سفر کردن برای من همیشه نوعی سرمایهگذاری برای آینده بوده؛ تجربهای که با خودش خاطرات تازه و انگیزه بیشتری برای زندگی به همراه میآورد. برای ما ایرانیها که اغلب با فشارها و دغدغههای مختلف روزمره روبهرو هستیم، حتی فکر کردن به یک سفر جدید هم میتواند حالوهوایمان را عوض کند و شور و شوق تازهای به زندگی ببخشد.
چند سالی بود که دلم میخواست دوباره راهی یک کشور جدید شوم. هنوز سفر قبلیام به ترکیه به پایان نرسیده بود که با خودم قرار گذاشتم سفرهای بیشتری را تجربه کنم و با فرهنگها و سبک زندگی مردم کشورهای مختلف آشنا شوم. گزینههای مختلفی مثل ارمنستان، باکو و گرجستان را بررسی کردم، اما هیچکدام به اندازه تور تایلند برایم جذاب نبودند. تایلند به نظرم مقصدی بود که میتوانست مجموعهای از طبیعت زیبا، تفریحات متنوع و تجربههای متفاوت را در یک سفر کنار هم قرار دهد. همین جذابیتها باعث شد تصمیمم برای سفر به این کشور جدیتر شود.
حدود یک سال گذشت تا بالاخره شرایط سفر فراهم شود، اما درست در همان زمان، همهگیری کرونا شروع شد و طبیعتاً سفر رفتن از برنامههایم کنار رفت. در آن دوران، بیشتر وقتم را به خواندن سفرنامههای مختلف میگذراندم و با مطالعه تجربههای دیگران، اطلاعات مفیدی درباره مقصدهای گردشگری به دست میآوردم.
با گذشت زمان، شرایط سفر دوباره فراهم شد و این بار تصمیم گرفتم بهتنهایی راهی تایلند شوم و این تجربه را به خودم هدیه بدهم. البته سفر انفرادی در ابتدا کمی برایم دلهرهآور بود، اما با توجه به تجربه سفر قبلی و آشنایی با دوستان جدید در طول سفر، توانستم با خیال راحتتری مقدمات سفرم را فراهم کنم.
انتخاب شهر مقصد هم خودش ماجرای جالبی داشت. بین پوکت و پاتایا و حتی سفر به هر دو شهر مردد بودم. هرکدام جذابیتهای خاص خودشان را داشتند و انتخاب برایم چندان آسان نبود، اما در نهایت تصمیمم را گرفتم و پاتایا را بهعنوان مقصد این سفر انتخاب کردم.
برای شروع کارهای سفر، ابتدا از بانک نامه تمکن مالی تهیه کردم که مبلغ آن برای هر نفر ۵۰ میلیون تومان بود. بعد از آماده کردن مدارک و پاسپورتم، همه را به دفتر آژانس مسافرتی ارزوی سفر پارسیان تحویل دادم و منتظر صدور ویزای تایلند ماندم.
با فوت آقای رئیسی، روند صدور ویزا کمی بیشتر از چیزی که انتظار داشتم طول کشید، اما سرانجام در تاریخ ۱۰ خرداد ۱۴۰۳ ویزای تایلند به دستم رسید و میتوانستم با خیال راحتتری برای سفر آماده شوم.
پس از هماهنگی با آژانس هواپیمایی، برنامه سفرم را نهایی کردم. قرار بود ۱۵ خرداد راهی تایلند شوم و هفت شب در شهر پاتایا اقامت داشته باشم. برای این سفر، هتل ولکام و پرواز ماهان را با هزینه ۴۵ میلیون تومان انتخاب کردم.
البته در همان تاریخ، پرواز سلامایر هم با قیمت کمی پایینتر در دسترس بود، اما قبل از تصمیمگیری، درباره آن پرسوجو کردم و تجربه دوستانی را که قبلاً با این ایرلاین سفر کرده بودند، جویا شدم. با توجه به نارضایتیهایی که از پروازشان داشتند، ترجیح دادم کمی بیشتر هزینه کنم و پرواز ماهان را برای سفرم انتخاب کنم.
