تور تایلند برای من فرصتی بود تا چند روزی از فضای روزمره فاصله بگیرم و در میان طبیعت گرمسیری و چشماندازهای متفاوت این کشور وقت بگذرانم. برای سفر در ماه مرداد برنامهریزی کردم و تصمیم گرفتم ابتدا راهی تور پوکت شوم؛ جزیرهای که به خاطر سواحل زیبا، طبیعت سرسبز و تنوع میوههای استوایی شهرت زیادی دارد. برای رسیدن به این مقصد، پرواز مستقیم هواپیمایی اتحاد امارات را انتخاب کردم و رزرو تورمو از اژانس ارزوی سفر پارسیان انجام دادم.

پوکت در جنوب تایلند و در کنار دریای آندامان قرار گرفته است. اطراف این جزیره، جزایر کوچک و بزرگی وجود دارند که صخرههای سرسبز و مرتفع آنها از میان آبهای دریا سر برآوردهاند و منظرهای تماشایی به وجود آوردهاند. طبیعت متفاوت این منطقه، بهخصوص سواحل و آبهای زلال آن، یکی از مهمترین دلایلی است که گردشگران زیادی را از کشورهای مختلف به این مقصد میکشاند.
آبوهوای پوکت در بیشتر روزهای سال گرم و استوایی است و تغییرات دمایی چندانی ندارد؛ اما میزان بارندگی در فصلهای مختلف متفاوت است. به همین دلیل، انتخاب زمان مناسب برای سفر اهمیت زیادی دارد و بهتر است پیش از رزرو تور، شرایط آبوهوایی مقصد را بررسی کنید.
آنچه پوکت را برای بسیاری از مسافران جذاب میکند، ترکیبی از طبیعت زیبا، تفریحات متنوع، هزینههای نسبتاً مناسب و فاصله گرفتن از هیاهوی زندگی شهری است. در این جزیره میتوان روزها را به گشتوگذار در طبیعت و ساحلگردی اختصاص داد و از فضای متفاوت و آرامشبخش آن لذت برد.
پس از رسیدن به فرودگاه پوکت و انجام مراحل ورود، به سمت هتل حرکت کردم و بعد از تحویل گرفتن اتاق و انجام کارهای پذیرش، کمی استراحت کردم.
بعد از استراحت، برای تبدیل دلار به بات تایلند از هتل خارج شدم. در یکی از خیابانهای اصلی، یک نارگیل تازه و خنک به قیمت ۴۰ بات خریدم و در ادامه به گشتوگذار در مغازهها و فروشگاههای اطراف پرداختم. در خیابانهای پوکت دکههای متعددی برای فروش تورهای گردشگری وجود دارد که میتوانید برنامهها و قیمتهای مختلف را از آنها بپرسید. من هم با بررسی چند پیشنهاد و کمی مذاکره بر سر قیمت، تورهای موردنظرم را برای روزهای اقامت انتخاب کردم و پس از دریافت رسید، هزینه آنها را پرداخت کردم.
برای پایان اولین روز، به ساحل پاتونگ رفتم. قدم زدن در کنار دریا و تماشای غروب آفتاب، با ترکیب رنگهای زیبایی که آسمان را پوشانده بود، شروع دلنشینی برای اقامتم در پوکت رقم زد.

روز دوم: گشتوگذار در جزیره پوکت
برای دومین روز اقامتم در پوکت، یک تور کامل جزیرهگردی در نظر گرفته بودم. طبق ساعت هماهنگشده، خودرو برای سوار کردن مسافران به محل اقامت آمد و پس از جمع شدن سایر اعضای گروه، برنامه گشت آغاز شد. این تور شامل چند جاذبه گردشگری، ناهار و نوشیدنی بود و تا ساعات بعدازظهر ادامه داشت.
اولین مقصد ما مرتفعترین نقطه دید کارون (Karon Viewpoint) بود؛ جایی که از بالای آن میتوان بخش وسیعی از جزیره و سواحل زیبای اطراف را تماشا کرد. فرصت خوبی برای عکاسی داشتیم و یکی از جالبترین تجربههایم در این قسمت، عکس گرفتن با یک عقاب بود.
در ادامه، برنامه فیلسواری و تماشای حرکات میمونها را داشتیم. سپس از یک کارخانه تولید نوعی بادامزمینی محلی و فصلی بازدید کردیم و بعد از آن به سمت مجسمه بزرگ بودا رفتیم. پس از بازدید از این مجموعه، برای صرف ناهار توقف کردیم.

بخش بعدی گشت به بازدید از معبد چینیها و قایقسواری در رودخانه اختصاص داشت. قایقسواری یکی از قسمتهای جذاب این روز بود و در کنار چشماندازهای اطراف، تجربه متفاوتی از طبیعت پوکت برایمان رقم زد.
آخرین مقصد هم محله قدیمی پوکت (Phuket Old Town) بود؛ محلهای با ساختمانهای قدیمی، خیابانهای رنگارنگ و معماری متفاوت که حالوهوای خاصی دارد.
در مجموع، این تور یکی از کاملترین برنامههای گشت شهری پوکت بود و تنوع جاذبههایی که در طول روز دیدیم، باعث شد با بخشهای مختلف جزیره بیشتر آشنا شوم. از بین تمام قسمتهای این برنامه، منظره زیبای کارون از ارتفاع و قایقسواری برایم جذابتر از بقیه بودند.
روز سوم: بازدید از جزایر فیفی
برنامه روز سوم سفرم به بازدید از یکی از معروفترین جاذبههای دریایی تایلند، یعنی جزایر فیفی اختصاص داشت. صبح بعد از صرف صبحانه، طبق هماهنگی قبلی، خودرو ساعت ۸ به دنبالم آمد تا همراه سایر مسافران راهی اسکله شویم.
پس از حدود نیم ساعت به محل حرکت قایقها رسیدیم. در آنجا با توجه به دستبندهای رنگی که به مسافران داده شده بود، افراد در گروههای مختلف قرار گرفتند و هر گروه سوار قایق تندرو مخصوص خود شد. قایق ما از نوع اسپیدبوت بود و با سه موتور و ظرفیت حدود ۲۰ نفر حرکت میکرد.
جزایر فیفی به دلیل آبهای شفاف، سواحل زیبا و فرصت مناسب برای غواصی و عکاسی، از محبوبترین مقاصد گردشگری اطراف پوکت هستند. شهرت این منطقه تا حد زیادی به فیلم سینمایی «ساحل» (The Beach) با بازی لئوناردو دیکاپریو نیز برمیگردد که بخشهایی از آن در این جزایر فیلمبرداری شده است.
پس از رسیدن به ساحل، تجهیزات شنا و اسنورکلینگ شامل ماسک و لوله تنفسی در اختیارمان قرار گرفت. حدود یک ساعت فرصت داشتیم تا در آب تفریح کنیم، از مناظر اطراف لذت ببریم و عکس بگیریم.

