پیدا کرده و تقریباً هر بار که از فرودگاه امام سفر میکنیم، همانجا مینشینیم.
بعد از حدود یک ساعت استراحت و کمی گشتوگذار در فروشگاههای فریشاپ فرودگاه، به سالن انتظار رفتیم تا زمان سوار شدن به هواپیما برسد. انتظارمان چندان طولانی نشد و خیلی زود برای سوار شدن به هواپیمای ماهان اعلام کردند.
هواپیمای ما یک فروند ایرباس A340-300 بود. کابین آن نمایشگر اختصاصی نداشت، اما از نظر ظاهر و تمیزی وضعیت قابل قبولی داشت و به نظرم نسبت به بوئینگهای ۷۴۷ ایرانایر تازهتر و مرتبتر بود. فضای بین صندلیها چندان زیاد نبود و راحتی آنها را میشد در حد معمولی ارزیابی کرد.
مدت پرواز تهران تا بانکوک حدود ۶ ساعت و ۴۵ دقیقه پیشبینی شده بود. پس از ورود به کابین متوجه شدیم روی هر صندلی یک بالش و پتوی بستهبندیشده قرار دادهاند که برای استراحت در طول مسیر قابل استفاده بود.
نکته دیگری که باید به آن توجه میکردیم، فرم ورود به تایلند بود. مهمانداران فرمی دو قسمتی در اختیار مسافران قرار میدادند که باید در طول پرواز تکمیل میکردیم. از آنجا که پیش از سفر چند سفرنامه خوانده بودم، میدانستم همراه داشتن خودکار چقدر میتواند کار را راحتتر کند؛ بنابراین از قبل یک خودکار در وسایلمان گذاشته بودم.
پر کردن فرم کار پیچیدهای نیست و اگر آشنایی اولیهای با زبان انگلیسی داشته باشید، بهراحتی از پس آن برمیآیید. در صورت نیاز هم میتوانید از مهمانداران کمک بگیرید.
این فرم دو بخش دارد؛ قسمت اول هنگام ورود به تایلند از مسافر دریافت میشود و بخش دوم باید تا زمان خروج نزد خودتان باقی بماند. حتی ممکن است در زمان پذیرش هتل نیز آن را از شما بخواهند. بنابراین بهتر است این قسمت را در جای مطمئنی نگهداری کنید تا در ادامه سفر به دردسر نیفتید.
مدتی از شروع پرواز نگذشته بود که مهمانداران پذیرایی شام را آغاز کردند. غذا نسبتاً زود سرو شد و از نظر کیفیت هم در حد قابل قبولی بود. انتخاب غذا مثل بیشتر پروازهای خارجی به دو گزینه محدود میشد: بیف یا چیکن؛ یعنی گوشت یا مرغ.
البته اگر بخواهم مقایسهای داشته باشم، به نظرم کیفیت و تنوع پذیرایی در پروازهای ایرانایر بهتر از ماهان بود. در پروازهای ایرانایر علاوه بر پذیرایی، یک کیف کوچک لوازم سفر هم به مسافران میدهند که معمولاً شامل مسواک، خمیردندان، جوراب و چشمبند است؛ امکاناتی که در این پرواز ماهان در اختیارمان قرار نگرفت.

بعد از صرف شام، کمکم خوابم برد و تا چند ساعت متوجه گذر زمان نشدم. حدود ساعت ۲ بامداد به وقت ایران بود که با صدای مهمانداران بیدار شدم. مشغول سرو صبحانه بودند! البته برای ما که تازه چند ساعت قبل شام خورده بودیم، زمان مناسبی برای صبحانه نبود؛ اما با توجه به نزدیک شدن به مقصد و اختلاف ساعت سه ساعت و نیمه تهران و بانکوک، برنامه پذیرایی بر اساس ساعت محلی مقصد تنظیم شده بود.
بهتدریج به بانکوک نزدیک میشدیم و هیجان رسیدن به مقصد بیشتر میشد. سرانجام حدود ساعت ۷ صبح به وقت محلی، هواپیمای ماهان در فرودگاه بینالمللی سووارنابومی بانکوک به زمین نشست؛ فرودگاهی که پیش از سفر تصاویر و توصیفهای زیادی از آن در سفرنامهها دیده بودم و حالا قرار بود از نزدیک آن را ببینم.
پس از فرود، برخلاف تصوری که از یک فرودگاه بزرگ و مدرن داشتم، هواپیما به پل تلسکوپی یا همان جتوی متصل نشد. در عوض، مسافران با اتوبوس از کنار هواپیما به ساختمان اصلی فرودگاه منتقل شدند.
بعد از پیاده شدن از اتوبوس، مسیر نسبتاً طولانیای تا بخش تحویل بار در پیش داشتیم. البته در طول مسیر نوارهای نقاله متحرکی وجود داشت که مسافران میتوانستند برای سریعتر طی کردن مسیر از آنها استفاده کنند. این مسیرهای متحرک شبیه پلهبرقیهای افقی هستند و در فرودگاههای بزرگ برای جابهجایی راحتتر مسافران کاربرد زیادی دارند.

پس از رسیدن به قسمت تحویل بار، چمدانهایمان را دریافت کردیم و طبق اطلاعات درجشده روی واچر تور، به سمت خروجی شماره ۴ رفتیم. واچر ما را شرکت Nuch Travel صادر کرده بود و محل ملاقات با نماینده ترانسفر نیز همین خروجی اعلام شده بود. به همین دلیل همانجا مستقر شدیم و منتظر آمدن مسئول هماهنگی تور ماندیم.
از فرصت انتظار استفاده کردم و برای تهیه سیمکارت اقدام کردم. یک سیمکارت به قیمت ۳۹۹ بات خریدم که شامل ۲.۵ گیگابایت اینترنت 4G با اعتبار ۸ روز بود. پس از تمام شدن حجم اولیه نیز امکان استفاده از اینترنت با سرعت محدود و بدون سقف حجمی وجود داشت. به این ترتیب، از همان ابتدای ورود به تایلند امکان دسترسی به اینترنت و استفاده از نقشه و سایر امکانات آنلاین را داشتیم.
پس از مدتی انتظار، خانمی برای استقبال از مسافران به محل قرار آمد. نکته جالب این بود که نه فارسی بلد بود و نه حتی به زبان انگلیسی تسلط داشت! با این حال، از ما خواست کنار تابلوی شرکت بایستیم تا با نشان آژانس از مسافران عکس بگیرد. سپس یک سیمکارت دیگر هم به هر کدام از ما تحویل داد.
یک نکته درباره سیمکارت رایگان تور: اگر قصد دارید فقط از اینترنت استفاده کنید، نیازی نیست سیمکارتی را که آژانس در اختیارتان قرار میدهد شارژ کنید؛ چون خودش بسته اینترنت دارد. همسر من طی ۸ روز اقامت در تایلند از همین سیمکارت استفاده کرد و حجم اینترنت آن هم تمام نشد.
پیشنهاد میکنم اگر بهصورت خانوادگی سفر میکنید، هر یک از اعضای خانواده سیمکارت جداگانه داشته باشند. شاید در نگاه اول هزینه اضافه به نظر برسد، اما در کشوری ناآشنا داشتن شماره تماس یکدیگر اهمیت زیادی دارد. تصور کنید در یک مرکز خرید شلوغ یا یک جاذبه گردشگری از همراهانتان جدا شوید؛ در چنین شرایطی داشتن امکان تماس و هماهنگی میتواند بسیار کمککننده باشد.
بعد از تکمیل هماهنگیها، سوار ون شدیم و حرکت به سمت هتل را آغاز کردیم. مقصد ما بانکوک، پایتخت تایلند و سرزمین لبخندها بود؛ کشوری که بعضیها آن را سرزمین آزادی هم مینامند. البته من از همان ابتدا اسم دومی را بیشتر میپسندیدم!
در این مسیر با خانواده محترم امامی از تبریز همسفر بودیم که همراهان بسیار خوشبرخورد و صمیمیای بودند. آشنایی با هموطنان خوب در ابتدای سفر، حالوهوای مسیر را دلپذیرتر میکند.
مسیر فرودگاه تا هتل ایبیس ساتورن به دلیل ترافیک سنگین بانکوک حدود یک ساعت طول کشید. با وجود خستگی پرواز، حالا دیگر در خیابانهای شهری بودیم که مدتها برای دیدنش برنامهریزی کرده بودم و سفر واقعی ما تازه شروع شده بود.
هتل ایبیس ساتورن در نگاه اول، ساختمانی معمولی در یکی از خیابانهای فرعی بانکوک به نظر میرسید. اطراف هتل پر از مغازههای کوچک و متنوع بود و چیزی که بیشتر از همه جلب توجه میکرد، تعداد زیاد مراکز ماساژ بود؛ تقریباً از هر چهار مغازه، یکی به خدمات ماساژ اختصاص داشت!
درست روبهروی هتل یک شعبه از فروشگاههای زنجیرهای 7-Eleven و یک صرافی قرار داشت. فروشگاه هم تقریباً هر چیزی که برای خریدهای روزمره نیاز داشتید پیدا میشد. حتی غذاهای آمادهای مثل نیمرو همراه با برنج هم داخل یخچال برای فروش گذاشته بودند که برای مسافرانی که فرصت یا حوصله رفتن به رستوران ندارند، گزینه جالبی است.
بعد از ورود به هتل، از مسئول پذیرش درخواست کردم اتاقی در طبقات بالاتر به ما اختصاص دهد. ابتدا گفت که برای چنین اتاقی باید مدت زیادی منتظر بمانیم و امکان تحویل سریع آن وجود ندارد. با این حال، برخلاف چیزی که انتظار داشتم، فقط حدود ۱۰ دقیقه بعد کلید اتاق طبقه ششم را به ما تحویل دادند. ساختمان هتل در مجموع هفت طبقه داشت و از این بابت خوششانس بودیم که بدون معطلی در طبقه موردنظرمان مستقر شدیم.

لابی هتل نسبت به نمای بیرونی ساختمان و فضای اطراف، وضعیت بسیار بهتری داشت. محیط آن تمیز، مرتب و شیک بود و در بدو ورود حس خوبی منتقل میکرد؛ اما این وضعیت در تمام قسمتهای هتل یکسان نبود. راهروها کمی قدیمی و فرسوده به نظر میرسیدند و اتاقها هم ابعاد کوچکی داشتند. در مجموع، با هتلی معمولی و سهستاره روبهرو بودیم که بیشتر برای اقامت اقتصادی و استراحت شبانه مناسب به نظر میرسید تا تجربه یک اقامت لوکس.