بعد از اینکه واچر هتل، بلیط هواپیما و بیمه مسافرتی را دریافت کردم، چند روز مانده به سفر، عوارض خروج از کشور را هم بهصورت اینترنتی پرداخت کردم. مبلغ آن در آن زمان ۴۰۰ هزار تومان بود و ترجیح دادم از قبل این کار را انجام بدهم تا روز پرواز در فرودگاه درگیر پرداخت و معطلی نشوم.
در آن زمان، برای مسافران سفرهای خارجی تا سقف ۵۰۰ دلار ارز مسافرتی در نظر گرفته شده بود که ارزش آن حدود ۲۴ میلیون تومان میشد. با نصب اپلیکیشن بله و اقدام سه روز پیش از پرواز، موفق شدم ارز موردنظرم را خریداری کنم و شناسه دریافت ارز را هم بگیرم. البته تا پیش از سال ۱۴۰۳، سهمیه ارز مسافرتی برای هر نفر ۱۰۰۰ دلار بود.
بالاخره روزی که مدتها منتظرش بودم از راه رسید. پروازم ساعت ۲۱:۴۵ به وقت تهران بود و من ساعت ۱۴:۳۰ با گرفتن یک خودروی ماکسیم از دلیجان به سمت فرودگاه امام خمینی حرکت کردم. بعد از حدود دو ساعت و نیم رانندگی به فرودگاه رسیدم.
در طول مسیر هم با تورلیدر تایلند در ارتباط بودم و به ایشان اطلاع دادم که همان شب پرواز دارم. ایشان هم از طریق واتساپ، اطلاعات فرودگاه مقصد و مشخصات فردی را که قرار بود برای ترانسفر در فرودگاه منتظرم باشد، برایم ارسال کرد. با رسیدن به فرودگاه، دیگر چیزی تا شروع ماجراجویی من در تایلند باقی نمانده بود.
به محض ورود به بخش پروازهای خارجی فرودگاه امام خمینی و عبور از گیت بازرسی، وارد سالن انتظار شدم. اولین کاری که انجام دادم، پیدا کردن نمایشگرهای بزرگ اطلاعات پرواز بود تا شماره پروازم و گیتی را که باید برای سوار شدن به هواپیما به آن مراجعه میکردم، پیدا کنم.
حدود ساعت ۶:۳۰ عصر، گیت پرواز ماهان باز شد و مسافران برای دریافت کارت پرواز و تحویل بار به سمت کانترها رفتند. ازدحام جمعیت بهقدری زیاد بود که مشخص بود پرواز با ظرفیت کامل انجام خواهد شد. نزدیک به ۴۰ دقیقه در صف منتظر ماندم تا نوبتم برسد و بتوانم کارت پروازم را دریافت کنم و چمدانم را تحویل بدهم. با هماهنگی مسئول کانتر هم موفق شدم یک صندلی کنار پنجره برای خودم انتخاب کنم.
بعد از انجام این مراحل، به قسمت کنترل عوارض خروج رفتم و سپس برای دریافت ارز مسافرتی راهی باجه بانک ملی شدم. این باجه در انتهای سالن و پیش از ورود به بخش ترانزیت، در طبقه پایین قرار داشت. با وجود شلوغی زیاد فرودگاه در آن روز، باجه بانک ملی تقریباً خلوت بود و بدون دردسر، با وارد کردن کد ملی و شناسه فروش، ارز مسافرتیام را تحویل گرفتم. کارها که تمام شد، به سمت سالن ترانزیت و محل انتظار برای سوار شدن به هواپیما رفتم.

کمی بعد گیت ورودی باز شد و مسافران بهتدریج برای سوار شدن به هواپیما حرکت کردند. من هم همراه بقیه مسافران از راهروی مخصوص عبور کردم و وارد هواپیما شدم تا سفرم به تایلند رسماً آغاز شود.

مثل بیشتر پروازهای این مسیر، هواپیما خیلی زود پر شد و با تمام ظرفیت از باند فرودگاه بلند شد. برای من یکی از هیجانانگیزترین بخشهای هر سفر، لحظه بلند شدن هواپیما از زمین و تماشای دور شدن شهر از پنجره است؛ لحظهای که همیشه حس شروع یک ماجراجویی تازه را دارم.