بعد از پایان زمان تفریح، برای صرف غذا به یک رستوران رفتیم. ناهار شامل یک غذای معمولی به همراه نوشیدنی بود و پس از آن آماده ادامه برنامه گشت در جزایر شدیم.
حدود ساعت ۲ بعدازظهر، گشت جزیره را از سر گرفتیم و تا ساعت ۴ فرصت داشتیم از ساحل و آبهای زیبای منطقه لذت ببریم. اما اتفاقاتی که در مسیر برگشت رخ داد، این روز را به یکی از فراموشنشدنیترین و البته پراضطرابترین خاطرات زندگی من تبدیل کرد.
پس از سوار شدن به قایق و حرکت به سمت اسکله، بارندگی شروع شد. کاپیتان از همه خواست جلیقه نجات بپوشند. در ابتدا با وجود باران و تکانهای قایق، همچنان از هیجان مسیر لذت میبردیم؛ اما هرچه جلوتر رفتیم، امواج دریا بلندتر و شرایط سختتر شد. قایق روی موجهای بزرگ بالا و پایین میرفت و حرکت در آب بهسختی انجام میشد. کمکم حال تعداد زیادی از مسافران بد شد و فضای قایق کاملاً تغییر کرد.
در یکی از لحظات، موج بسیار بزرگی مقابل قایق ظاهر شد؛ موجی که تا آن روز فقط نمونهاش را در فیلمها دیده بودم. کاپیتان برای عبور از آن، موتورها را خاموش کرد و قایق با شیبی تند از روی موج بالا رفت و سپس با سرعت به سمت پایین سرازیر شد. تمام تلاشم این بود که خودم را محکم نگه دارم و از جایم تکان نخورم. فشار زیادی به دستهایم وارد شده بود، بهطوریکه بعد از رسیدن به هتل متوجه کبودی مچ دستهایم شدم.
این شرایط دلهرهآور مدتی ادامه داشت تا اینکه بهتدریج باران قطع شد، آفتاب دوباره نمایان شد و دریا آرامتر شد. وقتی بالاخره به اسکله رسیدیم، صحنه جالبی دیدم؛ بعضی از مسافران از خوشحالی زمین را میبوسیدند و عدهای همدیگر را در آغوش گرفته بودند. آن لحظه بیشتر از هر چیزی ارزش آرامش و سلامتی را احساس کردم. واقعاً تجربهای بود که فراموش کردنش آسان نیست.
بعد از بازگشت به هتل، خستگی شدید ناشی از اتفاقات آن روز باعث شد چند ساعتی بخوابم. شب برای رفع کوفتگی بدن به یکی از مراکز ماساژ تایلندی رفتم. ماساژورهای این مراکز مهارت خوبی دارند و بعد از آن روز سخت، یک ساعت ماساژ واقعاً کمک کرد خستگیام کمتر شود. هزینه یک ساعت ماساژ تایلندی در آن زمان ۲۵۰ بات، معادل حدود ۳۰ هزار تومان بود. پس از آن به هتل برگشتم تا برای ادامه سفر و برنامههای روز بعد استراحت کنم.
روز چهارم: سفر به جزیره جیمز باند
بعد از تجربه پرتنش روز قبل در مسیر بازگشت از جزایر فیفی، برای انتخاب برنامه روز چهارم کمی مردد بودم. نمیدانستم دوباره به سراغ تورهای دریایی بروم یا برنامه دیگری برای خودم در نظر بگیرم. با این حال، پس از پرسوجو از لیدرها متوجه شدم که تور جزیره جیمز باند با کشتیهای بزرگتری برگزار میشود و به دلیل ابعاد و شرایط متفاوت شناور، تکانهای دریا تأثیر کمتری روی آن دارد. همین موضوع باعث شد تصمیم بگیرم این تور را هم از دست ندهم.
صبح پس از صرف صبحانه در هتل، وسایلم را آماده کردم و منتظر خودرو ماندم. طبق برنامه، ماشین به دنبالم آمد و به سمت اسکله حرکت کردیم. پس از رسیدن به محل، لیدر درباره مسیر حرکت و برنامههای تور توضیحاتی داد و منتظر رسیدن کشتی ماندیم.
هوا کمی بارانی بود، اما بارش ملایم و نسیم خنک، فضای دلپذیری ایجاد کرده بود. کمی بعد یک کشتی نسبتاً بزرگ با رنگبندی جذاب به اسکله نزدیک شد. سوار کشتی شدیم و سفرمان به سمت جزیره معروف جیمز باند (James Bond Island) آغاز شد. این بار با توجه به تجربه روز گذشته، با آمادگی بیشتری راهی دریا شده بودم و امیدوار بودم روز چهارم با خاطراتی خوش و بدون اتفاقات ناخوشایند سپری شود.
جزیره جیمز باند یکی از شناختهشدهترین جاذبههای گردشگری اطراف پوکت است که شهرت آن تا حد زیادی به فیلم سینمایی «مردی با طپانچه طلایی» از مجموعه جیمز باند با بازی راجر مور برمیگردد. ویژگی خاص این منطقه، صخرههای آهکی عظیم و کوههایی است که به شکل شگفتانگیزی از دل آب بیرون آمدهاند. هوای نیمهمهآلود آن روز هم جلوه متفاوتی به منظره اطراف داده بود.
پس از صرف نوشیدنی و تماشای چشمانداز دریا از روی عرشه، کشتی به صخرههای بزرگ نزدیک شد و در محل مناسبی توقف کرد. در همین زمان چند قایق پارویی کوچک به کشتی نزدیک شدند تا مسافران را برای گشت در میان صخرهها همراهی کنند. من هم سوار یکی از این قایقها شدم و یک قایقران محلی مسئول هدایت آن شد. او در طول مسیر با صدا زدن من به نام «رئیس» فضای دوستانه و جالبی ایجاد کرده بود.
قایق بهآرامی در میان آبهای زلال حرکت میکرد و از بین صخرههای بلند عبور میکردیم. سکوت محیط، هوای خنک و منظره صخرههایی که از اطراف سر برآورده بودند، حالوهوای خاصی داشت. در بخشی از مسیر وارد گذرگاهی باریک و غارمانند شدیم؛ بهقدری نزدیک دیوارهها حرکت میکردیم که میتوانستم با دست آنها را لمس کنم.
پس از عبور از این گذرگاه، به فضای باز و محصور میان صخرههای مرتفع رسیدیم. اطرافمان را دیوارههای سنگی بلند فرا گرفته بود، اما قسمت بالایی این فضا به آسمان باز میشد. آب آرام و شفاف زیر قایق، در کنار سکوت و عظمت صخرهها، منظرهای تماشایی به وجود آورده بود که واقعاً ارزش دیدن داشت.
مدتی را به تماشای محیط و عکاسی گذراندیم و سپس به کشتی برگشتیم. در پایان هم بابت زحمات قایقران، ۱۰۰ بات بهعنوان انعام به او دادم و از این بخش زیبای سفر خداحافظی کردم. این گشت با قایق پارویی، بدون شک یکی از خاطرهانگیزترین قسمتهای سفرم به پوکت بود.
کشتی بار دیگر به حرکت درآمد و در طول مسیر، در کنار مسافرانی از کشورهای مختلف مشغول شادی و خوشگذرانی شدیم. مقصد بعدی جزیرهای زیبا و دیدنی بود که به دلیل استفاده از آن در فیلمبرداری چند اثر سینمایی معروف، شهرت زیادی داشت. پس از رسیدن به مقصد، با قایقهای چوبی بلند ما را به جزیره منتقل کردند و حدود یک ساعت و نیم فرصت داشتیم تا در آنجا گشت بزنیم و عکس بگیریم.
حدود ساعت ۴ بعدازظهر به کشتی برگشتیم و یک ساعت بعد به اسکله رسیدیم. با پایان این گشت دریایی، یکی دیگر از روزهای پرخاطره سفرمان هم به پایان رسید.
روز پنجم
بعد از دو روز پرتحرک و خستهکننده، تصمیم گرفتم این روز را آرامتر بگذرانم. پس از صرف صبحانه در هتل، برای ناهار به یکی از رستورانهای بیرون رفتم.
جنوب تایلند برای علاقهمندان به غذاهای دریایی انتخاب بسیار خوبی است؛ هم تنوع غذاها زیاد است و هم میتوان آنها را با قیمت مناسبی سفارش داد. یکی از نکاتی که در شیوه آشپزی مردم این منطقه توجه مرا جلب کرد، استفاده کمتر از روغن بود. بسیاری از غذاها را کبابی یا آبپز آماده میکنند و همین سبک پخت، در کنار مصرف غذاهای دریایی، از ویژگیهای جالب رژیم غذایی آنهاست.
برای ناهار هشتپا و اسکویید سفارش دادم که با ادویههای مخصوص و طعم تند آماده شده بودند. برخلاف ظاهر متفاوت بعضی از غذاهای دریایی، طعمشان واقعاً خوب بود. پیشنهاد میکنم اگر به تایلند سفر کردید، فقط به خاطر ظاهر غذاها از امتحان کردنشان صرفنظر نکنید. هزینه غذا به همراه نوشیدنی حدود ۳۵ هزار تومان شد.