مساحت اتاق واقعاً کوچک بود و به نظرم بیشتر از ۱۲ مترمربع نمیشد. با اینکه پیش از سفر در نظرات کاربران سایت TripAdvisor درباره کوچک بودن اتاقهای این هتل خوانده بودم، اما وقتی از نزدیک با فضای محدود آن روبهرو شدم، کمی توی ذوقم خورد. با این حال، از نظر نظافت هیچ ایرادی به اتاق وارد نبود و همهچیز تمیز و مرتب تحویل داده شده بود.
همسرم همیشه عادت دارد وسایل شخصی مثل مسواک و حوله را همراه خودش بیاورد. البته در سفرهای قبلی معمولاً هتلها تمام این لوازم را در اختیار مسافران قرار میدادند و کمتر پیش میآمد به چیزی نیاز داشته باشیم. اما در این هتل حتی دمپایی هم وجود نداشت! به همین دلیل مجبور شدیم برای خرید مسواک به فروشگاه 7-Eleven روبهروی هتل برویم.
چند نکته درباره پول رایج تایلند و تبدیل ارز
واحد پول تایلند بات (Baht) است. در زمان سفر ما، هر بات در ایران حدود ۱۳۰ تومان قیمت داشت؛ در حالی که با تبدیل دلار به بات در صرافیهای تایلند، ارزش هر بات برایمان حدود ۱۲۰ تومان تمام میشد.
برای مثال، در آن زمان با پرداخت ۱۰۰ دلار تقریباً ۳۳۰۰ بات دریافت میکردیم.
یک پیشنهاد مهم برای مسافرانی که قصد سفر به تایلند دارند: بهتر است مقدار زیادی بات را از ایران تهیه نکنید، چون معمولاً با نرخ بالاتری محاسبه میشود. در بانکوک صرافیهای زیادی وجود دارد و برای تبدیل دلار به بات مشکل خاصی نخواهید داشت.
فقط یک نکته را فراموش نکنید؛ همیشه یک نسخه کپی از پاسپورتتان همراه داشته باشید. برای تبدیل ارز در بسیاری از صرافیها ارائه کپی پاسپورت ضروری است و بانکها نیز ممکن است اصل پاسپورت را از شما درخواست کنند. بنابراین بهتر است قبل از خروج از هتل، این موضوع را در نظر بگیرید تا برای چنج کردن پول معطل نشوید.
با گذشت زمان، هنوز خبری از لیدر تور نبود. البته از روی واچر اطلاعاتش را داشتم و میدانستم نامش سعید است و شماره تماسش هم درج شده بود. با او تماس گرفتم و قرار شد برای ملاقات به لابی هتل بیاید. در آن زمان هنوز اتاقمان را تحویل نگرفته بودیم. مقداری از دلارهایمان را در صرافی تبدیل کردیم و منتظر ماندیم تا لیدر برسد.
مدتی بعد دوباره با سعید تماس گرفتم. گفت امروز هیچ برنامهای برای مسافران نداریم و تا ۱۰ دقیقه دیگر خودش را به هتل میرساند. راستش از شنیدن این حرف تعجب کردم؛ بالاخره تازه وارد بانکوک شده بودیم و انتظار داشتیم حداقل برای روز اول راهنمایی مشخصی داشته باشیم. اما آن ۱۰ دقیقه به یک انتظار طولانی تبدیل شد و تا ساعت ۱۴:۲۰ خبری از او نشد!
در این فاصله اتاقمان را تحویل گرفتیم، دوش گرفتیم و برای گشتوگذار آماده شدیم. در نهایت تصمیم گرفتیم بیشتر از این منتظر نمانیم. قرار شد ابتدا ناهاری بخوریم و بعد به یکی از مراکز خرید بانکوک برویم.
از قبل و با مطالعه سفرنامهها، مرکز خرید MBK را برای اولین گشتوگذارمان انتخاب کرده بودم. اما درست زمانی که قصد حرکت داشتیم، سعید تماس گرفت و توصیه کرد به MBK نرویم، چون به گفته او قیمتهای بالایی داشت. البته بعدها متوجه شدیم این موضوع چندان هم درست نیست و فقط بعضی قسمتهای مرکز خرید، بهخصوص طبقه اول، قیمتهای بالاتری داشتند.
تجربه استفاده از توکتوک و تاکسی در بانکوک
در سفرنامههایی که قبل از سفر خوانده بودم، بارها درباره توکتوکهای معروف تایلندی صحبت شده بود. این وسایل نقلیه سهچرخه موتوری، یکی از جاذبههای خیابانهای بانکوک هستند و تقریباً در همه نقاط شهر میتوانید آنها را ببینید. توصیه بیشتر مسافران این بود که قبل از سوار شدن، حتماً با راننده درباره کرایه به توافق برسید.
ما هم برای اولین تجربه، یک توکتوک گرفتیم و پس از کمی صحبت با راننده، کرایه مسیر را ۱۲۰ بات تعیین کردیم. اما بعدها فهمیدم که برای رفتوآمد در بانکوک، تاکسیهای مجهز به تاکسیمتر انتخاب اقتصادیتری هستند.
یک نکته جالب درباره تاکسیهای بانکوک وجود دارد. از آنجا که در تایلند رانندگی از سمت چپ خیابان انجام میشود، جای راننده و سرنشینها با چیزی که در ایران به آن عادت داریم متفاوت است. برای تشخیص خالی بودن تاکسی هم میتوانید به چراغ قرمزی که در قسمت جلوی خودرو قرار دارد توجه کنید. روشن بودن این چراغ نشان میدهد تاکسی مسافر ندارد؛ چون به دلیل دودی بودن شیشه بسیاری از خودروها، تشخیص خالی بودن آنها از بیرون همیشه آسان نیست.
تفاوت هزینه تاکسیمتر با کرایه توافقی توکتوک برایمان بسیار جالب بود. مسیری را که در روز اول با توکتوک و پس از چانهزنی حدود ۱۲۰ تا ۱۵۰ بات طی کرده بودیم، در روز سوم با تاکسیمتر حدود ۷۰ بات هزینه داشت و حتی با در نظر گرفتن ترافیک، مبلغ نهایی به حدود ۸۰ بات میرسید.
البته پیدا کردن رانندهای که حاضر باشد از تاکسیمتر استفاده کند، همیشه ساده نبود. از هر سه تاکسی که متوقف میکردیم، تقریباً فقط یکی با روشن کردن تاکسیمتر موافقت میکرد. شبها و بهخصوص هنگام بارندگی، این وضعیت دشوارتر میشد و گاهی باید از هر ۱۰ راننده، یکی را پیدا میکردیم که حاضر به استفاده از تاکسیمتر باشد.
با این حال، پیشنهاد من به مسافرانی که قصد سفر به بانکوک دارند این است که برای پیدا کردن تاکسیمتر کمی حوصله به خرج دهند. گاهی چند دقیقه بیشتر منتظر ماندن، باعث میشود هزینه رفتوآمدتان به شکل قابل توجهی کمتر شود.
یک توصیه از تجربه شخصی: به گفتههای لیدر تور یا حتی تمام مطالبی که در سفرنامهها میخوانید، بدون بررسی اعتماد نکنید. بهتر است قبل از سفر درباره مسیرها، قیمتها و جاذبهها اطلاعات کافی جمعآوری کنید و خودتان هم تحقیق کنید.
بعد از تماس با سعید، پیشنهاد کرد برای گشتوگذار به مرکز خرید پراتونام (Pratunam) برویم و گفت خودش را هم به آنجا میرساند تا با ما ملاقات کند. از آنجا که مدت زیادی منتظرش مانده بودیم، این بار تصمیم گرفتم کمی هم او را منتظر بگذارم! هر بار که تماس میگرفت، نشانی متفاوتی به او میدادم تا کمی در اطراف مرکز خرید دنبال ما بگردد.
در چهارراه پراتونام یک شعبه مکدونالد وجود داشت که تصمیم گرفتیم اولین وعده غذاییمان در بانکوک را همانجا بخوریم. برای دو عدد همبرگر به همراه نوشابه، مجموعاً ۴۵۰ بات پرداخت کردیم.
بالاخره سعید خودش را به مقابل مرکز خرید رساند و بابت تأخیرش عذرخواهی کرد. پس از صحبت درباره برنامههای گردشگری، متوجه شدم قیمت تورهایی که پیشنهاد میدهد، برای هر نفر حدود ۴۰ دلار است.
از آنجا که پیش از سفر درباره جاذبههای بانکوک مطالعه کرده و تجربههای مسافران دیگر را خوانده بودم، تصمیم گرفتم تمام تورها را از لیدر خریداری نکنم. در نهایت فقط تور سافاری ورلد را از او رزرو کردم و درباره سایر برنامهها گفتم که بعداً تصمیمم را اطلاع میدهم؛ البته آن اطلاع دادن هیچوقت اتفاق نیفتاد!
به نظرم بهتر است مسافران قبل از خرید تورهای اختیاری، قیمت آنها را در خارج از آژانس هم بررسی کنند. گاهی میتوان همان برنامهها را با هزینه کمتری تهیه کرد و در انتخاب زمان و نحوه گشتوگذار هم آزادی عمل بیشتری داشت.
در نقاط مختلف شهر، مجسمههای بودا به چشم میخورد که معمولاً اطراف آنها را با گل تزئین کردهاند. مردم هم به نشانه احترام و نذر، چیزهایی مثل میوه، عود و آبمیوه در کنار این مجسمهها قرار میدهند.
مرکز خرید پراتونام قیمتهای نسبتاً پایینی دارد، اما بیشتر اجناس آن معمولی و در حد خریدهای روزمره هستند. این پاساژ طبقات زیادی دارد، ولی ما بهسختی توانستیم تا طبقه چهارم بالا برویم. در همان طبقه فرصتی پیش آمد تا آب نارگیل بخورم؛ نوشیدنیای که از طرفدارانش هستم. همسرم هم آب سیب سفارش داد.
نارگیلهایی که در تایلند میفروشند، با نارگیلهای معمولی کمی تفاوت دارند. بیشتر شبیه نارگیل نارس هستند، با این تفاوت که پوسته بیرونیشان صاف است و مو ندارد. فروشنده قسمت بالای آن را باز میکند و میتوانید آب داخل نارگیل را با نی بنوشید. پیشنهاد میکنم یک قاشق هم همراهش بگیرید تا گوشت نرم و ژلهای داخل نارگیل را هم از دیوارههای آن جدا کنید و بخورید. ترکیب جالب و خوشطعمی است.

بعد از کمی گشتوگذار و خرید، وقتی به ساعت نگاه کردیم متوجه شدیم ساعت حدود ۸ شب است. از آنجا که حسابی خسته شده بودیم، تصمیم گرفتیم شام را همان حوالی خیابان پراتونام و در رستوران برگرکینگ بخوریم. قیمتهای برگرکینگ در مقایسه با مکدونالد و KFC کمی بالاتر است؛ برای دو عدد برگر، مجموعاً ۶۰۰ بات پرداخت کردیم.
نکته: برگرکینگ یک نوع همبرگر گیاهی هم در منوی خود دارد که برای افراد گیاهخوار گزینه مناسبی است. البته قیمت آن کمی بیشتر از همبرگرهای معمولی است.
بعد از شام، خسته و کوفته با پرداخت ۱۵۰ بات سوار توکتوک شدیم و به سمت هتل برگشتیم. هتل ما در خیابان ساتورن ۱ و منطقه لومفینی قرار داشت و ظاهراً نشانی آن برای بسیاری از رانندهها آشنا نبود. چند بار مجبور شدم موقعیت هتل را در گوگلمپ باز کنم و به راننده نشان بدهم تا بتواند مسیر را پیدا کند.
توصیه: حتماً کار با گوگلمپ را یاد بگیرید و قبل از سفر آن را روی گوشی خود نصب کنید. در بانکوک برای پیدا کردن مسیر و نشان دادن آدرس به رانندهها، واقعاً به کارتان میآید.
وقتی به هتل رسیدیم، ساعت حدود ۱۰ شب بود. روی تخت نشسته بودم و اتفاقات روز را در سفرنامه مینوشتم؛ همسرم هم از خستگی خوابش برده بود.
روز دوم: بازدید از سافاری ورلد
برنامه امروز ما بازدید از سافاری ورلد بانکوک بود؛ همان توری که روز قبل از سعید خریداری کرده بودیم. طبق هماهنگی، قرار بود ون تور ساعت ۷:۱۵ صبح به هتل بیاید و ما را برای شروع گشت ببرد.
صبح ساعت ۶ با صدای زنگ موبایل از خواب بیدار شدم و همسرم را هم بیدار کردم. بعد از آماده شدن، برای صرف صبحانه به رستوران هتل رفتیم. با وجود تمام کموکاستیهایی که هتل داشت، صبحانهاش واقعاً خوب و قابل قبول بود.
یکی از لذتهای همیشگی سفر برای ما، خوردن صبحانه در هتل و امتحان کردن خوراکیهای متنوع آن است. اگر صبحانه هتل کیفیت خوبی نداشته باشد یا تنوعش کم باشد، انگار بخشی از لذت سفر از بین میرود. این بار هم بعد از حدود یک سال انتظار، بالاخره فرصت کردیم دوباره یک صبحانه آسیایی خوشمزه را تجربه کنیم.