پرواز طبق برنامه و بدون تأخیر انجام شد. روی صندلیها پتو و بالش قرار داده بودند و برای کسانی که تمایل داشتند، چشمبند هم در نظر گرفته شده بود. مدت زمان پرواز حدود ۶ ساعت و نیم اعلام شد. در طول مسیر هم یک وعده شام و یک وعده صبحانه بین مسافران توزیع شد که از نظر کیفیت و پذیرایی، در مجموع قابل قبول و رضایتبخش بود.

حدود شش ساعت از شروع پرواز گذشته بود که به محدوده خلیج بنگال رسیدیم. از آن بالا، کمکم سرسبزی و پوشش گیاهی تایلند خودش را نشان میداد. رطوبت زیاد هوا باعث شده بود لایهای از مه، آسمان منطقه را پوشانده باشد و دید کاملاً شفافی نداشته باشیم. هرچه هواپیما ارتفاعش را کمتر میکرد، از غلظت مه هم کاسته میشد و منظره شهر بانکوک بهتدریج از پشت پنجره نمایان میشد. بالاخره بعد از ساعتها پرواز، به مقصد نزدیک شده بودیم.
هواپیما با فرودی نرم و بدون هیچ مشکلی روی باند نشست و سرانجام وارد فرودگاه بزرگ و مدرن سووارنابومی بانکوک شدیم. بعد از پیاده شدن، به سمت بخش کنترل گذرنامه رفتیم. مراحل ورود شامل بررسی پاسپورت توسط افسر مهاجرت و ثبت اطلاعات بیومتریک از طریق اسکن اثر انگشت و چهره بود. پس از انجام این مراحل و تأیید ورود، مسیر تابلوهای راهنما را دنبال کردیم تا به سالن تحویل بار و چمدانها برسیم.
روز اول؛ ورود به پاتایا و استقرار در هتل
بعد از اتمام مراحل کنترل گذرنامه، با استفاده از قطار برقی داخل فرودگاه به سمت سالن دریافت چمدانها رفتیم. پس از تحویل گرفتن وسایلم، طبق هماهنگی قبلی با تورلیدر، خودم را به گیت شماره ۳ رساندم؛ جایی که قرار بود برای ترانسفر به پاتایا منتظر بمانیم.
در همین فاصله، فرصت پیدا کردم با چند نفر از مسافران که از مشهد و شهرهای شمالی آمده بودند آشنا شوم. برخورد صمیمانه و دوستانهشان از همان ابتدا حس خوبی به من داد. خوشبختانه خیلی زود با هم گرم گرفتیم و از همان لحظات اول، همسفرهای جدیدم در ادامه این سفر کنارم بودند.
شرکتهای کارگزار تور پاتایا برای انتقال مسافران، ونهای جداگانهای در نظر گرفته بودند. مسافرانی که هتلهایشان در نزدیکی یکدیگر قرار داشت، با هم در ونهای ۱۰ نفره سوار میشدند و به سمت محل اقامتشان حرکت میکردند.
نکتهای که توجهم را جلب کرد، نبود سیمکارت رایگان در فرودگاه بود. برخلاف سفرهای قبلی که امکان دریافت سیمکارت رایگان وجود داشت، این بار با توجه به قوانین جدید دولت تایلند، چنین خدماتی ارائه نمیشد.
پس از طی مسافتی حدود ۱۵۰ کیلومتر، به شهر ساحلی پاتایا رسیدیم. هوا گرم و مرطوب بود، اما برخلاف تصوری که از گرمای شدید تایلند داشتم، شرایط آنقدرها هم آزاردهنده نبود. وقتی از ون پیاده شدم، تا حد زیادی خیالم راحت شد؛ چون قبل از سفر نگرانی زیادی بابت آبوهوای گرم این کشور داشتم.
پس از رسیدن به هتل، واچر و پاسپورتمان را به پذیرش تحویل دادیم. ساعت حدود ۱۰ صبح به وقت محلی بود که خوشبختانه بدون معطلی کلید اتاق را هم دریافت کردیم و توانستیم زودتر از انتظار در اتاقها مستقر شویم.