بعدازظهر برای قدم زدن به خیابانهای اطراف و مسیرهای منتهی به ساحل رفتم. در طول مسیر مقداری میوه محلی خریدم؛ انبه، موز و میوه استوایی دراگون. دراگون با وجود ظاهر جذاب و متفاوتش، از نظر طعم برای من چیز خاصی نداشت و معمولی بود.

به دلیل بارندگی شدید، تصمیم گرفتم زودتر به سمت هتل برگردم. در راه، برای برنامه فردا هم یک تور بازدید از دو جزیره کورال (Coral) و رایا (Raya) خریدم. بعد از رسیدن به هتل، باقیمانده روز را به استراحت گذراندم تا برای گشت دریایی روز بعد آماده باشم.
روز ششم
بعد از صرف صبحانه، حدود ساعت ۸ صبح در لابی هتل منتظر رسیدن خودروی تور شدم تا گشتوگذار روز ششم را آغاز کنم. ماشین سر ساعت رسید، اما باران شدیدی میبارید؛ بهطوریکه بعضی از مسافران از رفتن منصرف شدند و ترجیح دادند در هتل بمانند. با این حال، من تصمیمم را گرفته بودم؛ چون از قبل شنیده بودم که شرایط آبوهوا در جزایر پوکت ممکن است خیلی سریع تغییر کند.
خوشبختانه وقتی به محل سوار شدن به قایق رسیدیم، باران متوقف شد و هوا به شکل باورنکردنی آفتابی شد. از اینکه با وجود بارندگی از رفتن منصرف نشده بودم، حسابی خوشحال شدم. سپس با قایقهای تندرو به سمت جزیره کورال (Coral Island) حرکت کردیم.
این جزیره با ساحلی هلالیشکل، محدوده مشخص برای شنا، تختهای مخصوص استراحت و جنگلی در پسزمینه، منظره بسیار زیبایی داشت. البته آن روز جزیره حسابی شلوغ بود و برای گرفتن یک عکس بدون حضور جمعیت، بهسختی توانستم گوشهای خلوت پیدا کنم. حدود دو ساعت در جزیره ماندیم و این زمان را به استراحت، شنا و عکاسی گذراندیم.
بعد از عکاسی و گشتوگذار در جزیره کورال، دوباره سوار قایق شدیم و به سمت جزیره رایا (Raya Island) حرکت کردیم. هرچه به جزیره نزدیکتر میشدیم، منظره نخلهای بلند و آبهای زلال و شفاف بیشتر خودنمایی میکرد. قایق بهآرامی توقف کرد و راهنمای تور توضیحاتی درباره این منطقه داد. به گفته او، شفافیت آب در این جزیره باعث شده رایا یکی از مکانهای مناسب برای اسنورکلینگ و غواصی باشد.
پس از آن، تجهیزات موردنیاز را با ثبت نام هر نفر تحویل گرفتیم و آماده ورود به آب شدیم. جای شما خالی، حسابی شنا کردیم و در میان ماهیهای زیبا و رنگارنگ زیر آب، تجربه لذتبخشی از اسنورکلینگ داشتیم. تماشای ماهیها در آب زلال و شنا در کنار آنها، یکی از جذابترین بخشهای این گشت دریایی بود.
بعد از شنا و غواصی، به قایق برگشتیم و کمی نوشیدنی خوردیم. سپس به سمت جزیره حرکت کردیم. مسیر پیادهروی در بعضی قسمتها گلآلود و در بخشهایی هم زمین بسیار داغ بود؛ بنابراین بهتر است برای این گشت حتماً کرم ضدآفتاب، کلاه، دمپایی، یک کیسه کوچک و آب آشامیدنی همراه داشته باشید.
حدود ۱۰ دقیقه پیادهروی کردیم تا به رستورانی با دکوراسیون چوبی رسیدیم. آنجا ناهار سادهای برایمان آماده کرده بودند که با وجود سادگی، طعم خوبی داشت. بعد از مدتی غذا خوردن در تایلند، کمکم دلم برای غذاهای ایرانی تنگ شده بود و بیشتر از همیشه هوس یک غذای خانگی و ایرانی کرده بودم.
بعد از ناهار، دوباره به سمت ساحل رفتیم. راهنمای تور که فردی خوشبرخورد و مسئولیتپذیر بود، پیشنهاد کرد به قسمت پشت جزیره برویم؛ منطقهای خلوت و دستنخورده با منظرهای فوقالعاده زیبا. وقتی به آنجا رسیدیم، با آبی روبهرو شدم که تا آن روز شفافترین و زیباترین رنگ دریا بود که دیده بودم. واقعاً تماشای آن منظره فراموشنشدنی بود.
حدود دو ساعت در آن قسمت از جزیره ماندیم و از فرصت استفاده کردیم تا شنا کنیم و عکس بگیریم. بعد از آن به محل توقف قایق برگشتیم و راهی پوکت شدیم. به این ترتیب، یک روز دیگر از سفرمان با خاطرهای زیبا و تجربهای متفاوت به پایان رسید.
روز هفتم
امروز آخرین روز اقامتم در جزیره زیبای پوکت بود. باید وسایلم را جمع میکردم و تا ساعت ۱۲ ظهر اتاق هتل را تحویل میدادم؛ کاری که در اصطلاح هتلداری به آن Check-out میگویند. فکر خداحافظی با این جزیره و تمام لحظههای خوبی که در چند روز گذشته تجربه کرده بودم، کمی سخت بود. پوکت برایم پر از خاطرات شیرین شده بود و دلم نمیخواست به این زودی سفرم به پایان برسد.
در پایان، چند نکته و تجربه شخصی از سفر به پوکت را با شما به اشتراک میگذارم که شاید برای برنامهریزی سفرتان مفید باشد:
- مردم تایلند نسبتاً کمدرآمد و زحمتکش هستند و در برخورد با گردشگران معمولاً رفتار دوستانه و خوشرویی دارند.
- هزینه یک وعده غذا در زمان سفر من از حدود ۱۰۰ بات شروع میشد و قیمت نوشیدنیها هم حداقل ۲۰ بات بود.
- هزینه یک ساعت ماساژ تایلندی از ۲۵۰ بات شروع میشد. پیشنهاد میکنم حتماً در طول سفر آن را امتحان کنید.
- قیمت تورهای جزیرهگردی بسته به نوع تور و میزان چانهزنی شما متفاوت است و میتواند از ۱۰ تا ۲۰۰ دلار متغیر باشد. پس قبل از خرید، حتماً چند جا قیمت بگیرید.
- میوههای استوایی و نارگیل در تایلند قیمت مناسبی دارند. فرصت را از دست ندهید و تا جایی که میتوانید میوههای مختلف را امتحان کنید.
- تایلند از نظر گردشگری کشور نسبتاً امنی است و میتوانید تا ساعات پایانی شب از تفریحات و گشتوگذار در شهر لذت ببرید.
- هزینه حملونقل در پوکت نسبتاً مناسب است، اما حتماً قبل از سوار شدن به تاکسی یا خودروی محلی، درباره مبلغ کرایه با راننده به توافق برسید تا بعداً مشکلی پیش نیاید.
پس از پایان اقامتم در پوکت، با پرواز راهی بانکوک شدم و در فرودگاه بزرگ سووارنابومی (Suvarnabhumi) فرود آمدم. بعد از خروج از فرودگاه، ترانسفر به دنبالم امد و مسیر حدوداً دو ساعته تا پاتایا را طی کردم. جاده از میان اتوبانی نسبتاً سرسبز و جنگلی میگذشت و در نهایت، حوالی عصر به هتل ساحلی A-One Star رسیدم.
پس از انجام مراحل تحویل اتاق و کمی استراحت، شب برای قدم زدن به ساحل آرام و زیبای نزدیک هتل رفتم. فضای ساحل خلوت و دلنشین بود، اما به دلیل خستگی مسیر، ترجیح دادم زودتر به هتل برگردم تا برای گشتوگذار روز بعد انرژی کافی داشته باشم.