دقیقاً ساعت ۷:۱۵ صبح، راننده در لابی هتل منتظرمان بود و وقتی ما را ندید، شروع کرد به جستوجو. مرد خوشبرخوردی به نظر میرسید و از نظر چهره شباهت زیادی به جکی چان داشت، البته حتی یک کلمه هم فارسی بلد نبود!
سوار یک ون هیوندای نسبتاً قدیمی شدیم. در هتل آمارای منطقه پراتونام هم سه پسر فلسطینی که رفتارشان چندان دوستانه به نظر نمیرسید، به جمع ما اضافه شدند. این هم از کیفیت تورهای نوچ تراول!
بعد از آن به هتل دیگری رفتیم و خانواده دوستداشتنی آقای طاهریان را هم سوار کردیم. از همان ابتدا با آنها احساس راحتی داشتیم و در تمام مدت تور همراهشان بودیم. خانواده بسیار خونگرم و خوشبرخوردی بودند و دو دختر مودب و شیرین داشتند. آنقدر از همصحبتی با آنها لذت بردیم که در پایان سفر دلمان نمیخواست از هم جدا شویم. حضورشان باعث شد کمی خیالم راحت شود که قرار است این روز را در کنار هموطنان خودمان بگذرانیم.
حدود یک ساعت در مسیر مرکز شهر تا سافاری ورلد بودیم. با وجود ترافیک سنگین بانکوک، بالاخره به مقصد رسیدیم و در هوایی بسیار گرم و شرجی، مقابل ورودی مجموعه پیاده شدیم.
با دیدن طبیعت زیبای اطراف سافاری ورلد، واقعاً نمیشد جز تحسین قدرت آفرینش خداوند چیزی گفت. طبیعت تایلند با آن همه سرسبزی و زیبایی، بسیار چشمنواز و تمیز بود. اگر به طبیعت و فضای سبز علاقه دارید، پیشنهاد میکنم حتماً تایلند را در فهرست سفرهایتان قرار دهید.

همانجا با خودم فکر کردم چقدر خوب میشد اگر در کشور ما هم مجموعهای با این وسعت و امکانات ساخته میشد تا مردم بتوانند چنین فضایی را تجربه کنند.
سافاری ورلد مجموعهای بسیار وسیع است که بخشهای مختلفی دارد و در طول روز نمایشهای متنوعی در آن برگزار میشود. لیدر تور روی نقشه مجموعه، محل برگزاری هر نمایش و ساعت شروع آن را مشخص کرده بود تا بتوانیم برای بازدید از بخشهای مختلف برنامهریزی کنیم.
موضوع جالب برای من این بود که بعضی از حیوانات در فضای باز و بدون قفس نگهداری میشدند، اما از محدوده مشخص خود خارج نمیشدند. برای مثال، طوطیها در محل مخصوص خودشان بودند و در همان قسمت رفتوآمد میکردند. دیدن این شرایط برایم جالب بود.
در ابتدای ورود، کمی در محوطه پارک قدم زدیم و از فضای زیبای آن لذت بردیم. چند عکس هم به یادگار گرفتیم. کمکم زمان اجرای نمایش بوکس میمونها نزدیک میشد و تصمیم گرفتیم برای تماشای آن به محل برگزاری نمایش برویم.
این برنامه واقعاً دیدنی بود. میمونها آموزشهای جالبی دیده بودند و حرکاتشان را با هماهنگی خوبی اجرا میکردند. تماشای نمایش برایمان سرگرمکننده بود و شروع خوبی برای گشتوگذار در سافاری ورلد به حساب میآمد.
بعد از پایان نمایش میمونها، بیشتر بازدیدکنندگان به سمت محل اجرای نمایش شیرهای دریایی حرکت کردند. ما هم به همراه خانواده طاهریان راهی آنجا شدیم تا این برنامه را از نزدیک تماشا کنیم.
بعد از نمایش شیرهای دریایی، نوبت به برنامه فیلها رسید. این نمایش هم بسیار جذاب و دیدنی بود. فیلها حرکات جالبی انجام میدادند؛ حتی فوتبال بازی میکردند و ضربات پنالتی میزدند! یکی از بخشهای هیجانانگیز برنامه زمانی بود که فیلی دو نفر از تماشاگران را روی صحنه ماساژ داد و باعث تعجب و خنده همه شد.
در پایان هر نمایش، این امکان وجود داشت که با پرداخت ۴۰۰ بات، در کنار حیوانات یا عوامل اجرای برنامه عکس بگیرید. یکی دیگر از بخشهای جالب نمایش فیلها، نقاشی کشیدن آنها بود. فیلها روی صحنه نقاشی میکشیدند و بعد از پایان برنامه، نقاشیها کمی تکمیل میشد و به بازدیدکنندگان فروخته میشد.

یکی دیگر از بخشهای جالب نمایش، نقاشی کشیدن فیلها بود. آنها در مقابل تماشاگران روی بوم نقاشی میکشیدند و بعد از پایان نمایش، نقاشیها را کمی تکمیل میکردند تا برای فروش آماده شوند. بازدیدکنندگان هم میتوانستند این آثار را بهعنوان یادگاری خریداری کنند.
پس از پایان نمایش فیلها، برای استراحت و صرف غذا به سمت رستوران مجموعه رفتیم تا از ناهار بوفه استفاده کنیم.
از قبل برای گروه ما میز رزرو شده بود و وقتی وارد رستوران شدیم، دیدیم انواع غذاها برای ناهار آماده شده است. تنوع غذاها خوب بود و تقریباً هر سلیقهای میتوانست چیزی برای خوردن پیدا کند. یکی از بهترین قسمتهای ناهار برای من، بستنی نارگیلی بود که از علاقهمندیهای همیشگیام است. آنقدر دوستش داشتم که سه بار برای برداشتن بستنی رفتم!
یک نکته جالب درباره رستورانهای بوفهای این است که فقط به میزهای اصلی غذا اکتفا نکنید. حتماً تمام قسمتهای رستوران را بگردید؛ گاهی در گوشهوکنار، میزهای جداگانهای برای دسر، میوه و خوراکیهای دیگر قرار دادهاند که ممکن است در نگاه اول متوجه آنها نشوید.
چیزی که در قسمت میوهها برایم جالب بود، اندازه موزهای تایلندی بود؛ موزهایی بسیار کوچک که طولشان کمی بیشتر از یک باتری قلمی بود! در عوض، هنوز نتوانسته بودم موز سرخشدهای را که در سفرنامههای دیگران دربارهاش خوانده بودم، پیدا کنم و دلم میخواست حتماً آن را امتحان کنم.
بعد از صرف ناهار، نوبت به نمایش کابویها رسید. این برنامه در واقع بازسازی نمایشی از یک فیلم وسترن است و حالوهوای فیلمهای قدیمی کابویی را دارد. نمایش جذابی بود و در طول آن صحنههای متعددی از تیراندازی، درگیری و انفجار اجرا میشد که هیجان برنامه را بیشتر میکرد.

در یکی از قسمتهای مجموعه، بدون اینکه متوجه شویم از ما عکس گرفته بودند و تصویرمان را روی یک بشقاب زیبا با طرح سافاری چاپ کرده بودند. عکاس کارش را خیلی حرفهای انجام داده بود و عکس هم واقعاً قشنگ شده بود. قیمت بشقاب ۲۸۰ بات بود که ما هم بهعنوان یادگاری خریدیم.
بعد از آن سوار ون شدیم تا از بخش سافاری و منطقه حفاظتشده حیوانات عبور کنیم. در این قسمت، حیوانات وحشی در فضای باز و محدوده مخصوص خودشان زندگی میکردند و آزادانه رفتوآمد داشتند، اما از محدودهشان خارج نمیشدند. نکته جالب، تابلوی هشدار مجموعه بود که روی آن نوشته شده بود حتی در صورت خراب شدن خودرو هم به هیچوجه از ماشین پیاده نشوید و فقط با بوق زدن، مسئولان را مطلع کنید.
قرار بود با همسرم جلوی مرکز خرید پراتونام پیاده شویم، اما چون گلوی همسرم درد میکرد، تصمیم گرفتیم قبل از هر کاری برایش دارو تهیه کنیم. از فروشگاه سونالیون کمی عسل خریدیم و از ایران هم لیمو همراه داشتیم. حالا باید یک داروخانه پیدا میکردم.
اینجا بود که با یکی از مشکلات جالب سفر روبهرو شدم! با وجود تعداد زیاد گردشگران در تایلند، بسیاری از مردم انگلیسی را بهخوبی متوجه نمیشوند. حتی وقتی عبارت Drug Store را به کار میبردم، معمولاً کسی متوجه منظورم نمیشد. البته به نظر میرسید کلمه Pharmacy برایشان آشناتر باشد.
برای اینکه بتوانم منظورم را به دیگران بفهمانم، مجبور شدم از روش پانتومیم استفاده کنم! اول نقش یک فرد بیمار را بازی میکردم؛ سرفه میکردم و علائم تب و بیماری را نشان میدادم. بعد وانمود میکردم به دکتر مراجعه کردهام، دکتر معاینهام کرده و برایم دارو نوشته است. در این مرحله طرف مقابل با هیجان میگفت: «Yes, yes, yes!» و کاملاً متوجه داستان میشد.
بعد هم نمایش را ادامه میدادم؛ وانمود میکردم دکتر نسخه مینویسد، آمپول تجویز میکند و در نهایت باید هزینه ویزیت را پرداخت کنم و دارو بخرم. طرف مقابل تا اینجای ماجرا کاملاً همراهی میکرد و متوجه منظورم میشد. اما وقتی در پایان میپرسیدم داروها را از کجا باید تهیه کنم، تازه قسمت خندهدار ماجرا شروع میشد؛ چون بعد از حدوبالاخره بعد از کلی گشتن، یک داروخانه پیدا کردم که بیشتر به یک بقالی شباهت داشت! قیمت داروها در تایلند نسبت به ایران خیلی بالاتر بود. برای مثال، آزیترومایسین ۳۶۰ بات و کدئین ۵۰۰ بات قیمت داشت.
نکته عجیب این بود که صاحب داروخانه حتی قرصها را هم نشان نمیداد تا بتوانم مطمئن شوم همان دارویی است که میخواهم. در نهایت، قرصی به نام Cold پیشنهاد کرد که شبیه داروهای ترکیبی سرماخوردگی خودمان بود، البته ترکیباتش تفاوت داشت. یک ورق از آن را به قیمت ۵۰ بات خریدم و به هتل برگشتیم.
نکته: دارو در تایلند نسبت به ایران گرانتر است؛ پس اگر داروی خاصی مصرف میکنید، بهتر است قبل از سفر آن را از ایران تهیه کنید و همراه داشته باشید.
همسرم لیمو، عسل و دارویی را که خریده بودیم مصرف کرد و بعد خوابید. ساعت حدود ۷ شب به وقت بانکوک بود. او خواب بود و من از اینکه بخشی از وقت ارزشمند سفرمان به این شکل میگذشت، احساس حسرت میکردم.
از فرصت استفاده کردم و از بخش پذیرش هتل، تور بازدید از معابد شهر را برای فردا رزرو کردم. هزینه تور ۱۱۸۰ بات بود و یک ساعت ماساژ رایگان هم همراه آن داشت. با این قیمت، تفاوت آن با تورهای ۴۰ دلاری سعید کاملاً مشخص بود.
اما اتفاق ناخوشایندی هم افتاد. متوجه شدیم کاخ پادشاهی قرار است از فردا به مدت یک ماه تعطیل باشد؛ موضوعی که متأسفانه لیدر ما از آن خبر نداشت. بازدید از کاخ برای من اهمیت زیادی داشت و اگر راهنمای تور اطلاعات کافی و برنامهریزی بهتری داشت، میتوانستیم همان روز از آنجا دیدن کنیم. به همین دلیل فرصت بازدید را از دست دادیم و واقعاً توی ذوقم خورد، اما دیگر کاری از دستمان برنمیآمد.
شب برای گشتوگذار به بازار شبانه پراتونام رفتیم. بازارهای شبانه بانکوک معمولاً به این شکل هستند که شبها در مقابل مراکز خرید و بعضی خیابانها و مناطق پرتردد، میز و چادر برپا میکنند و اجناس مختلف را با قیمتهای نسبتاً ارزان میفروشند. بازار پراتونام هم بسیار بزرگ بود و گشتن تمام قسمتهای آن در یک شب کار آسانی نبود.
برای شام دوباره به برگرکینگ رفتیم و غذا خوردیم. این بار هزینه شاممان ۵۵۰ بات شد.
روز سوم
صبح مثل روزهای قبل بعد از صرف صبحانه آماده شدیم. راننده هم طبق برنامه، رأس ساعت در لابی هتل منتظرمان بود. برنامه امروز بازدید از سه معبد معروف بانکوک بود که یکی از آنها معبد بودای خوابیده را هم شامل میشد.
در هر معبد، یک مجسمه اصلی از بودا وجود دارد و سایر مجسمهها و تصاویر، در واقع بازنماییهایی از همان بودای اصلی هستند. بعضی از این آثار نیز توسط کشورهای دیگر ساخته و به معابد اهدا شدهاند.