بعدازظهر، تورلیدر ایرانیمان به نام فرهاد به اتاقم آمد تا درباره برنامههای تفریحی و گشتهای موجود در پاتایا توضیح بدهد. بعد از صحبت و بررسی پیشنهادهایش، از بین تورهای مختلف، دو تور VIP با قیمتهای ۱۸۰۰ و ۱۵۰۰ بات انتخاب کردم که در مجموع حدود ۱۰۰ دلار برایم هزینه داشت.

در ادامه، برای تبدیل ارز هم از او راهنمایی گرفتم. فرهاد صرافیهای زردرنگ را پیشنهاد کرد که نرخ تبدیل بهتری نسبت به سایر صرافیها داشتند. در آن زمان، به ازای هر ۱۰۰ دلار حدود ۳۶۵۰ بات پرداخت میکردند که با احتساب نرخ ارز آن روز، هر بات تقریباً ۱۶۰۰ تومان میشد.
بعد از کمی استراحت، برای آشنایی بیشتر با محیط اطراف از هتل بیرون زدم و با دوستانی که از طریق اینستاگرام با آنها هماهنگ کرده بودم، قرار گذاشتم تا یکدیگر را پیدا کنیم. هتل محل اقامت من با هتل بقیه دوستان متفاوت بود، اما خوشبختانه همه در محدوده نزدیک به خیابان ساحلی اقامت داشتیم.
یکی از نکات مثبت هتل انتخابی من، موقعیت مکانی بسیار خوب آن بود. فاصله هتل تا خیابان ساحلی و همچنین واکینگ استریت فقط حدود دو دقیقه پیادهروی بود و همین موضوع رفتوآمد را برایم خیلی راحت میکرد.
شب اول را به گشتوگذار در خیابانهای پاتایا و وقتگذرانی با دوستان جدید گذراندیم. البته از همان ساعات ابتدایی، موضوعی توجهم را جلب کرد و آن هم حضور پرشمار گردشگران هندی در نقاط مختلف شهر بود. راستش فضای شلوغ و ترکیب جمعیتی پاتایا چندان مطابق سلیقه من نبود. البته از قبل شنیده بودم که در پوکت تعداد گردشگران هندی کمتر است و همین موضوع باعث شده بود کمی بیشتر به بازدید از آن شهر هم فکر کنم.
روز دوم؛ بازدید از باغ نانگ نوچ، نمایش فیلها، نمایشگاه خودرو، کوه خائوچی و بازار شناور
صبح روز دوم، برنامه گشتوگذارمان از ساعت ۸ آغاز شد. ون مخصوص تور جلوی هتل منتظرمان بود. برای سوار شدن، شماره اتاق، شماره موبایل و عکس خودم را به راننده نشان دادم. نکته جالب این بود که در تمام ونهایی که برای جابهجایی مسافران میآمدند، از چهره افراد عکس گرفته میشد و تصاویر برای آژانس مربوطه ارسال میشد. به نظر میرسید این کار برای شناسایی دقیق مسافران و جلوگیری از هرگونه اشتباه در طول گشت انجام میشد و نظم خوبی در اجرای برنامهها وجود داشت.
حدود ساعت ۹ صبح به اولین مقصد، یعنی باغ نانگ نوچ رسیدیم. این باغ زیبا که به باغ گیاهشناسی گرمسیری نانگ نوچ هم معروف است، وسعت زیادی داشت. طبق توضیحاتی که خانم ساسی، تورلیدر فارسیزبانمان، ارائه کرد، مجموعه شامل بخشهای مختلفی از فضای سبز و باغهای تماشایی بود.
بعد از تهیه بلیت وارد محوطه شدیم. از همان ابتدای ورود، زیبایی و طراحی خاص باغ توجهمان را جلب میکرد. فضای سرسبز، درختان و گلهای متنوع، منظره بسیار زیبایی به وجود آورده بودند. هوا کمی گرم بود، اما جذابیت محیط آنقدر زیاد بود که کمتر متوجه گرما میشدیم. من هم که علاقه زیادی به عکاسی در چنین فضاهایی دارم، تقریباً در تمام قسمتهای باغ توقف میکردم تا از مناظر مختلف عکس بگیرم.