پاتایا در گذشته روستایی کوچک و محل زندگی ماهیگیران بود، اما با افزایش تعداد گردشگران، بهتدریج به شهری توریستی و پرجنبوجوش تبدیل شده است. این شهر با آبوهوای گرم و شرجی، سواحل زیبا و تفریحات متنوع، حالا یکی از مقاصد شناختهشده گردشگری تایلند به شمار میرود.
روز اول
بعد از صرف صبحانه در هتل و آماده شدن برای گشتوگذار، از هتل بیرون آمدم و پیادهروی را از مسیر ساحلی شروع کردم. منظره دریا، ساحل ماسهای، پیادهروی سنگفرششده و ردیف درختان نخل در کنار مسیر، فضای زیبایی برای قدم زدن ایجاد کرده بود.
در طول مسیر، از چند مرکز فروش تور هم درباره قیمت برنامههای گردشگری پرسوجو کردم. با کمی صبر و چانهزنی توانستم قیمتهای مناسبتری پیدا کنم. به نظرم در شهرهای تایلند، اگر از قبل برنامه سفر و نقشه شهر را داشته باشید، میتوانید بسیاری از جاذبهها را شخصاً بازدید کنید و با پرداخت هزینهای بسیار کمتر، حتی تا نصف قیمت تورهای آماده، از گشتوگذار لذت ببرید.
به دلیل گرسنگی، تصمیم گرفتم در اولین رستوران ساحلی که دیدم توقف کنم و ناهار بخورم. انتخابم یکی از غذاهای محبوب تایلندی، یعنی پد تای دریایی (Pad Thai with Seafood) بود. این غذا ترکیبی از نودل با انواع خوراک دریایی مثل میگو، هشتپا، صدف و اسکویید است. طعم فوقالعادهای داشت و به نظرم با ذائقه ما ایرانیها هم کاملاً سازگار است. اگر به تایلند سفر کردید، پیشنهاد میکنم حتماً آن را امتحان کنید.
بعد از صرف ناهار و طبق برنامهای که از قبل برای بازدید از جاذبههای شهر داشتم، با یک توکتوک دربستی راهی معبد حقیقت (Sanctuary of Truth) شدم. توکتوکها در واقع خودروهای کوچک و نسبتاً ارزانقیمتی هستند که برای رفتوآمد در شهر استفاده میشوند. هزینه این مسیر که حدود ۱۵ دقیقه طول کشید، ۱۰۰ بات شد.
معبد حقیقت یکی از دیدنیترین بناهای پاتایا است که با معماری خاص و تماماً از چوب ساخته شده است. این مجموعه به ابتکار یک تاجر تایلندی و با الهام از فرهنگ و هنر شرق، باورهای بودایی و اندیشههای تمدنهای باستانی شکل گرفته است. تقریباً تمام بخشهای بنا، از دیوارها و ستونها گرفته تا سقف و راهپلهها، با کندهکاریها و مجسمههای چوبی تزئین شدهاند. جزئیات هنری بهقدری زیاد است که در هر گوشه آن میتوان طرح و نقش تازهای پیدا کرد.
اتاقها، راهپلهها، سالن اصلی و چهار سالن اطراف آن، هرکدام نمادها و مفاهیم خاصی دارند. راهنمای معبد نیز به زبان انگلیسی درباره فلسفه ساخت بنا و معنای نقشونگارهای آن توضیح میداد که شنیدن این مطالب، بازدید را جذابتر میکرد. در سالن مرکزی هم اشیای مذهبی و یادگارهایی مرتبط با بودا و شاگردانش نگهداری میشد که راهنما درباره آنها توضیحاتی ارائه کرد.
در مجموع، بازدید از این معبد یکی از متفاوتترین تجربههای سفرم به پاتایا بود. حدود پنج ساعت در مجموعه وقت گذراندم و بعد از پایان بازدید به هتل برگشتم. شب هم برای صرف شام به یکی از رستورانهای اطراف هتل رفتم که اجرای موسیقی زنده داشت.
روز دوم
با هماهنگی لیدر تور، قرار بود در برنامه بازدید رایگان شهری شرکت کنیم. بعد از صرف صبحانه، در لابی هتل منتظر ماندم تا خودرو به دنبالمان بیاید. سپس به همراه تعدادی از همسفران ایرانی راهی اولین مقصد شدیم؛ فروشگاه و کارگاه تولید جواهرات جم گالری (Gem Gallery). در این مجموعه با مراحل ساخت و محصولات جواهرات آشنا شدیم، البته عکاسی در داخل آن ممنوع بود.
مقصد بعدی، مزرعه پرورش زنبور عسل بود. در آنجا علاوه بر آشنایی با محصولات مختلف زنبور عسل، کمی هم سوغاتی خریدم. یکی از بهترین بخشهای این بازدید برای من بستنی عسل بود که طعم بسیار خوبی داشت. اگر به این مجموعه رفتید، حتماً آن را امتحان کنید.
برنامه تور تا حدود ساعت یک بعدازظهر ادامه داشت و پس از پایان بازدیدها، به هتل برگشتیم.
برای صرف ناهار به یکی از مراکز خرید معروف پاتایا در خیابان ساحلی، یعنی سنترال فستیوال (Central Festival) رفتم. این مرکز خرید چندطبقه فضای بسیار بزرگی دارد و علاوه بر فروشگاههای متنوع، امکانات خوبی برای تفریح و غذا خوردن فراهم کرده است. در طبقات بالایی آن هم رستورانهایی با غذاهای ملیتهای مختلف فعالیت میکنند.