اولین توقف ما معبدی کوچک بود که مجسمه معروف بودای طلایی در آن قرار داشت. داستان این مجسمه جالب بود؛ سالها تصور میشد که از جنس سیمان است و حتی آن را با پوششی سیمانی نگهداری میکردند. تا اینکه یک روز، بر اثر اتفاق بخشی از پوشش مجسمه شکست و مشخص شد که زیر آن لایه سیمانی، مجسمهای از طلای خالص پنهان شده است. به این ترتیب، راز مجسمهای که سالها کسی از ارزش واقعی آن خبر نداشت، آشکار شد.
نکته جالب دیگری که تا آن روز در هیچکدام از سفرنامههایی که خوانده بودم به آن اشاره نشده بود، این بود که در آیین بودایی تایلند، برای هر روز هفته یک حالت و تصویر مخصوص از بودا وجود دارد. هرکدام از این مجسمهها حالت خاصی دارند و معمولاً با شکل و موقعیت دستهای بودا از یکدیگر تشخیص داده میشوند. برایم جالب بود که این نمادها با روزهای هفته ارتباط دارند و هر روز، بودای مخصوص به خودش را دارد.
طبق توضیح لیدر، بودای مخصوص روز یکشنبه در حالت خوابیده قرار دارد و این حالت به مراقبت و نظارت او با چشمانش مربوط میشود. البته من هم برای خودم یک دلیل بامزه پیدا کردم! گفتم شاید چون یکشنبه روز تعطیل بوده، بودا هم تصمیم گرفته کمی استراحت کند! همین شوخی باعث خنده و شادی جمع شد، اما لیدر تأکید کرد که دلیلش این نیست.
در طول بازدیدها، معمولاً من و همسرم با لیدر صحبت میکردیم و سؤال میپرسیدیم. بقیه همسفرها، از جمله گردشگران هندی، تقریباً ساکت بودند و کمتر پیش میآمد سؤالی مطرح کنند. نمیدانم توضیحات لیدر را متوجه نمیشدند یا اطلاعات و جزئیات معابد برایشان چندان جالب نبود؛ در هر صورت، بیشتر گفتوگوها بین ما و لیدر انجام میشد.
لیدر توضیح میداد که در آیین بودایی، عبادت مثل اسلام یک وظیفه روزانه و اجباری نیست. به گفته او، مردم هر زمان که نیازی داشته باشند یا بخواهند از بودا درخواستی کنند، به معبد میروند و خواستهشان را مطرح میکنند. بنابراین ممکن است فردی چند سال اصلاً به معبد نرود، مگر اینکه مثلاً با مشکلی مثل بیماری روبهرو شود یا به پول و کمک نیاز داشته باشد.
یکی از معروفترین معابد بانکوک، معبد بودای خوابیده است که تصویر آن را در ادامه میبینید. این معبد محوطه بسیار بزرگی دارد و فضای آن فقط به بازدید گردشگران و عبادت محدود نمیشود؛ در زمان بازدید ما، تعدادی از بچهها هم در محوطه معبد مشغول یادگیری بودند.

معبد بودای خوابیده از نظر تاریخی ارتباط و پیشینه قابلتوجهی با فرهنگ چین دارد. به همین دلیل، در بخشهایی از محوطه آن مجسمههایی با ظاهر فرشتگان و نگهبانان چینی دیده میشود که بهنوعی نقش محافظان معبد را دارند. حضور این مجسمهها، جلوه متفاوتی به فضای معبد داده و تأثیر فرهنگ چینی را در معماری و تزئینات آن نشان میدهد.
در طول بازدید از معابد، متوجه شدم دولت تایلند تلاش زیادی برای ترویج و حفظ احترام به آیین بودایی انجام میدهد. تقریباً در همهجا تابلوهایی نصب شده بود و کاتالوگهایی هم در اختیار گردشگران قرار میدادند که در آنها تأکید شده بود بودا صرفاً یک وسیله تزئینی یا دکوری نیست و نباید با چنین نگاهی با تصاویر و مجسمههای او برخورد کرد.
در این اطلاعرسانیها از مردم و گردشگران خواسته بودند از استفاده از تصاویر و مجسمههای بودا در مکانهایی که با شأن و احترام این آیین سازگار نیست، مثل بارها، خودداری کنند.
طبق توضیحاتی که دریافت کردیم، بودا در اصل پیروانش را به تقلید از رفتار و شیوه زندگی خود دعوت میکرد، نه اینکه مجسمهای از او بسازند و به عبادتش بپردازند. به بیان دیگر، تأکید اصلی بر دنبال کردن آموزهها و رفتارهای او بود، نه پرستش تصویر و تندیسش.
با گذشت زمان، اما مردم بهتدریج شروع به ساخت مجسمههای بودا کردند و این موضوع کمکم به بخشی از فرهنگ و سنت مذهبی آنها تبدیل شد.
بعد از بازدید از معبد، برای ناهار به مکدونالد رفتیم که هزینه آن ۴۶۰ بات شد.
ظهر بالاخره فرصت کردیم به مرکز خرید MBK برویم. برخلاف چیزی که سعید گفته بود، قیمتها در طبقات بالایی این مرکز خرید بسیار مناسب بود و تخفیفهای خوبی هم داشتند. به نظرم فقط طبقه همکف کمی گرانتر بود، اما در طبقات بالاتر حتی با درآمد معمولی هم میشد خریدهای مقرونبهصرفهای انجام داد.
البته همان ابتدای ورود، سردرد همسرم دوباره شروع شد و مجبور شدیم به هتل برگردیم. چند ساعتی استراحت کردیم و بعد دوباره راهی MBK شدیم. این بار تا شب در مرکز خرید ماندیم و حسابی گشتیم.
برای شام، طبق پیشنهادهایی که در سفرنامههای دیگر خوانده بودم، به رستوران پیتزا کامپانی رفتیم؛ یکی از برندهای قدیمی و شناختهشده تایلند. بهطور کلی، در طعم بسیاری از غذاهای تایلندی میتوان رگهای از شیرینی و ادویه را احساس کرد. این ترکیب با ذائقه من چندان سازگار نبود و باعث میشد بعضی از غذاها به اندازهای که انتظار داشتم دلچسب نباشند.
هنگام خروج از مرکز خرید متوجه شدیم که فروشندگان در حال آماده کردن بساط بازار شبانه هستند. ظاهراً هر مرکز خرید و منطقه تجاری، بازار شبانه مخصوص خودش را دارد و با غروب آفتاب، فروشندهها بساطشان را پهن میکنند.
این بار نوبت استارباکس بود! خوردن نوشیدنی در استارباکس و ثبت اسممان روی لیوان، یکی از عادتهای همیشگی من و همسرم در سفرهاست. البته اینجا برخلاف تجربهای که در دبی داشتیم، خبری از نوشتن اسممان روی نوشیدنی نبود!
امروز بالاخره تصمیم گرفتم شانس خودم را با تاکسی امتحان کنم و سوار ماشینی شدم که راننده از تاکسیمتر استفاده میکرد. نتیجه واقعاً جالب بود؛ مسیری که رانندههای توکتوک برای آن کمتر از ۱۵۰ بات قبول نمیکردند، با تاکسی فقط ۶۱ بات هزینه داشت! این اختلاف قیمت بهخوبی نشان میداد که استفاده از تاکسیمتر تا چه اندازه میتواند در هزینههای رفتوآمد صرفهجویی کند.
ساعت حدود ۱۱ شب است. روی تخت دراز کشیدهام. با اینکه هنوز خوابم نمیآید، تصمیم میگیرم بخوابم تا برای برنامههای فردا انرژی داشته باشم.
روز چهارم
برنامه امروزمان بازدید از بازار شناور بانکوک بود، اما چون همسرم از سوار شدن به قایقهای کوچک میترسید، تصمیم گرفتیم این برنامه را کنار بگذاریم. جالب اینکه چند روز بعد در پوکت مجبور شد سوار همین قایقها شود! در عوض، ترجیح دادیم فرصت باقیمانده در بانکوک را به خرید اختصاص بدهیم تا وقتی به پوکت رفتیم، دیگر دغدغهای برای سر زدن به مراکز خرید نداشته باشیم.
بعضی از جاذبههای گردشگری بانکوک هم برایمان جذابیت چندانی نداشتند، چون نمونههای مشابه آنها را در کشورهای دیگر دیده و تجربه کرده بودیم.
در منطقه پراتونام مراکز خرید متعددی وجود دارد که هرکدام حالوهوای خاص خودشان را دارند و ارزش سر زدن دارند. از جمله آنها میتوان به سنترال ورلد، بیگسی، پلاتینیوم و خود مرکز خرید پراتونام اشاره کرد.