در بخشی از مجموعه، نمایشگاهی از خودروهای کلاسیک و قدیمی هم وجود داشت. برای اینکه مدتی از گرمای هوا دور باشیم، وارد این قسمت شدیم و از ماشینهای خاص و کلکسیونی آن بازدید کردیم. این بخش هم جذابیت خودش را داشت و دیدن خودروهای قدیمی در کنار فضای متفاوت باغ، تنوع خوبی در برنامه بازدیدمان ایجاد کرد.
پس از پایان بازدید از نمایشگاه خودروهای کلاسیک، به سمت سالن اجرای برنامههای فرهنگی تایلند رفتیم. سالن بسیار بزرگ و مجهزی بود که طراحی داخلی و امکانات صوتی و تصویری آن توجهمان را جلب میکرد. در این مجموعه، اجراهای مختلفی با الهام از فرهنگ تایلند، چین و ژاپن برگزار میشد. موسیقیهای سنتی، لباسهای محلی و رقصهای مخصوص هر کشور، فضای جالبی ایجاد کرده بود. تماشای این برنامهها حدود یک ساعت زمان برد و تجربه متفاوتی از فرهنگ کشورهای آسیایی برایمان رقم زد.
بعد از اتمام نمایش، نوبت به برنامهای رسید که برای من جذابیت بیشتری داشت؛ نمایش فیلها. از سالن قبلی خارج شدیم و از طریق مسیر ورودی به محل اجرای نمایش فیلها رفتیم. با ورود به سالن، تعداد زیادی فیل را دیدیم که هرکدام برای اجرای برنامه مشخصی آماده بودند.
فیلها حرکات و نمایشهای متنوعی انجام میدادند؛ از فوتبال و بازی دارت گرفته تا ماساژ و حرکات نمایشی دیگر. چیزی که بیش از همه برایم جالب بود، میزان هوش، دقت و توانایی یادگیری این حیوانات بزرگ بود. واقعاً تصور نمیکردم فیلها تا این اندازه باهوش و آموزشپذیر باشند. دیدن چنین تواناییهایی از حیوانی با این جثه برایم بسیار شگفتانگیز بود و یکی از بخشهای بهیادماندنی بازدید از باغ نانگ نوچ شد.

با نزدیک شدن به ظهر، زمان حرکت به سمت مقصد بعدی رسیده بود؛ جایی که به کوه لیزری یا همان خائو چی چان معروف است. دوباره سوار ون شدیم و مسیرمان را به سمت این جاذبه ادامه دادیم.
وقتی به محل رسیدیم، منظره متفاوتی پیش رویمان بود. روی دیواره عظیم کوه، تصویر بودا با استفاده از فناوری لیزر حک شده بود و خطوط طلاییرنگ آن از فاصله دور هم بهخوبی دیده میشد. بعد از پیاده شدن از ون، فرصت کوتاهی داشتیم تا از این منظره عکس بگیریم. به دلیل فشرده بودن برنامه تور، بیشتر از ۱۰ دقیقه در آنجا نماندیم و خیلی زود برای ادامه مسیر به ون برگشتیم.
مقصد بعدیمان بازار شناور پاتایا بود، اما پیش از رسیدن به آنجا، برای صرف ناهار در یکی از شعبههای رستوران KFC توقف کردیم تا بعد از کمی استراحت و تجدید انرژی، ادامه گشت روزانه را دنبال کنیم.
حدود ۴۰ دقیقه بعد از صرف ناهار، دوباره راه افتادیم و به سمت بازار شناور پاتایا حرکت کردیم. بعد از رسیدن به بازار، هر پنج نفر سوار یک قایق شدیم و مسیر آبی بازارچه را طی کردیم. قایقها حدود دو کیلومتر در میان غرفهها و فروشگاههای شناور حرکت کردند تا در انتهای مسیر به محل پیاده شدن رسیدیم.