از بین گزینههای موجود، رستوران بوفهای All Season را انتخاب کردم. تنوع غذاها خوب بود و از نظر کیفیت و تمیزی هم رضایت داشتم. هزینه استفاده از بوفه برای یک ساعت و نیم، ۳۳۰ بات بود.
نکته جالب این رستوران، تابلویی بود که روی آن نوشته شده بود در صورت باقی ماندن غذا در بشقاب، مشتری باید ۱۸ بات جریمه پرداخت کند. این قانون برای جلوگیری از اسراف غذا در نظر گرفته شده بود و برای من جالب بود؛ چون تا آن زمان چنین قانونی را در هیچکدام از رستورانهای ایران ندیده بودم.
بعد از صرف ناهار، حدود ساعت ۶ عصر دوباره به خیابان ساحلی برگشتم و پیادهروی را ادامه دادم. فضای شاد و پرجنبوجوش شهر، خنده و خوشرویی مردم و کاسبانی که با برخورد دوستانه رهگذران را به مغازههای ماساژ دعوت میکردند، حالوهوای جالبی داشت. همینطور قدم زدم تا به انتهای خیابان رسیدم و تابلوی معروف واکینگ استریت (Walking Street) را دیدم.
همانطور که از نام این خیابان مشخص است، ورود خودرو به آن ممنوع است و رفتوآمد فقط بهصورت پیاده انجام میشود. در دو طرف خیابان، رستورانها و مغازههای متنوعی از کشورهای مختلف، حتی ایران، دیده میشد. چیزی که از همان ابتدای ورود توجه مرا جلب کرد، صدای بلند موسیقی زنده از کافهها و رستورانها بود که فضای خیابان را کاملاً متفاوت و پرهیجان کرده بود. در این منطقه حتی مسابقات بوکس تایلندی هم برگزار میشود.
تا انتهای شب در واکینگ استریت قدم زدم و از تماشای شور و نشاط مردم و فضای خاص این خیابان لذت بردم. در نهایت، دیروقت به هتل برگشتم.
روز سوم
امروز بعد از صرف صبحانه، تصمیم گرفتم از امکانات هتل استفاده کنم. چند ساعتی در استخر زیبای هتل شنا کردم و آفتاب گرفتم تا کمی استراحت کرده باشم.
برای ناهار با توکتوک به سمت مرکز خرید سنترال فستیوال (Central Festival) رفتم. این بار در طبقه چهارم، یک بشقاب غذای دریایی سفارش دادم و حدود دو ساعت را با لذت بردن از غذا و فضای رستوران گذراندم.

برای استراحت به هتل برگشتم و حدود ساعت ۸ شب راهی خیابان سکند رود (Second Road) شدم؛ خیابانی که به موازات خیابان ساحلی قرار دارد. در این خیابان یک سالن نمایش بزرگ وجود دارد که هر شب برنامههای متنوعی در آن اجرا میشود. با توجه به اینکه زمان زیادی تا شروع برنامه باقی نمانده بود، بلیط نمایش را با قیمت مناسبی تهیه کردم و منتظر آغاز تیفانی شو (Tiffany Show) ماندم.
نمایش رأس ساعت ۹ شب شروع شد. سالن در دو طبقه طراحی شده بود و سیستم تهویه مناسبی داشت. هنرمندان با لباسهای زیبا و رنگارنگ روی صحنه حاضر شدند و با اجرای رقصهای مختلف، موسیقی و نمایشهایی برگرفته از فرهنگهای گوناگون، برنامه جذابی را به اجرا گذاشتند. فضای سالن و هماهنگی اجراها واقعاً دیدنی بود و از تماشای نمایش لذت بردم.

پس از پایان برنامه، فرصتی فراهم بود تا تماشاگران با پرداخت مبلغی اندک در کنار هنرمندان عکس یادگاری بگیرند. من هم از این فرصت استفاده کردم و چند عکس گرفتم تا خاطره این شب متفاوت را ثبت کنم.
روز چهارم
بعد از صبحانه در هتل، تصمیم گرفتم پیاده به سمت بلندترین نقطه شهر بروم و از معبد بودا به نام وات خائو فرابات (Wat Khao Phrabat) بازدید کنم. این معبد روی تپهای قرار گرفته که چشمانداز کاملی از شهر پاتایا دارد و به همین دلیل به آن ویو پوینت (View Point) هم میگویند.