در مراکز خرید معتبر و بزرگ، معمولاً امکان چانهزنی وجود ندارد و قیمتها ثابت هستند. اما در پاساژهای معمولیتر و فروشگاههای کوچک، تخفیف گرفتن و چانه زدن کاملاً رایج است و میتوانید با کمی مذاکره خرید بهتری داشته باشید.
در تایلند و بسیاری از کشورهای دیگر، هنگام خرید با واژه VAT روبهرو میشوید. VAT مخفف مالیات بر ارزش افزوده است؛ مالیاتی که هنگام خرید کالا از مصرفکننده دریافت میشود.
اما گردشگرانی که کالا را از کشور خارج میکنند، در شرایط مشخصی میتوانند بخشی از این مالیات را پس بگیرند. به این طرح VAT Refund میگویند.
بنابراین اگر از فروشگاههای معتبر خرید میکنید، بهخصوص زمانی که مبلغ خریدتان از حدود ۲۰۰۰ بات بیشتر است، میتوانید درباره دریافت فرم VAT سؤال کنید. فروشگاه در صورت واجد شرایط بودن خرید، فرمی زردرنگ با اطلاعات پاسپورتتان صادر میکند که باید آن را بررسی و امضا کنید. هنگام خروج از تایلند نیز با مراجعه به کانتر VAT Refund در فرودگاه، میتوانید طبق مقررات مربوط، بخشی از مالیات پرداختشده را پس بگیرید. میزان بازپرداخت بسته به مبلغ خرید و شرایط آن متفاوت است.
نکته: حتماً یک کپی از پاسپورتتان همراه داشته باشید. این کار در سفر چند کاربرد مهم دارد:
- هنگام تبدیل دلار به بات، بعضی از صرافیها کپی پاسپورت میخواهند.
- برای دریافت فرم VAT Refund به اطلاعات پاسپورت نیاز دارید.
- ممکن است در بعضی مواقع پلیس از شما مدرک شناسایی بخواهد.
بهتر است اصل پاسپورت را در گاوصندوق اتاق هتل نگهداری کنید و هنگام خرید و انجام کارهای روزمره، از کپی آن استفاده کنید تا خطر گم شدن یا آسیب دیدن پاسپورت اصلی کمتر شود.
کمکم روزهای اقامتمان در بانکوک به پایان میرسید و باید خودمان را برای پرواز فردا به مقصد پوکت آماده میکردیم. قبل از سفر، درباره پروازهای داخلی تایلند در سفرنامههای مختلف مطالب زیادی خوانده بودم و چند نکته به نظرم مهم آمده بود که بد نیست اینجا هم به آنها اشاره کنم.
معمولاً نوع پرواز داخلی شما تا شب آخر مشخص نمیشود. احتمالاً دلیلش این است که برگزارکننده تور بتواند با توجه به قیمت و ظرفیت پروازها، گزینه مناسبتری انتخاب کند. بنابراین ممکن است پروازتان با ایرلاینهایی مثل تای ایرویز، نوک ایر یا حتی ایرآسیا انجام شود.
چند نکته درباره این پروازها:
- میزان بار مجاز در پروازهای نوک ایر برای هر نفر ۱۵ کیلوگرم است.
- بار مجاز تای ایرویز برای هر نفر ۳۰ کیلوگرم است.
- پروازهای تای ایرویز از فرودگاه بینالمللی سووارنابومی انجام میشوند، اما نوک ایر از فرودگاه قدیمیتر بانکوک، یعنی دون موئنگ، پرواز میکند.
- هواپیماهای تای ایرویز بسیار مدرن و جدید هستند و از نظر امکانات و کیفیت پرواز تجربه خوبی دارند.
یکی دیگر از لذتهای سفر به تایلند، تنوع میوههای خوشمزه و متفاوت آن است. از جمله میوههایی که پیشنهاد میکنم امتحان کنید، بلوبری، دراگونفروت، گواوا، آووکادو، رامبوتان و منگوستین هستند.
خوشبختانه شانس با ما یار بود و پرواز رفتوبرگشتمان به پوکت با تای ایرویز انجام میشد.
نکته جالب دیگر برای علاقهمندان به خرید، قیمت مناسب بعضی از لوازم برقی در تایلند است. این محصولات معمولاً کیفیت خوبی هم دارند. برای مثال، یک جاروبرقی سامسونگ ساخت ویتنام با قدرت ۱۸۰۰ وات، قیمتی در حدود ۲۳۰ هزار تومان داشت.
آن روز را بیشتر در مراکز خرید و بازارها گذراندیم. بعد از گشتوگذار به هتل برگشتیم، وسایلمان را جمع کردیم و برای پرواز روز بعد آماده شدیم.
ساعت ۱۰ شب، سعید بلیتهای پرواز را برایمان فرستاد. صبح روز بعد که بلیتها را بررسی کردم، متوجه شدم بهجای ساعت ۱۱:۳۰، قرار است ساعت ۱۲:۳۰ به دنبالمان بیایند؛ یعنی یک ساعت انتظار بیشتر!
اما وقتی آرم تای ایرویز را روی بلیت دیدم، تمام آن یک ساعت تأخیر را فراموش کردم و حسابی خوشحال شدم. دلیل خوشحالیام هم مشخص بود؛ هم محدودیت بار نوک ایر را نداشتیم و هم قرار بود با هواپیماهای مدرن تای ایرویز سفر کنیم.
روز پنجم
امروز هم مثل روزهای قبل با صبحانه هتل شروع شد. بعد از صرف صبحانه، وسایلمان را جمع کردیم و برای تحویل اتاق و انجام مراحل چکاوت به پذیرش رفتیم. مبلغ ۱۰۰ دلار ودیعهای را هم که هنگام ورود پرداخت کرده بودیم، پس گرفتیم.
هنوز بیش از یک ساعت تا زمان آمدن ون فرصت داشتیم. در همین فاصله همسرم یادآوری کرد که از تور گشت شهری، یک واچر ماساژ تایلندی رایگان داشتیم که هنوز از آن استفاده نکرده بودیم. تصمیم گرفتیم از این فرصت باقیمانده استفاده کنیم و تجربه ماساژ تایلندی را هم از دست ندهیم.
چمدانها را به هتل سپردیم و به مرکز ماساژ مای تای که در نزدیکی هتل قرار داشت رفتیم. کارکنان با روی خوش از ما استقبال کردند و بعد از اینکه روی دو صندلی نشستیم، پاهایمان را شستند. محیط مرکز نه چندان تمیز بود و نه خیلی کثیف؛ در مجموع، مکانی ساده و معمولی به نظر میرسید.
ماساژ تایلندی هم تجربه متفاوتی بود. این سبک ماساژ بیشتر جنبه فنی دارد و با فشارها و حرکات مخصوص انجام میشود. در مجموع بد نبود و حداقل باعث شد کمی خستگی بدنمان برطرف شود و پیش از ادامه سفر احساس آرامش بیشتری داشته باشیم.
حدود ساعت ۱۲:۴۵ ماشین برای انتقالمان به فرودگاه رسید. خانواده امامی هم همراه ما بودند و با هم به سمت فرودگاه سووارنابومی حرکت کردیم.
از اینکه پروازمان از این فرودگاه انجام میشد خوشحال بودم؛ چون سووارنابومی را خیلی دوست داشتم و از فضای آن لذت میبردم.
برای ناهار، همسرم مثل دفعات قبل برگرکینگ را انتخاب کرد، اما من ترجیح دادم از رستوران چینی غذا بگیرم. غذای مورد علاقهام، یعنی رست داک (اردک سرخشده) همراه با نودل را سفارش دادم. انصافاً طعمش فوقالعاده بود و دقیقاً همان مزهای را داشت که از این غذا در سفر چین به خاطر داشتم.

پرواز ما قرار بود ساعت ۵:۳۰ انجام شود، اما با یک ساعت تأخیر، ساعت ۶:۳۰ از زمین بلند شد. راستش انتظار نداشتم پروازهای تای ایرویز هم چنین تأخیرهایی داشته باشند، اما با کمال تعجب دیدم هم در مسیر رفت و هم در مسیر برگشت با تأخیر مواجه شدیم.
از قبل درباره انتخاب صندلی مناسب در هواپیمای بوئینگ ۷۷۷ تای ایرویز حسابی تحقیق کرده بودم و دلم میخواست حتماً کنار پنجره بنشینم تا بتوانم از مناظر زیبای جزیره پوکت از بالا عکس بگیرم و لذت ببرم. اما بدشانسی آوردم؛ هم تمام صندلیهای کنار پنجره پر شده بود و هم وقتی به پوکت رسیدیم، هوا کاملاً تاریک شده بود. به این ترتیب، فرصت تماشای جزیره از آسمان و عکاسی از مناظر آن را از دست دادم.
در طول پرواز، حدود نیمی از فیلم «دزدان دریایی کارائیب: مردگان قصه نمیگویند (Dead Men Tell No Tales) را تماشا کردم. پذیرایی هواپیما هم شامل یک ظرف سالاد به همراه نوشیدنی بود که کیفیت چندانی نداشت و چندان به دلم ننشست.
نکته: در پروازهای خارجی، حتماً هندزفری یا هدفون خودتان را همراه داشته باشید تا بتوانید از آن برای گوش دادن به سیستم صوتی و تصویری هواپیما استفاده کنید.
بالاخره بوئینگ ۷۷۷ باشکوه تای ایرویز در فرودگاه بینالمللی پوکت به زمین نشست و وارد فرودگاه شدیم. بیرون از فرودگاه، نماینده نوچ تراول منتظرمان بود. او هم مثل دفعه قبل با تابلوی شرکت از ما عکس گرفت.
ونی که برای انتقال مسافران آمده بود، برای من و همسرم جا نداشت. به همین دلیل نماینده شرکت مجبور شد یک تاکسی تویوتا برایمان بگیرد و ما دو نفر را به سمت هتل چهارستاره ساحلی تریتراگ (Tri Trang Beach Resort) بفرستد.
اصلاً تصور نمیکردم فاصله فرودگاه تا هتل اینقدر زیاد باشد. با وجود رانندگی نسبتاً سریع راننده، حدود یک ساعت و ده دقیقه در راه بودیم. در طول مسیر حال همسرم بد شد، اما چون در تور سافاری دبی هم هنگام بالا و پایین رفتن ماشین همین حالت را تجربه کرده بود، فکر نکردم مشکل خاصی وجود داشته باشد. غافل از اینکه ماجرا جدیتر از این حرفها بود و اتفاقات ناخوشایندی در انتظارمان بود که قرار بود فردا خودش را نشان دهد.
تصویری که پیش از سفر از پوکت در ذهنم ساخته بودم، با چیزی که در واقعیت میدیدم تفاوت زیادی داشت. تصورم از این جزیره شهری زیبا و مدرن بود، اما بخشهای مسکونی و شهری آن به نظرم قدیمی و چندان جذاب نمیآمد. شاید تنها چیزی که برای جوانترها جالب به نظر میرسید، زندگی شبانه و تفریحات شبانه پوکت بود؛ اما ما که اهل این جور سرگرمیها نبودیم، جذابیت خاصی در آنها پیدا نمیکردیم.
فکر میکردم پوکت از نظر ظاهر شهری چیزی شبیه شانگهای چین یا دستکم کیش خودمان باشد، اما واقعیت با تصور من فاصله زیادی داشت.
قبلاً در یکی از سفرنامهها خوانده بودم که در بعضی از این کشورها، تعریف و معیار بهداشت با چیزی که ما به آن عادت داریم متفاوت است. حالا که از نزدیک میدیدم، متوجه شدم نویسنده چندان هم بیراه نگفته بود!
وقتی به هتل TRITRANG BEACH RESORTرسیدیم، آقای مهدی، راهنمای تورمان، منتظر ما بود. بعد از سلام و احوالپرسی، با تعجب دیدم اینجا هم خبری از کسی نیست که به استقبالمان بیاید و چمدانها را تحویل بگیرد! با خودم گفتم: هتل چهارستاره است؟!
بعد از کمی صحبت با آقای مهدی، تورهای موردنظرمان را با قیمتهای زیر از او خریدیم:
- تور جزیره جیمز باند: نفری ۵۰ دلار
- تور فانتاسی شو: نفری ۷۰ دلار
- تور رفتینگ: نفری ۶۰ دلار
آقای مهدی آدم جالبی بود. از او پرسیدم آیا هتل ما ساحل اختصاصی دارد یا نه. با اطمینان گفت که هتل ساحل ندارد، در حالی که من از قبل در اینترنت خوانده بودم که هتل دارای ساحل اختصاصی است. وقتی گفتم اطلاعاتی که پیدا کردهام چیز دیگری نشان میدهد، گفت خودش میرود و سؤال میکند.
جلوی کانتر پذیرش رفت و با چند کلمه مثل شنا و حرکات دست سعی کرد منظورش را به کارمند هتل بفهماند. همانجا متوجه شدم که ظاهراً انگلیسی بلد نیست! خودم جلو رفتم و مستقیماً پرسیدم آیا هتل Private Beach دارد؟ کارمند پذیرش هم بلافاصله جواب مثبت داد.
آقای مهدی کارهای پذیرش و تحویل اتاق را برایمان انجام داد و بعد راهی اتاقمان شدیم. خوشبختانه این هتل برخلاف هتل قبلی، مبلغی بهعنوان دیپازیت دریافت نمیکرد. بالاخره هم یکی از کارکنان پیدا شد و چمدانهایمان را تا اتاق آورد.
فاصله لابی تا اتاقمان نسبتاً زیاد بود و مسیر طولانیای را باید پیاده طی میکردیم. در تمام این مدت، دلدرد همسرم لحظهبهلحظه بیشتر میشد و همین موضوع نگرانیام را افزایش میداد.
در طول مسیر از کنار استخر و محوطه زیبای هتل عبور کردیم. منظرهای که میدیدیم واقعاً چشمنواز بود و فضای هتل از این نظر فوقالعاده به نظر میرسید.
به دلیل وضعیت نامساعد همسرم و خستگی مسیر، هیچکدام اشتهایی برای شام نداشتیم. تصمیم گرفتیم استراحت کنیم و بخوابیم تا شاید حالش بهتر شود، اما متأسفانه نهتنها بهتر نشد، بلکه هرچه میگذشت وضعیتش بدتر میشد. صبح روز بعد قرار بود ساعت ۷:۱۵ برای تور جزیره جیمز باند در لابی آماده باشیم، اما با این شرایط عملاً امکان شرکت در تور وجود نداشت.
مسافرت منهای لذت
حدود ساعت ۷ صبح با مهدی تماس گرفتم، اما جواب نداد. ساعت ۷:۱۵ ناگهان تلفن اتاق زنگ خورد. راننده تور آمده بود دنبالمون! ماجرای بیماری همسرم را برایش توضیح دادم و پرسیدم آیا امکان دارد تور را به فردا موکول کنیم. راننده برخورد خوبی داشت و گفت مشکلی نیست.
بلافاصله به لابی رفتم و موضوع را حضوری هم برایش توضیح دادم. او با تلفن همراه خودش با آژانس تماس گرفت و ماجرا را برای خانمی که پشت خط بود شرح داد. سپس گوشی را به من داد. خانم گفت چون برای امروز ترنسفر هماهنگ شده، برای اینکه فردا دوباره دنبالمان بیایند باید ۴۰۰ بات پرداخت کنیم. من هم قبول کردم و راننده رفت.
حدود ساعت ۹ صبح بود که مهدی تماس گرفت و پرسید آیا سوار کشتی شدهایم یا نه. تمام اتفاقات را برایش تعریف کردم. بعد پرسید اگر فردا تور جزیره جیمز باند را برویم، تکلیف تور رفتینگ چه میشود؟ گفتم سعی کند آن را لغو کند، اما گفت به هیچ عنوان امکان کنسلی وجود ندارد.
از طرفی نمیخواستم تمام برنامههای آن روزمان هم از دست برود. برای همین از او خواستم تور فانتاسی شو (FantaSea Show) را برای همان شب رزرو کند. این برنامه از ساعت ۵ عصر شروع میشد و امیدوار بودم تا آن موقع حال همسرم بهتر شود.
تا ساعت ۹:۳۰ در اتاق ماندیم. بعد به همسرم پیشنهاد دادم برای صبحانه به رستوران هتل برویم، شاید کمی حالش بهتر شود. از لابی به سمت رستوران ساحلی هتل رفتیم که چهار طبقه پایینتر قرار داشت و درست کنار دریا بود.