از قایق که پیاده شدیم، فرصت داشتیم در بازار قدم بزنیم، از مغازههای مختلف دیدن کنیم و اگر چیزی مورد پسندمان بود، خریدی انجام بدهیم. برای برگشت هم باید مسیر را پیاده طی میکردیم. فضای بازار و تنوع غرفهها باعث شد حدود یک ساعت و نیم در این مجموعه سرگرم باشیم.
نزدیک ساعت ۴ بعدازظهر، زمان پایان بازدید و برگشت به سمت ون فرا رسید. یکی از نکات مثبت این گشت، نظم خوب اعضای گروه بود. همه سر ساعت در محلهای تعیینشده حاضر میشدند و تقریباً در هیچکدام از برنامهها معطلی نداشتیم. همین هماهنگی باعث شد بتوانیم بدون اتلاف وقت از تمام بخشهای تور استفاده کنیم و از این بابت واقعاً راضی بودم.
بعد از برگشت به هتل، با دوستان برای برنامه شبانه و گشتوگذار در شهر هماهنگ کردیم. در سفر به تایلند انگار خوابیدن معنای خودش را از دست میدهد! آنقدر برنامه و جاذبه برای دیدن وجود دارد که متوجه گذشت زمان نمیشوید. واقعاً دلتان نمیخواهد حتی یک لحظه از وقتتان را در اتاق هتل بگذرانید. البته ماندن بیشتر در تایلند هزینههای خودش را هم دارد و باید حواستان به مخارج سفر باشد!
قدم زدن در خیابانها، امتحان کردن غذاهای خیابانی و ماساژ تایلندی، تقریباً به بخش ثابت برنامه شبهای ما تبدیل شده بود. با توجه به پیادهرویهای زیادی که در طول روز داشتیم، ماساژ حسابی به رفع خستگی کمک میکرد. به نظرم سفر به تایلند بدون تجربه ماساژ سنتی آن کامل نمیشود! قیمت ماساژ هم بسته به نوع خدمات و مرکز انتخابی، از حدود ۲۰۰ تا ۲۰۰۰ بات متغیر بود.
برای دومین شب، تصمیم گرفتیم سری به مرکز خرید ترمینال ۲۱ پاتایا بزنیم. این مجموعه از نظر معماری و طراحی داخلی بسیار شیک و مدرن بود و فروشگاههای متنوعی از برندهای مطرح دنیا در زمینه پوشاک و مد در آن فعالیت میکردند.

البته چیزی که بیشتر از همه توجه ما را جلب کرد، خودروهای لوکس و جذابی بود که در این مجموعه به نمایش گذاشته شده بودند و حتی امکان تجربه سواری با بعضی از آنها هم وجود داشت. در مقابل ورودی مرکز خرید هم یک هواپیمای بزرگ به شکل نمادین قرار داده بودند که جلوه خاصی به محوطه بخشیده بود.
اصلاً یکی از چیزهایی که در تایلند برایم جالب بود، علاقه به استفاده از هواپیماهای بزرگ در طراحی فضاهای عمومی بود. در نقاط مختلف شهر، از مراکز خرید گرفته تا بعضی خیابانها و محوطههای تجاری، نمونههایی از هواپیماهای غولپیکر واقعی یا ماکتهای آنها به چشم میخورد که هرکدام به شکلی متفاوت توجه گردشگران را جلب میکردند.
روز سوم؛ بازدید از بودای بزرگ، مزرعه کروکدیلها و باغ سنگهای چندمیلیونساله
برنامه روز سوم نسبت به روز قبل کمی خلوتتر و از نظر تعداد جاذبهها محدودتر بود. قرار بود از بام پاتایا، مجسمه بودای بزرگ، باغ سنگهای چندمیلیونساله و مزرعه کروکدیلها بازدید کنیم. همچنین عکاسی با حیوانات وحشی و تماشای نمایش کروکدیلها هم در برنامه گشت قرار داشت.
یکی از بخشهای جالب این مجموعه، امکان غذا دادن به کروکدیلها بود. در باجههایی که کنار دریاچه قرار داشتند، میشد گوشت مخصوص خریداری کرد و از نزدیک به کروکدیلها غذا داد.