از بالای تپه میتوان تمام ساحل هلالیشکل پاتایا را تماشا کرد؛ منظرهای زیبا که فرصت خوبی برای عکاسی فراهم میکند. مسیر پیادهروی تا بالای تپه حدود یک ساعت و نیم طول کشید و البته حسابی هم خسته شدم، اما در عوض میتوانستم مطمئن باشم که بخشی از کالریهای سفر را همانجا سوزاندهام! گفته میشود جای پای بودا نیز در این معبد قرار دارد.
بعد از پایین آمدن از تپه، حسابی خسته شده بودم؛ برای همین یک ساعت ماساژ تایلندی گرفتم تا کمی استراحت کنم و خستگی پیادهروی از تنم بیرون برود. بعد از آن، مدتی را به گشتوگذار در مغازهها و خرید گذراندم. در پایان هم سری به فروشگاه بزرگ بیگ سی (Big C) زدم که از نظر تنوع کالا و شکل فروشگاه، شباهت زیادی به فروشگاههای شهروند در ایران داشت. مقداری میوه خریدم و به هتل برگشتم.
اگر به کشورهای گرمسیری سفر میکنید، حتماً فرصت امتحان کردن میوههای استوایی را از دست ندهید. یکی از میوههایی که پیشنهاد میکنم رامبوتان است؛ میوهای قرمزرنگ و تقریباً به اندازه توپ پینگپنگ که داخل آن گوشتی سفید، شیرین و خوشطعم شبیه انگور دارد.
میوه دیگری که ارزش امتحان کردن دارد دوریان است. درباره این میوه میگویند بعد از اولین بار چشیدن آن، یا عاشق طعمش میشوید یا دیگر سراغش نمیروید! دوریان بافتی نرم و خامهای و طعمی شیرین دارد و تجربه چشیدن آن میتواند برایتان جالب باشد.

روز پنجم
بعد از صرف صبحانه در هتل، تصمیم گرفتم کمی در دریا شنا کنم. وقتی به ساحل رسیدم، متوجه شدم بخشهای مشخصی را برای شنا در نظر گرفتهاند. حدود یک ساعت در آب بودم و از شنا لذت بردم.
البته اگر به شنا در ساحلی خلوتتر و تمیزتر علاقه دارید، پیشنهاد میکنم سری هم به ساحل جومتین (Jomtien Beach) بزنید. این ساحل حدود ۱۰ دقیقه با ساحل خیابان بیچ رود فاصله دارد و در مقایسه با آن، معمولاً خلوتتر و تمیزتر است.
بعد از شنا به هتل برگشتم و برای ناهار به مرکز خرید سنترال فستیوال رفتم. مثل روز قبل، رستوران آل سیزن (All Season) در طبقه چهارم را انتخاب کردم که بهصورت بوفه آزاد غذا سرو میکرد. قبلاً هم تجربه غذا خوردن در این رستوران را داشتم و این بار هم از انتخابم راضی بودم. آنجا کنار دو نفر از هموطنانم نشستم و ناهار را در کنار آنها با گپوگفت و خوشوبش گذراندم.
بعد از ناهار، همراه دوستان جدیدم به نمایشگاه نقاشیهای سهبعدی آرت این پارادایس (Art in Paradise) رفتیم. پس از تهیه بلیط به قیمت ۳۵۰ بات و بیرون آوردن کفشها، وارد نمایشگاه شدیم. در این مجموعه، نقاشیهای سهبعدی بزرگی روی دیوارها و بخشهای مختلف اجرا شده بود. کنار هر اثر محل مشخصی برای ایستادن وجود داشت که با قرار گرفتن در آن نقطه، میتوانستید بخشی از تصویر به نظر برسید و عکسهای جالب و خلاقانهای بگیرید.
این نمایشگاه فضای سرگرمکنندهای برای تمام اعضای خانواده دارد و بهخصوص برای کودکان بسیار جذاب است. حدود سه ساعت در بخشهای مختلف آن گشتیم، عکس گرفتیم و از دیدن نقاشیها لذت بردیم.
بعد از بازدید، همراه دوستانم به ساحل رفتیم تا غروب آفتاب را تماشا کنیم. آسمان پاتایا در آن ساعت با رنگهای مختلفی پوشیده شده بود و منظره بسیار زیبایی داشت. تماشای آن غروب یکی از لحظات دلنشین سفرم بود.
پیش از بازگشت به هتل، از یکی از دکههای فروش تور، برنامه گردش فردا را هم هماهنگ کردم. یک تور جزیره لارن (Koh Larn) همراه با چتربازی و ناهار خریدم و بعد به هتل برگشتم.
روز ششم
ساعت ۸ صبح، نماینده شرکت تایلندی برگزارکننده تور به هتل آمد و پس از تحویل رسید، ما را به اسکله پاتایا برد. کمی پیادهروی کردیم تا به کشتی برسیم و سفر دریاییمان را آغاز کنیم.
در میانه مسیر، کشتی کنار سکویی که برای چتربازی روی آب در نظر گرفته شده بود توقف کرد. مسافران به نوبت برای این تفریح هیجانانگیز آماده میشدند و هر نفر یک دور چتربازی را تجربه میکرد. تماشای پرواز افراد بر فراز دریا هم بهاندازه خود این تجربه جالب بود. بعد از اینکه نوبت همه تمام شد، دوباره به مسیرمان ادامه دادیم.
در طول راه، هرکسی سرگرم کاری بود. آشپز مشغول آماده کردن غذا بود، چند نفر برای تهیه ناهار ماهیگیری میکردند و گروهی هم روی عرشه کشتی مشغول شادی و تفریح بودند. فضای کشتی بسیار پرنشاط بود و گذر زمان را کمتر احساس میکردیم.
حدود ۴۰ دقیقه بعد به جزیره لارن (Koh Larn) رسیدیم. راهنما سه ساعت برای گشتوگذار و تفریح در جزیره به ما فرصت داد و در بدو ورود هم از ما پذیرایی کردند. در ساحل امکانات تفریحی مختلفی مثل شنا، جتاسکی، موتورسواری و موزسواری وجود داشت. من جتاسکی را انتخاب کردم و تجربه بسیار هیجانانگیزی بود.
با اعلام راهنما، همه سر ساعت به کشتی برگشتیم. ناهار را که ترکیبی از مرغ، ماهی و برنج بود، روی کشتی خوردیم و بعد راهی پاتایا شدیم. حدود یک ساعت و پانزده دقیقه بعد به ساحل رسیدیم؛ هوا کمکم رو به تاریکی میرفت. از آنجا به هتل برگشتم و یک روز پر از تفریح و هیجان، البته همراه با خستگی زیاد، به پایان رسید.
روز هفتم
بعد از صرف صبحانه از هتل بیرون آمدم و به سمت ساحل رفتم. این بار با منظره متفاوتی روبهرو شدم؛ برای اولین بار از نزدیک میدیدم که آب دریا حدود ۱۵۰ متر عقبنشینی کرده و بخش بزرگی از کف دریا نمایان شده است. منظره جالبی بود و قایقها در فاصله دورتری از ساحل توقف میکردند تا مسافران را پیاده کنند.