رستوران صبحانه خوب و متنوعی داشت. یک میز روی شنهای ساحل انتخاب کردیم و همانجا مشغول صبحانه خوردن شدیم.
وقتی از رستوران برگشتیم، بهسختی توانستم همسرم را به اتاق برسانم. قرار گذاشتیم اگر حالش بهتر نشد، حتماً به پزشک مراجعه کنیم.
حدود ساعت یک ظهر بود و مشخص بود که خبری از بهتر شدن نیست. تلفنی از مهدی پرسیدم نزدیکترین مرکز درمانی کجاست. گفت در منطقه پاتونگ که حدود ۱۰ دقیقه با هتل فاصله داشت، هم کلینیک وجود دارد و هم بیمارستان.
از هتل یک تاکسی گرفتیم و راهی بیمارستان پوکت شدیم. هزینه تاکسی هم در مقایسه با بانکوک خیلی بیشتر بود؛ برای مسیری که فقط ۱۰ دقیقه طول میکشید، ۳۰۰ بات دریافت کرد. جالب اینکه هزینه تاکسی را خود هتل حساب میکرد.
در بیمارستان
به محض ورود به محوطه بیمارستان، خانمی میانسال در حیاط و مقابل ورودی ساختمان به استقبالمان آمد. ابتدا پرسید برای چه کاری مراجعه کردهایم و بعد یک شماره کاغذی به ما داد.
با همان شماره وارد ساختمان شدیم و به قسمت پذیرش رفتیم. کارکنان پذیرش مشخصاتمان را ثبت کردند و مراحل تشکیل پرونده انجام شد.
بعد از آن، روی میز دستگاهی قرار داشت که برای اندازهگیری فشار خون بود. کافی بود دستتان را داخل دستگاه قرار دهید تا بدون نیاز به اپراتور، فشار خونتان اندازهگیری و نتیجه بهصورت چاپی تحویل داده شود. یک ترازو هم در همان قسمت وجود داشت که وزن را بهصورت خودکار اندازه میگرفت.

بعد از انجام مراحل اولیه، در سالن انتظار نشستیم. حدود ۱۵ دقیقه گذشت تا اینکه یکی از کانترهای پذیرش که چهار پرستار در قسمت جلویی آن حضور داشتند، اسم و شماره ما را صدا زد.
به نظرم در کشورهای آسیایی، علاوه بر اینکه باید تا حدودی به زبان انگلیسی مسلط باشید، لازم است کمی هم قدرت حدس زدن و درک منظور طرف مقابل را داشته باشید تا بتوانید با وجود تفاوت لهجه و تلفظ، حرفهایش را متوجه شوید!
بالاخره مقابل یکی از پرستارها نشستیم. او درباره وضعیت همسرم و علائم بیماری سؤال کرد. در چنین شرایطی دانستن چند اصطلاح پزشکی واقعاً به کار میآید. همسرم که رشته علوم آزمایشگاهی خونده، با این اصطلاحات آشنا بود و من هم برای اطمینان، مرتب معنی کلمات را در اینترنت جستوجو میکردم.
چند مورد از اصطلاحاتی که برای توضیح وضعیت همسرم به کار بردیم:
- Diarrhea: اسهال
- Stomach Ache: دلدرد
- Watery Stool: مدفوع آبکی
- Weakness: ضعف و بیحالی
به محض اینکه پرستار کلمه Weakness را شنید، سریع از جایش بلند شد و یک نوشیدنی از پودر با طعم پرتقال برای همسرم آماده کرد. آن را آورد و گفت بنوشد تا ضعفش کمتر شود. واقعاً از این توجه و سرعت عملش خوشم آمد. توضیح داد که ضعف بدن به دلیل از دست دادن آب بدن است. بعد از ما خواست در سالن انتظار بنشینیم تا دوباره صدایمان کنند.
حدود ۱۰ دقیقه بعد اسممان را صدا زدند و وارد اتاق پزشک شدیم. پزشک جوانی بود که هم خوشبرخورد به نظر میرسید و هم در کارش جدیت داشت. دوباره تمام علائم را از ابتدا پرسید تا مطمئن شود پرستار چیزی را از قلم نینداخته است.
او توضیح داد که در منطقه پاتونگ نباید خیلی به غذاها اعتماد کرد و حتی غذاهای برندهای معروف فستفود هم لزوماً از این قاعده مستثنی نیستند. البته ما تا آن زمان در پوکت و منطقه پاتونگ هنوز غذایی نخورده بودیم. به گفته پزشک، همسرم دچار نوعی مسمومیت غذایی مسافرتی شده بود که در میان گردشگران هم بسیار شایع است.
سؤالهای دقیق پزشک و توضیحاتی که درباره وضعیت همسرم میداد، باعث شد احساس کنم با پزشکی روبهرو هستم که به کارش مسلط است و در قبال مسئولیتی که دارد، احساس تعهد میکند.
حتی درباره برنامه شبمان هم پرسیدم و گفتم آیا با این وضعیت میتوانیم به فانتاسی شو برویم؟ پاسخ داد که مشکلی نیست و اگر آب از دسترفته بدن همسرم جبران شود، مانعی برای رفتن وجود ندارد.
نکته: طبق توصیه پزشک، در انتخاب غذا در منطقه پاتونگ دقت بیشتری داشته باشید و به هر رستوران یا فستفودی اعتماد نکنید.
بعد از ویزیت، پرونده را به ما دادند تا برای دریافت داروها اقدام کنیم. در قسمت داروخانه، سبدی قرار داشت که باید پرونده را داخل آن میگذاشتیم تا کارکنان خودشان آن را بردارند. روی شیشه هم نوشته بودند اگر تا ۲۰ دقیقه داروها آماده نشد، به کارکنان اطلاع دهید.
اما فقط ۵ دقیقه طول کشید تا داروها آماده شوند. برای تحویل گرفتنشان رفتم و با روش جالبی روبهرو شدم. از هر دارو یا قرص، دقیقاً به تعداد موردنیاز داخل یک بسته پلاستیکی جداگانه قرار داده بودند و نام بیمار و دستور مصرف دارو هم روی آن چاپ شده بود. به این ترتیب، هم احتمال اشتباه در تحویل دارو کمتر میشد و هم بیمار دقیقاً میدانست هر دارو را چطور و چه زمانی مصرف کند.
نوبت پرداخت هزینه بیمارستان رسید. مبلغ کل ۱۶۹۰ بات شد. بعدها متوجه شدم این مبلغ شامل تمام هزینههای بیمارستان بوده و نیازی نیست برای تسویهحساب و ترخیص چند بار در صفهای مختلف بایستید. فاکتور را هم دریافت کردم.
پزشک علاوه بر دارو، برای همسرم سرم هم تجویز کرده بود. از کارکنان پرسیدیم محل تزریقات یا همان Injection کجاست و به بخش مربوطه رفتیم. پرستار سرم را بهقدری ماهرانه وصل کرد که بعد از خارج کردن سوزن، حتی نتوانستیم جای آن را پیدا کنیم!
اما داخل سرم آمپولی هم تزریق کردند که حال همسرم را بدتر کرد و باعث شد هذیان بگوید. تا آن لحظه سعی کرده بودم خودم را نبازم، اما وقتی دیدم وضعیتش تا این اندازه وخیم شده، واقعاً دنیا روی سرم خراب شد. مرتب میگفت: «کاش خانه خودمان بودیم.»
دیگر کاملاً خودم را باخته بودم. از آمدن به این سفر پشیمان شده بودم و در تمام آن دو ساعتی که سرم به بدن همسرم وصل بود، خودم را سرزنش میکردم. هنوز هم که ۲۰ روز از آن اتفاق میگذرد، وقتی این قسمت را مینویسم، اشک در چشمانم جمع میشود.
انسان در سفر پختهتر میشود و زندگی هم چیزی جز یک سفر نیست. در این مسیر، داشتن یک همسفر خوب نعمت بزرگی است. بیماری شریک زندگیام، کسی که عاشقانه دوستش دارم، مثل شلاقی بر روح سرکشم فرود میآمد و عذابم میداد.
بالاخره دو ساعت گذشت و سرم تمام شد. وقتی دیدم همسرم چشمهایش را باز کرده انگار تمام دنیا را به من داده بودند. از شدت خوشحالی نمیدانستم چه کار کنم. پیشنهاد دادم به هتل برگردیم، اما گفت حالش بهتر شده و ترجیح میدهد به فانتاسی برویم.
با شنیدن این حرف، انگار دوباره تمام شور و اشتیاق سفر به وجودم برگشت. ساعت حدود ۵ عصر بود و در محوطه بیمارستان با مهدی تماس گرفتم تا هماهنگ کند ماشین برای انتقال ما از بیمارستان بیاید. گفت امکانش نیست و مجبور شدیم یک تاکسی دیگر بگیریم. این بار هم ۳۰۰ بات پرداخت کردیم و راهی محل اجرای فانتاسی شو شدیم.
FantaSea Show
ابتدا خانمی ما را به سمت باجه دریافت بلیت راهنمایی کرد. واچر تور را به مسئول پذیرش نشان دادم و دو بلیت تحویل گرفتم. روی بلیتها هم شماره میز شام مشخص شده بود و هم شماره صندلیهایمان برای تماشای نمایش فیلها.
در ورودی مجموعه، چندین مغازه فروش صنایعدستی، بدلیجات و لباس وجود داشت. من هم مثل تمام سفرهایم، طبق عادت دنبال خرید یک یادگاری از مقصد بودم و از همانجا چیزی به یادگار از تایلند خریدم.
اول از همه به سمت سالن شام رفتیم، چون احتمالاً نزدیک به ۲۴ ساعت میشد که همسرم چیزی نخورده بود و لازم بود بعد از آن وضعیت سخت، کمی غذا بخورد و انرژی بگیرد.
سالن غذاخوری بسیار بزرگ و زیبا بود و تنوع زیادی از انواع غذاها و دسرها داشت. با خیال راحت و اشتهای فراوان از غذاها استفاده کردیم و واقعاً از این وعده شام لذت بردیم.
در همان سالن با یک زوج انگلیسی حدوداً ۵۰ ساله آشنا شدیم. لهجه انگلیسیشان دقیقاً شبیه همان لهجهای بود که بیشتر در فیلمها شنیده بودم! اسم آقا پیتر بود؛ مردی بسیار مهربان و دوستداشتنی که علاقه زیادی به طبیعت و محیط زیست داشت.
پیتر تعریف میکرد که یک خودروی برقی دارد و از نحوه رفتار بعضی از مردم با فیلهای بیزبان ناراحت است. آنها برای تعطیلات به تایلند آمده بودند و مدتی با هم گپ زدیم. جالب اینکه پیتر تنها کسی بود که میتوانستم بدون دردسر و با تسلط بیشتری با او انگلیسی صحبت کنم و از مکالمه با او لذت ببرم.
یک نکته هم درباره پذیرایی سالن اینکه نوشیدنیها بهجز آب رایگان نبودند و برای سفارش نوشیدنیهای دیگر باید هزینه جداگانه پرداخت میکردیم.
بعد از شام، نمایشی با نام «ترافیک بانکوک» شروع شد که واقعاً دیدنی و سرگرمکننده بود. این اجرا با حضور حدود ۴۰ نفر برگزار میشد و شلوغی و ترافیک معروف بانکوک و رفتار مردم در خیابانهای این شهر را با ترکیبی از رقص و آواز به تصویر میکشید.
پس از پایان نمایش، کمی در محوطه بسیار زیبای فانتاسی قدم زدیم و نشستیم. فضای مجموعه تماشایی بود و در گوشهوکنار آن فیلها حضور داشتند؛ بعضی از بازدیدکنندگان هم فیلسواری میکردند و عکس یادگاری میگرفتند.
نمایش اصلی فیلها ساعت ۹ شب آغاز میشد و درهای سالن را از ساعت ۸:۳۰ باز میکردند.