از دیگر امکانات این گشت، فیلسواری رایگان بود. فرصتی داشتیم حدود ۲۰ دقیقه در مسیر جنگلی مجموعه، سوار فیل شویم و فضای متفاوتی را تجربه کنیم. بعد از پایان فیلسواری، وارد سالنی شدیم که روی میزهای آن انواع میوههای استوایی چیده شده بود. امکان تست رایگان میوههایی مثل منگو، دراگونفروت، خارگیل و چند نوع میوه دیگر وجود داشت که برای آشنایی با طعم میوههای محلی فرصت خوبی بود.

پس از پایان بازدیدها، برای صرف ناهار به رستوران ایرانی خاتم رفتیم. هزینه یک وعده غذا در پکیج تور محاسبه شده بود و هر نفر میتوانست یک غذای انتخابی سفارش دهد. البته امکان استفاده از بخش سلفسرویس هم وجود داشت که با پرداخت جداگانه ۲۵۰ بات میتوانستیم از آن استفاده کنیم.
در مجموع، از کیفیت غذای رستوران چندان راضی نبودم و انتظار بیشتری از یک رستوران ایرانی داشتم. بعد از صرف ناهار، طبق برنامه ساعت ۳ بعدازظهر سوار ون شدیم و به سمت هتل برگشتیم.
برنامه شب سوم هم مثل شبهای گذشته با گشتوگذار در خیابانها و استفاده از تفریحات شبانه پاتایا سپری شد. برای شام تصمیم گرفتیم کمی متفاوت عمل کنیم و این بار گوشت کروکدیل را امتحان کنیم. برخلاف تصوری که قبل از خوردن آن داشتم، طعمش واقعاً خوب و دلچسب بود.
نکته جالب سفر برای خودم این بود که با وجود اینکه در حالت عادی علاقه چندانی به غذاهای دریایی ندارم، در تایلند بیشتر شبها سراغ غذاهای دریایی و خوراکهای متفاوت محلی میرفتم. گوشت کروکدیل هم یکی از تجربههای جالب و خوشمزه این سفر شد.
قیمت آن هم بسته به اندازه تکهای که انتخاب میکردیم، بین ۲۰۰ تا ۴۰۰ بات بود؛ یعنی با نرخ آن زمان حدود ۳۰۰ تا ۶۰۰ هزار تومان هزینه داشت.
روز چهارم؛ خرید و گشتوگذار در مراکز تجاری پاتایا
برای روز چهارم تور خاصی رزرو نکرده بودم و ترجیح دادم کمی بیشتر استراحت کنم و باقی روز را به خرید و بازدید از مراکز تجاری اختصاص بدهم. به همین خاطر سری به فروشگاه بیگ سی و مرکز خرید سنترال فستیوال زدم.

در فروشگاه بیگ سی تقریباً هر چیزی که فکرش را بکنید پیدا میشد؛ از مواد غذایی و لوازم روزمره گرفته تا انواع پوشاک و کالاهای دیگر، آن هم با قیمتهای نسبتاً مناسب. بهطور کلی قیمت اجناس در پاتایا نه خیلی گران بود و نه آنقدر ارزان که خرید از همه فروشگاهها بهصرفه باشد. در واقع، با توجه به بودجه و سلیقهتان میتوانستید گزینههای مختلفی برای خرید پیدا کنید. تنوع کالاها هم واقعاً زیاد بود.
از طرفی، با توجه به گرما و رطوبت هوای پاتایا، گشتوگذار در مراکز خرید بهدلیل وجود سیستم تهویه و سرمایش مناسب، تجربه لذتبخشی بود. بهخصوص اگر قصد خرید در ساعات صبح یا بعدازظهر را داشتید، این فروشگاهها میتوانستند انتخاب خوبی برای فرار از گرمای بیرون باشند.
روز پنجم؛ تفریح در پارک آبی رامایانا
برنامه روز پنجم را به بازدید از پارک آبی رامایانا اختصاص دادیم. این پارک حدود ۳۰ دقیقه با شهر فاصله داشت و قرار شد همراه شش نفر از دوستانی که در سفر با آنها آشنا شده بودیم، به آنجا برویم. هزینه تور برای هر نفر ۱۲۰۰ بات بود و ناهار هم جزو خدمات آن محسوب نمیشد.