نکته دیگری که توجهم را جلب کرد، نظافت محدوده مخصوص شنا بود. فردی با استفاده از دستگاهی مشغول تمیز کردن کف دریا بود تا محیط برای شنا آماده و پاکیزه بماند. دیدن این صحنه برایم جالب بود و نشان میداد که برای حفظ نظافت ساحل و رفاه گردشگران هم برنامهریزی میکنند.
حدود یک ساعت روی صندلیهای ساحلی نشستم، یک نارگیل نوشیدم و از تماشای این منظره متفاوت و آرامشبخش لذت بردم.
بعد از آن، برای ناهار به رستورانی در مقابل ساحل رفتم و پس از صرف غذا، وقت خود را به خرید و گشتوگذار در فروشگاهها و مراکز خرید پاتایا اختصاص دادم.
اگر قصد خرید سوغاتیهای ارزانقیمت و وسایل متنوع را دارید، نایت بازار (Night Bazaar) و مغازههای کوچک کنار خیابان، بهخصوص در سکند رود (Second Road)، گزینههای خوبی هستند. در این بازارها میتوانید با کمی گشتزدن و چانهزنی، وسایل جالبی با قیمت مناسب پیدا کنید.
اما اگر به دنبال خرید اجناس شیکتر و برند هستید، مراکزی مثل مایک شاپینگ مال (Mike Shopping Mall)، سنترال فستیوال (Central Festival)، کارفور و اونیو (The Avenue) انتخابهای مناسبتری هستند و تنوع بیشتری از کالاهای باکیفیت دارند.
در ادامه، برای برنامه روز بعد هم از یکی از دکههای فروش تور، بلیط نمایش ببرها (Tiger Show) را تهیه کردم. این برنامه حدود چهار ساعت طول میکشید و با کمی چانهزنی توانستم بلیط آن را با قیمت ۸۰ بات بخرم.
روز هشتم
امروز بعد از صبحانه، ساعت ۸:۳۰ برای بردن من به هتل آمدند. پس از سوار شدن سایر گردشگران، حدود ساعت ۱۰ صبح به محل برگزاری نمایش رسیدیم. این مجموعه فضایی شبیه باغوحش داشت و برنامههای مختلفی برای بازدیدکنندگان در نظر گرفته بود.
طبق برنامه زمانی که هنگام ورود در اختیارمان قرار گرفت، میتوانستیم چند نمایش مختلف را تماشا کنیم؛ از جمله رقص فیلها، مسابقه خوکها، نمایش کروکودیلها و در نهایت نمایش ببرها. تنوع برنامهها باعث شد چند ساعت سرگرم باشیم. این تور تا بعدازظهر طول کشید و البته هزینه ناهار را شامل نمیشد. با توجه به تنوع نمایشها، پیشنهاد میکنم اگر به چنین برنامههایی علاقه دارید، آن را در فهرست تفریحات پاتایا قرار دهید.
بعد از پایان تور به هتل برگشتم و کمی استراحت کردم. شب هم برای قدم زدن از هتل بیرون رفتم و مدتی را در اطراف گذراندم. گوش دادن به موسیقیهای ناب راک، پایانبخش شب هشتم سفرم بود.
روز نهم
آخرین روز اقامتم در پاتایا را با شنا در استخر زیبای هتل شروع کردم. بعد از صرف صبحانه، مدتی در استخر بودم و حدود ساعت ۱۱ به اتاق برگشتم. وسایلم را جمع کردم، چمدانم را بستم و اتاق را تحویل دادم. سپس با یک خودروی دربست به مقصد بانکوک حرکت کردم که هزینه آن ۱۱۰۰ بات شد.
حدود دو ساعت بعد به بانکوک رسیدم، اما به دلیل ناهماهنگی شرکت گلد استار، کارگزار تورهای تایلند، با یک ساعت و نیم تأخیر ماشین دیگری برای انتقال من فرستادند. مشکل به همینجا ختم نشد و هنگام رسیدن به هتل، به دلایل نامشخص هتل رزروشدهام را هم تغییر داده بودند. این اتفاق باعث شد تا ساعت ۵ عصر وقتم تلف شود و عملاً فرصت چندانی برای گشتوگذار در آن روز نداشته باشم. به همین دلیل، لازم میدانم به دوستان و همکارانم درباره تجربه نامطلوبی که از این کارگزاری داشتم هشدار بدهم. در نهایت، آن روز فقط توانستم کمی در اطراف هتل قدم بزنم.
روز دهم
صبحانه را در هتل خوردم و چون بسیاری از معابد و جاذبههای تاریخی بانکوک به یکدیگر نزدیک هستند، تصمیم گرفتم با استفاده از موتورهای مسافربر از آنها بازدید کنم. ابتدا با پرداخت ۵۰ بات سوار موتور شدم و به سمت کاخ پادشاهی بانکوک حرکت کردم.
وقتی به ورودی کاخ رسیدم، با جمعیت زیادی از مردم که همگی لباسهای مشکی به تن داشتند روبهرو شدم. آنها برای مراسم سالگرد درگذشت پادشاه در حال ورود به مجموعه بودند. با توجه به شلوغی و فرصت محدودی که برای بازدید از بانکوک داشتم، تصمیم گرفتم از ورود به کاخ صرفنظر کنم. از موتورسوار خواستم مرا به معبد بودای خوابیده (Wat Pho) ببرد که در نزدیکی کاخ قرار دارد.