سالن نمایش بسیار بزرگ و باشکوه بود. ورود هرگونه دوربین و تلفن همراه به داخل سالن ممنوع بود و وسایل را از بازدیدکنندگان تحویل میگرفتند؛ بنابراین امکان عکاسی از برنامه وجود نداشت.
در عوض، در محوطه مجموعه صحنههای جالبی با حضور بازیگران نمایش و مجسمههای زیبا آماده کرده بودند تا بتوانیم با آنها عکس یادگاری بگیریم. با تخفیف، سه عکس را به قیمت ۹۰۰ بات سفارش دادیم و با کمال میل در هر سه قاب عکس گرفتیم. طبق قولی که داده بودند، هنگام خروج عکسها با کیفیت خوب، داخل قاب و پاکت مخصوص آماده تحویل بود. این عکسها هم شدند یادگاریهای ما از فانتاسی.
دیگر ماجرای بیماری همسرم را کاملاً فراموش کرده بودیم و دوباره داشتیم از سفرمان لذت میبردیم. نمایش اصلی هم شروع شد و برنامههای متنوعی داشت؛ از رقصهای محلی در کنار فیلها گرفته تا شعبدهبازیهای جالب با مشارکت تماشاگران و اجراهای آکروباتیک هنرمندانی که از ارتفاع آویزان شده بودند. در مجموع، برنامه سرگرمکنندهای بود و حسابی از تماشایش لذت بردیم.
هنگام خروج، تلفنهای همراه و عکسهایمان را تحویل گرفتیم و با ونی که مسافران را به هتل ما هم میرساند، به هتل برگشتیم.
قرار بود صبح روز بعد برای تور جزیره جیمز باند برویم و بابت ترنسفر مجدد، ۴۰۰ بات به مهدی پرداخت کنیم. اما مهدی زیر بار این مبلغ نمیرفت و مدام اصرار داشت که باید ۱۰۰۰ بات به او بدهیم. من مطمئن بودم مبلغی که شرکت اعلام کرده ۴۰۰ بات است و به همین دلیل قبول نمیکردم.
شب مهدی تماس گرفت و گفت برای گرفتن ۸۰۰ بات به هتل میآید. توضیحش این بود که شرکت ۴۰۰ بات برای ترنسفر یکطرفه اعلام کرده و من اشتباه متوجه شدهام. اما با توجه به اینکه انگلیسی من بهمراتب بهتر از مهدی بود، مطمئن بودم حرفش درست نیست. به او گفتم به هتل بیاید تا حضوری صحبت کنیم.
وقتی آمد، به او گفتم حاضرم ۸۰۰ بات پرداخت کنم، اما در مقابل باید تور رفتینگ فردا را که برای هر نفر ۶۰ دلار هزینه داشت، لغو کند. باز هم همان حرفهای قبلی را تکرار کرد و گفت همه چیز هماهنگ شده و اطلاعات مسافران را فرستادهاند و دیگر امکان کنسلی وجود ندارد.
اینجا بود که به او گفتم اگر قرار است تور رفتینگ لغو نشود، پس من فردا در هر دو تور شرکت میکنم و باید ترنسفر هر دو تور صبح به هتل بیاید. مهدی با تعجب پرسید چطور میخواهم در هر دو تور شرکت کنم؟ جواب دادم: «این موضوع به خودم مربوط است. صبح تصمیم میگیرم کدام تور را بروم. شاید هم دوستم که اینجاست بهجای من در یکی از تورها شرکت کند.»
به نظرم مهدی متوجه شد که دیگر نمیتواند با این توضیحات من را قانع کند و احتمالاً ماجرا آنطور که تعریف میکرد، نبود. بالاخره گفت ترنسفر شما لغو شده، اما خود تورها همچنان برقرار هستند. بعد هم اضافه کرد که هرکس بخواهد در تور شرکت کند، باید خودش را به محل اجرای تور برساند.
من هم گفتم پس آدرس محل برگزاری تور را بده تا برای دوستم بفرستم. اینجا بود که مهدی عصبانی شد و گفت: «بگو نمیخواهی ۸۰۰ بات را بدهی!» من هم جواب دادم که مشکلی با پرداخت ۸۰۰ بات ندارم، اما اگر تور رفتینگ را لغو کرده، باید پولش را به من برگرداند و اگر هم امکان لغو وجود ندارد، دوستم بهجای من در آن تور شرکت کند.
متأسفانه مهدی از کوره در رفت و با ناراحتی از هتل خارج شد. من هم دیگر بحث را ادامه ندادم و به اتاق برگشتم تا بخوابم.
روز آخر در پوکت - تور جزیره جیمز باند
برای روزی که قرار بود آخرین روز اقامتمان در پوکت باشد، ساعت شروع برنامه واقعاً زود بود، اما چارهای نداشتیم. صبح زود از خواب بیدار شدیم، صبحانهمان را خوردیم و ساعت ۷:۳۰ در لابی هتل آماده بودیم.

ون تور دقیقاً سر ساعت به هتل رسید و سوارمان کرد. قرار بود چند نفر دیگر هم از هتل ما همراهمان باشند، اما خبری از آنها نشد. بعد از حدود نیم ساعت معطلی، بالاخره حرکت کردیم و برای سوار کردن ۱۱ نفر دیگر به هتلهای مختلف رفتیم.
پس از جمعآوری همه مسافران، به سمت اسکله محل حرکت کشتیهای کروز راه افتادیم. البته وقتی میگویم کروز، انتظار یک کشتی بزرگ و مجلل را نداشته باشید؛ منظورم یک قایق حدوداً ۳۰ نفره بود!
حدود یک ساعت و ده دقیقه در راه بودیم تا از پوکت به اسکله برسیم. در طول مسیر از میان طبیعت زیبای جزیره عبور کردیم و حتی چند فیل هم در کنار جاده دیدیم. بالاخره به اسکله رسیدیم و وقتی از ون پیاده شدم، آقایی به سمتم آمد و اسمم را صدا زد. بعد گفت طبق توافقی که با مرکز برگزارکننده تور داشتهاید، باید ۴۰۰ بات بابت ترنسفر پرداخت کنید.
همینجا دیگر مطمئن شدم که مهدی اصلاً با آنها صحبتی نکرده و مسئولان مرکز تور از لیدر خودمان صادقتر هستند! البته من هم بدون معطلی گفتم با مهدی هماهنگ کردهام و قرار شده هزینه ترنسفر را خودش پرداخت کند، چون از قبل به ما بدهکار است. راستش فکر نمیکردم حرفم را قبول کند، اما برخلاف انتظارم پذیرفت و اجازه داد برای سوار شدن به قایق برویم.
کنار ساحل یک مغازه کوچک با چند صندلی برای نشستن وجود داشت. وسایل مختلفی مثل کیف ضدآب، نوشیدنی و کاور ضدآب موبایل میفروختند. جالب اینکه همان کاوری را که من قبلاً از ایران خریده بودم، آنجا هم برای فروش گذاشته بودند.
حدود ۴۵ دقیقه دیگر هم منتظر ماندیم تا مسافران کامل شوند. بعد از اینکه همه رسیدند، سوار قایق شدیم. خدمه قایق چهار نفر بودند؛ دو جوان، یک دختر و یک مرد میانسال. دختر جوان لیدر گروه ما بود و تمام توضیحات را به انگلیسی ارائه میکرد؛ البته با لهجهای که بیشتر به زبان تایلندی شباهت داشت!
اگر به زبان انگلیسی مسلط نباشید، معمولاً نمیتوانید از توضیحات لیدرها استفاده چندانی کنید. در این شرایط بهتر است از مناظر و طبیعت اطراف لذت ببرید و خیلی روی فهمیدن صحبتهای راهنما حساب نکنید.
نکته: حتی لیدرهایی که تورهای مسافران ایرانی را همراهی میکنند، لزوماً یک کلمه فارسی بلد نیستند. برخلاف کشورهایی مثل چین و مالزی، در تایلند نباید انتظار داشته باشید که در تمام تورها یک راهنمای فارسیزبان همراهتان باشد.
برنامه این تور شامل بازدید از سه جزیره، صرف ناهار روی قایق و فرصت شنا بود. در طول مسیر هم با یک خانواده هندی و یک خانواده اهل آفریقای جنوبی آشنا شدم و مدتی با آنها گپ زدم.
در اولین جزیره، ما را به قایقهای دونفره منتقل کردند تا از داخل یک غار بسیار زیبا بازدید کنیم. قبلاً عکسهای این غار را در سفرنامههای مختلف دیده بودم و همیشه دوست داشتم از نزدیک آن را ببینم. حالا که وارد غار شده بودیم، باید اعتراف کنم زیباییاش حتی از چیزی که در عکسها دیده بودم هم بیشتر بود. واقعاً تماشایی بود!
در قسمتهایی از سقف غار، خفاشها بهصورت وارونه آویزان بودند. رویا کمی از آنها میترسید، اما در عین حال از دیدن فضای متفاوت و زیبای غار لذت میبرد. اجازه نداشتیم به سقف غار دست بزنیم و راهنما هم تأکید میکرد که این کار میتواند به غار آسیب برساند.