وات فو یکی از معابد معروف تایلند است که مجسمههای بودای متعددی از نقاط مختلف این کشور در آن نگهداری میشود و از جاذبههای پرطرفدار گردشگری بانکوک به شمار میرود. پس از خرید بلیط ورودی به قیمت ۱۰۰ بات، وارد محوطه معبد شدم. اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، برجها و سازههای رنگارنگی بود که با سنگهای تزئینی زیبا پوشیده شده بودند. فضای مجموعه بسیار دیدنی بود و گشتوگذار در آن تجربه جالبی برایم به همراه داشت.
با اشتیاق وارد حیاط مرکزی شدم و به سمت محل نگهداری مجسمه بودای خوابیده رفتم. کفشهایم را بیرون آوردم و وارد ساختمان معبد شدم. به محض ورود، عظمت و شکوه مجسمه طلاییرنگ بودا که به پهلو دراز کشیده و سرش را روی دستش قرار داده بود، واقعاً شگفتزدهام کرد.
این مجسمه حدود ۱۵ متر ارتفاع و ۴۶ متر طول دارد و به دلیل ابعاد بزرگش، برای عکاسی از تمام آن بهتر است از دوربین با لنز واید استفاده کنید تا بتوانید مجسمه را بهطور کامل در کادر قرار دهید.
در کنار مجسمه، ردیفی از کاسهها قرار داشت که بازدیدکنندگان درون آنها سکه میانداختند. طبق باور مردم، این کار برایشان خوششانسی و اقبال خوب به همراه دارد. تماشای این رسم در کنار مجسمه باشکوه بودا، بخش جالب دیگری از بازدیدم از این معبد بود.
پس از گشتوگذار در بخشهای مختلف معبد، دانشآموزانی را دیدم که در همان مجموعه مشغول یادگیری زبان انگلیسی بودند. فرصت را غنیمت شمردم و چند عکس یادگاری در کنار آنها و معلمشان گرفتم. بعد از آن، از معبد خارج شدم و به مسیرم ادامه دادم.
با حدود ۷ دقیقه پیادهروی به رودخانه چائو فرایا (Chao Phraya) رسیدم. در آنجا قایقهایی برای جابهجایی مسافران بین دو طرف رودخانه فعالیت میکردند و هزینه عبور با آنها فقط ۴ بات بود. من هم سوار یکی از قایقها شدم تا به آن سوی رودخانه بروم؛ جایی که معبد زیبای سپیدهدم قرار داشت.
پس از پیاده شدن از قایق، بلیط ورودی معبد را به قیمت ۵۰ بات خریدم و بعد از کمی عکاسی وارد محوطه اصلی وات آرون (Wat Arun)، معروف به معبد سپیدهدم، شدم.
اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، بنای بلند و باشکوه معبد بود؛ ساختمانی با ستونها و پلکانهایی که با کاشیها، قطعات سرامیکی و شیشههای رنگی، با طرحهای ظریف و خاص تزئین شده بودند. از پلهها بالا رفتم و در آن لحظه حس عجیبی داشتم؛ انگار به آرزوهایم نزدیک شده بودم و نوری در قلبم روشن شده بود که شعله امید را در وجودم زنده نگه میداشت. این حس برایم بسیار خاص و فراموشنشدنی بود.
اگر فرصت داشتید، پیشنهاد میکنم این معبد را در شب هم ببینید؛ نورپردازی آن در تاریکی جلوه متفاوت و بسیار زیبایی به بنا میدهد.
حدود سه ساعت در معبد وات آرون گشتوگذار کردم و از تماشای جزئیات زیبای آن لذت بردم. سپس از محوطه خارج شدم و با پرداخت ۴ بات، دوباره با قایق به سمت دیگر رودخانه برگشتم. از آنجا یک موتورسوار گرفتم و به سمت هتل حرکت کردم.
در نزدیکی هتل، تصمیم گرفتم غذاهای خیابانی تایلند را هم امتحان کنم. این غذاها در دکههای مختلفی عرضه میشدند و با وجود ظاهر سادهشان، طعم بسیار خوبی داشتند. تجربه چشیدن این غذاهای محلی برایم جالب بود و از امتحان کردنشان لذت بردم.

در مسیر بازگشت به هتل، از یکی از دکههای فروش تور، برنامه بازدید از باغوحش سافاری ورلد (Safari World) را برای روز بعد خریدم. این تور از صبح تا عصر ادامه داشت و ناهار را هم شامل میشد. بعد از آن، به یکی از مراکز ماساژ نزدیک هتل رفتم. در همان زمان باران شدیدی شروع به باریدن کرد که حدود نیم ساعت طول کشید. با پایان بارندگی و بازگشت به هتل، این روز خاطرهانگیز هم به پایان رسید.
روز یازدهم
بعد از صرف صبحانه، خودروی شرکت تایلندی برگزارکننده تور طبق ساعت مقرر به دنبالم آمد. حدود نیم ساعت بعد به سافاری ورلد رسیدیم. برنامه این مجموعه شامل عبور با خودرو از میان محل نگهداری حیوانات وحشی، تماشای نمایش میمونها، فیلها، فکهای آبی و دلفینها و همچنین صرف ناهار بود.
یکی از نکاتی که باید به آن توجه میکردیم، زمانبندی دقیق نمایشها بود. هر برنامه در ساعت مشخصی شروع میشد و بعد از پایان هر نمایش باید سریع خودمان را به محل اجرای برنامه بعدی میرساندیم تا چیزی را از دست ندهیم.
این مجموعه با تنوع حیوانات و نمایشهای سرگرمکنندهاش، میتواند برای تمام اعضای خانواده جذاب باشد. ناهار هم بهصورت بوفه سرو میشد و غذاها طعم خوبی داشتند و با ذائقه ما ایرانیها سازگار بودند. برنامه بازدید تا ساعت ۵ عصر ادامه پیدا کرد و در پایان، ما را به هتل برگرداندند.
پس از کمی استراحت، برای خرید به یکی دو مرکز خرید نزدیک هتل رفتم. در آنجا توانستم چند دست لباس زیبا با قیمت مناسب پیدا کنم و بخرم.
روز دوازدهم
آخرین روز سفرم به سرزمین لبخندها بود. با اینکه دوازده روز خاطرهانگیز را در تایلند گذرانده بودم، کمکم دلم برای تهران، با تمام شلوغیها و مشکلاتش، تنگ شده بود. هنگام صرف صبحانه به فکر فرو رفتم و با خودم مقایسه میکردم که تایلند چطور توانسته تنها در چند سال و با تکیه بر درآمد گردشگری، چنین پیشرفت چشمگیری داشته باشد و زیرساختها و نظم نسبتاً مناسبی برای پذیرایی از گردشگران فراهم کند.
با خودم فکر میکردم ما هم کشوری پهناور با طبیعت چهار فصل، جاذبههای تاریخی و فرهنگی فراوان، هنر و صنایع دستی ارزشمند و غذاهای متنوع داریم؛ اما هنوز نتوانستهایم آنطور که باید از این ظرفیتها برای جذب گردشگر استفاده کنیم. امیدوارم روزی با مدیریت درست و برنامهریزی اصولی در صنعت گردشگری، ایران هم به مقصدی پرطرفدار برای گردشگران خارجی تبدیل شود. در چنین شرایطی، منافع گردشگری فقط به هتلها و آژانسها محدود نمیشود و بخشهای مختلفی مثل تولیدکنندگان، فروشگاهها، رستورانها، حملونقل، تاکسیرانی، صنایع دستی و تولیدکنندگان محصولات غذایی هم از آن بهرهمند خواهند شد. این اتفاق میتواند فرصتهای شغلی زیادی ایجاد کند و قدم بزرگی برای کاهش بیکاری در کشور باشد.
بعد از این فکر و خیالها به اتاق برگشتم، وسایلم را جمع کردم و پس از تحویل اتاق، با ترانسفر راهی فرودگاه بینالمللی سووارنابومی (Suvarnabhumi) شدم. به این ترتیب، سفر دوازدهروزهام به تایلند با کلی خاطره خوب و تجربههای متفاوت به پایان رسید.