داخل غار، بر اثر رسوبگذاری آب در طول زمان، شکلهای جالبی به وجود آمده بود؛ یکی از آنها شبیه مجسمه بودا و دیگری شبیه یک فیل بود. بعد از بازدید، دوباره به قایق برگشتیم و منتظر ماندیم تا بقیه مسافران هم سوار شوند. وقتی همه جمع شدند، به سمت جزیره بعدی حرکت کردیم.
از لیدر تورمان که اسمش سان (Sun) بود، پرسیدم آیا باز هم قرار است قایقسواری کنیم؟ چون واقعاً از این تجربه خوشم آمده بود. با خوشحالی جواب داد که بله، یک قایقسواری دیگر هم در برنامه داریم. از شنیدن این خبر حسابی ذوق کردم!
در بین مسافران، یک گروه جوان استرالیایی هم حضور داشتند. بودن آنها در قایق، حالوهوای خاصی به سفر داده بود و باعث میشد احساس کنم وسط یکی از فیلمهایی هستم که چند جوان برای گذراندن تعطیلات با قایق به سفر میروند!
بعد از بازدید از جزیره دوم، به ما گفتند هرکس تمایل دارد میتواند شنا کند. من هم که منتظر چنین فرصتی بودم، با اشتیاق به داخل آب پریدم و در آب سبزرنگ دریا که کمی هم شور بود، شنا کردم و حسابی لذت بردم.
بعد از شنا و گشتوگذار، دوباره به کشتی برگشتیم و نوبت ناهار رسید. غذا بهصورت سلفسرویس سرو میشد و بین گزینهها، نودلهای خوشمزهای هم وجود داشت که حسابی از آنها لذت بردم. آب، نوشابه و قهوه هم در طول سفر بهصورت رایگان در اختیار مسافران بود.
در این سفر فرصت پیدا کردم از نزدیک تلاش و زحمت کارکنان کشتی را ببینم. واقعاً برای کسب درآمد و گذران زندگی سخت کار میکردند. سان (Sun)، لیدر جوانی که به نظرم حدود ۲۵ سال داشت، بهجای اینکه مثل خیلی از همسنوسالهایش در خانه استراحت کند، مسئولیت راهنمایی مسافران یک کشتی را بر عهده گرفته بود و تمام مدت مشغول کار بود.
نام تایلند در لغت به معنای «سرزمین آزاد» است، اما من همیشه این کشور را با عنوان «سرزمین آزادی» در ذهنم تصور میکردم. واقعیت این است که تایلند برای گردشگران سرزمینی پر از جاذبه و تفریحات متنوع است؛ جایی که آزادی عمل زیادی برای انتخاب نوع سرگرمی و گذراندن تعطیلات دارند. اما همین فضای گردشگری و تفریحات متنوع، برای مردم محلی به معنای کار، تلاش و زحمت فراوان است.
در چند کشوری که تا آن زمان سفر کرده بودم، کمتر مردمی را دیده بودم که در کنار سختکوشی، چنین شرایط اقتصادی نسبتاً دشواری داشته باشند. تماشای تلاش روزانه آنها باعث شد نگاه متفاوتی به زندگی مردم تایلند پیدا کنم.
بعد از ناهار، برای آخرین بار در یکی از جزیرهها سوار قایقهای دونفره شدیم و کمی دیگر از زیباییهای منطقه لذت بردیم. در نهایت به جزیره معروف جیمز باند رسیدیم و پیاده شدیم. در ابتدای جزیره چند مغازه وجود داشت که صنایعدستی و سوغاتی میفروختند.
کمی در جزیره گشت زدیم و عکسهای یادگاری گرفتیم. منظره جزیره واقعاً زیبا بود و بازدید از آن یکی از خاطرهانگیزترین بخشهای سفرمان به پوکت شد.
شهرت جزیره جیمز باند به این دلیل است که چند صحنه از فیلم معروف «مردی با تفنگ طلایی» (The Man with the Golden Gun) از مجموعه فیلمهای جیمز باند در این جزیره فیلمبرداری شده است.
بعد از بازدید از جزیره، دوباره سوار کشتی شدیم و در آخرین بخش تور، نزدیک ساحلی توقف کردیم تا حدود نیم ساعت فرصت شنا داشته باشیم. من هم به سمت ساحل رفتم. چند نفر دیگر از مسافرانی که داخل آب رفته بودند، پشت سر من به سمت ساحل آمدند.
اما موقع برگشت، وقتی پایم را روی کف دریا گذاشتم، ناگهان احساس کردم چیزی کف پایم را زخمی کرده است. بهخاطر شوری آب، تا رسیدن به کشتی سوزش شدیدی احساس میکردم. وقتی سوار شدم و پایم را نگاه کردم، دیدم خونریزی دارد.
یکی از خدمه کشتی با صدای بلند به زبان تایلندی چیزی گفت و دوستش را صدا زد. همان موقع دختری از گروه جوانهای استرالیایی که آنجا نشسته بود، از من پرسید: «جلیفیش نیشت زده؟»
تازه یادم افتاد که در سفرنامهها درباره نیش عروس دریایی خوانده بودم و کمی نگران شدم. اما یکی از خدمه آمد، زخم را بررسی کرد و گفت نگران نباشم؛ نیش عروس دریایی نیست و فقط یک زخم معمولی است. احتمالاً پایم روی سنگ تیزی رفته بود. یک چسب زخم به من دادند و بعد از بستن زخم، به قسمت بالای کشتی رفتم.
در مسیر برگشت به سمت اسکله، کمکم احساس میکردم سفرمان به تایلند هم دارد به پایان میرسد. در گوشهای از کشتی نشسته بودم و به روزهای گذشته و خاطراتی که برایمان ساخته شده بود فکر میکردم. حدود یک ساعت طول کشید تا به اسکله برگردیم.
در پایان، با سان (Sun) خداحافظی کردیم. بعضی از مسافران هم برای تشکر از زحمات خدمه، به آنها انعام دادند. قایق هنگام رسیدن به ساحل کمی در بستر کمعمق دریا گیر کرد و خدمه با زحمت زیادی آن را تا محل پیاده شدن مسافران هدایت کردند.
بعد از پیاده شدن، سوار ون شدیم و به سمت هتل برگشتیم. اینطور بود که یکی از آخرین برنامههای سفرمان در پوکت هم به پایان رسید.
برای پیگیری بلیتهای برگشت، به مهدی پیام داده بودم. متن پیامم دقیقاً این بود:
سلام آقا مهدی.
یه لطفی بکن بلیط مارو بفرست. برا فرداست. ساعتی هم که ماشین میاد هتلم بگو. ممنون.
حدود دو ساعت و نیم گذشت، اما جوابی نداد. دوباره پیام دادم:
الو. گرفتین بلیطارو؟
این بار هم خبری از پاسخ نبود.
ساعت ۹ شب که شد، دیگر نگران شدم و با او تماس گرفتم. اما بهجای اینکه درباره بلیتها جواب بدهد، با لحنی تند گفت: «من اسم دارم! چرا توی پیامت نوشتی الو؟»
از همان ابتدا حدس زدم مشکل از کجاست. به او گفتم در تمام کشورهای دنیا وقتی کسی با فرد دیگری تماس میگیرد، از کلمه «الو» استفاده میکند و این کلمه در هیچ فرهنگی توهین محسوب نمیشود. اما مهدی همچنان اصرار داشت که «الو» حرف بسیار بدی است!
به او یادآوری کردم که در پیامم نهتنها اسمش را نوشتهام، بلکه قبل از آن کلمه «آقا» را هم آوردهام. گفتم گوشیات را بررسی کن تا ببینی چه پیامی برایت فرستادهام. وقتی پیام را دید و متوجه شد حق با من است، با صدای بلند گفت: «چند بار میخواهی زنگ بزنی؟ هر وقت بلیتها به دستم رسید، خودم خبرت میکنم!»
گفتم من از صبح اصلاً با تو تماس نگرفتهام. جواب داد که سه بار زنگ زدهام! دوباره از او خواستم تماسهای گوشیاش را بررسی کند. این بار هم وقتی دید درست میگویم، قبول کرد که اشتباه کرده است.
همانجا متوجه شدم احتمالاً با افراد دیگری هم درگیر بوده و من را با آنها اشتباه گرفته است.
بالاخره ساعت ۱۱ شب تماس گرفت و گفت ساعت ۸ صبح در لابی هتل آماده باشیم.
از طرفی ما با خانواده امامی در ارتباط بودیم و قبلاً از آنها پرسیده بودم که ماشین چه ساعتی برای بردنشان میآید. به آنها گفته بودند ساعت ۹:۳۰ در لابی حاضر باشند. با کنار هم گذاشتن این دو موضوع، به این نتیجه رسیدم که احتمالاً قرار است صبح زود در لابی منتظر بمانیم و سرگردان شویم و شاید دوباره مجبور شوم با او تماس بگیرم و بحث دیگری پیش بیاید.
برای همین به رویا گفتم تا ساعت ۸ آماده میشویم، اما مطمئنم ماشین تا ساعت ۹:۳۰ نمیآید. پس بهتر است بهجای اینکه از صبح نگران باشیم و مدام پیگیر شویم، از فرصت استفاده کنیم و از آخرین ساعتهای اقامتمان در هتل لذت ببریم تا ماشین برسد.
روز برگشت
همانطور که پیشبینی کرده بودم، خبری از ماشین تا ساعت ۹:۳۰ نشد! ما ساعت ۸ تمام کارهایمان را انجام داده و حتی مراحل چکاوت هتل را هم به پایان رسانده بودیم، اما کسی برای بردنمان نیامد.

با این حال، برخلاف چیزی که مهدی احتمالاً انتظار داشت، اصلاً عجله و نگرانی نداشتیم. با خیال راحت در محوطه هتل نشسته بودیم و از منظره فوقالعاده دریا و ساحل پاتونگ لذت میبردیم. چشمانداز هتل به دریا واقعاً تماشایی بود و درست در همان زمان، یک رنگینکمان بسیار زیبا روی سطح دریا شکل گرفت. منظرهای که باعث شد انتظارمان هم به یکی از لحظات لذتبخش آخرین روز سفر تبدیل شود.
بعد از انجام مراحل و تشریفات پرواز، دوباره سوار هواپیمای باشکوه بوئینگ ۷۷۷ تای ایرویز شدیم. این بار خوششانس بودم و توانسته بودم صندلی کنار پنجره را بگیرم. به همین دلیل در طول پرواز فرصت پیدا کردم مناظر زیبای پوکت را از بالا تماشا کنم و از آنها عکس و فیلم بگیرم؛ چیزی که در مسیر رفت به دلیل تاریکی هوا از دست داده بودم.
در ادامه هم باقی فیلم «دزدان دریایی کارائیب» را که در پرواز رفت تماشای آن را شروع کرده بودم، دیدم.
برای پذیرایی هم یک لقمه مرغ به ما دادند که طعم و مزهاش آنقدر خاص و متفاوت بود که بعید میدانم کسی بهجز تایلندیها، هندیها و عربها بتواند بهراحتی آن را بخورد!
برای سومین بار و البته آخرین بار وارد فرودگاه سووارنابومی بانکوک شدیم. بعد از صرف آخرین وعده برگرکینگ، منتظر باز شدن کانترهای ماهان ماندیم. برخلاف پروازهای تای ایرویز، صف مقابل کانتر ماهان بسیار طولانی بود و فقط سه کانتر برای پذیرش مسافران فعال بودند. بالاخره کارت پروازمان را گرفتیم و من هم به سراغ باجه مربوط به بازپرداخت مالیات خرید (VAT Refund) رفتم و حدود ۵۰۰ بات از هزینههایی که قبلاً پرداخت کرده بودم، پس گرفتم.
در ساعت مقرر سوار هواپیمای ایرباس ماهان شدیم. این بار با دیدن مانیتورهایی که مقابل صندلیها نصب شده بود، کمی به کیفیت پرواز امیدوار شدم؛ چون در مسیر رفت خبری از مانیتور و سیستم سرگرمی داخل هواپیما نبود. البته این امیدواری چندان طول نکشید! تا پایان پرواز هیچکدام از مانیتورها روشن نشدند و ظاهراً فقط جنبه تزئینی داشتند!
پرواز بدون تأخیر انجام شد و دقیقاً در ساعت پیشبینیشده، حدود ۳ صبح، در فرودگاه امام خمینی تهران به زمین نشستیم.
همیشه قدردان کارکنان و مسئولان فرودگاه امام بودهام. سرعت عمل آنها در انجام مراحل مختلف و سختگیری نکردن درباره مسائل جزئی، باعث میشود مسافران با آرامش و در کمترین زمان ممکن از فرودگاه خارج شوند. چه در بخش کنترل گذرنامه، چه هنگام تحویل بار و چه در گمرک، معمولاً روند کار بهخوبی پیش میرود. امیدوارم خداوند همیشه در کارشان گشایش ایجاد کند.
در نهایت، ماشینمان را که زیر لایهای از گردوغبار مانده بود، تحویل گرفتیم. برای حدود ۹ روز پارکینگ، ۹۰ هزار تومان پرداخت کردیم و بعد از آن راهی تبریز شدیم. سفر تایلند هم با تمام خاطرات شیرین و تلخش به پایان رسید
نکته پایانی
به نظرم هر کشوری ارزش آن را دارد که دستکم یکبار در زندگی به آن سفر کنیم و از نزدیک با طبیعت، فرهنگ و سبک زندگی مردمش آشنا شویم. اما اگر روزی تصمیم بگیریم دوباره به یکی از کشورهای قبلی سفر کنیم، انتخاب اول ما بدون شک مالزی خواهد بود.
تایلند برای کسانی که عاشق طبیعت هستند، بهشتی کمنظیر است؛ از جزایر زیبا و سواحل چشمنواز گرفته تا جنگلها و جاذبههای طبیعی که واقعاً تماشاییاند. با این حال، فضای فرهنگی و آزادیهای اجتماعی این کشور ممکن است با سلیقه و روحیات بعضی از ما سازگار نباشد.
به هر حال، این سفر هم با تمام لحظات شیرین و تلخش به پایان رسید و خاطراتش در دفتر زندگی من و همسرم ثبت شد. حالا وقت آن است که به مقصد بعدی فکر کنیم، دربارهاش مطالعه و تحقیق کنیم و تجربههایی را که از این سفر به دست آوردهایم، به اندوختههای قبلیمان اضافه کنیم.
برای همه خوانندگان این سفرنامه، سفرهایی خاطرهانگیز، دلنشین و پر از لحظات خوب آرزو میکنم.
سفر به خیر و روزگارتان خوش!