حدود ساعت ۱۰ صبح به پارک رسیدیم. ابتدا وسایلمان را داخل کمدهای مخصوص گذاشتیم. برای استفاده از هر کمد باید هزینه جداگانه پرداخت میکردیم، بنابراین برای مدیریت هزینهها تصمیم گرفتیم همه وسایلمان را داخل یک کمد جا بدهیم.
در بدو ورود به هر نفر یک دستبند الکترونیکی هم تحویل میدادند که میتوانستیم به میزان دلخواه شارژش کنیم و در طول روز برای خرید نوشیدنی یا غذا از آن استفاده کنیم. ما همگی دستبندهایمان را شارژ کردیم. البته جای نگرانی نبود؛ چون در پایان روز، اگر مبلغی از شارژ باقی میماند، آن را به ما برمیگرداندند.
فضای پارک آبی رامایانا نسبتاً وسیع و روباز بود و از نظر نظافت هم وضعیت بسیار خوبی داشت. خوشبختانه آن روز جمعیت زیادی در پارک نبود و میتوانستیم بدون شلوغی از امکانات مختلف استفاده کنیم.
من تا قبل از این سفر تجربه رفتن به پارک آبی را نداشتم، چون چندان به ورزشهای آبی و تفریحات هیجانانگیز علاقهای نداشتم. اما با اصرار دوستان تصمیم گرفتم همه بازیها و سرگرمیهای پارک را امتحان کنم. برخلاف تصوری که داشتم، تجربه خیلی خوبی بود و حسابی از تفریحاتش لذت بردم.
تا حدود ساعت ۴ بعدازظهر در پارک ماندیم و بعد برای برگشت با راننده تماس گرفتیم. ایشان هم دقیقاً سر ساعت برای بردن ما آمد.
فقط یک نکته مهم را حتماً در نظر داشته باشید؛ اگر قصد بازدید از این پارک آبی را دارید، کرم ضدآفتاب همراهتان ببرید و بهتر است لباس مناسبی هم تنتان باشد تا زیر آفتاب دچار سوختگی نشوید. چون فضای پارک روباز است و مدت زیادی را در معرض نور مستقیم خورشید قرار میگیرید.
بعد از برگشت از پارک آبی و کمی استراحت، عصر تصمیم گرفتیم به نایت بازار پاتایا و فروشگاه مایک هم سر بزنیم. در همین گشتوگذار متوجه شدیم فروشگاه سنترال فستیوال برای برندهایی مثل نایک، آدیداس و چند برند دیگر تخفیفهای فوقالعادهای در نظر گرفته بود؛ آنقدر که تقریباً همه اجناس با آفهای قابلتوجه فروخته شده بودند. اما وقتی خودمان به فروشگاه رسیدیم، دیگر دیر شده بود و حتی دکور فروشگاه را هم جمع کرده بودند و اثری از کفشها باقی نمانده بود. واقعاً حیف شد که زودتر از این تخفیفها باخبر نشده بودیم.
پیشنهادم این است که در سفر به پاتایا یا هر شهر دیگری در تایلند، حتماً حواستان به ویترین و فروشگاهها باشد. اگر جایی با تخفیفهای ویژه روبهرو شدید، فرصت را از دست ندهید؛ چون بعضی از این حراجها واقعاً ارزش خرید دارند.
بعد از آن به خیابان واکینگ استریت و خیابان ششم هم سر زدیم. البته توصیه میکنم خانوادههایی که همراه فرزندشان سفر میکنند، بهدلیل فضای خاص و شرایط حاکم بر خیابان ششم، از بردن بچهها به این محدوده خودداری کنند.
برای شام به بازارچه شبانهای که در انتهای خیابان ششم قرار داشت رفتیم. تصمیم گرفتیم یک بار دیگر غذاهای دریایی را امتحان کنیم و این بار میگو، هشتپا و چند غذای دیگر سفارش دادیم. البته از بین آنها فقط میگو باب میل من بود و تمایلی به خوردن بقیه غذاها نداشتم.
نکته جالب این بازارچه، وجود یک فروند هواپیمای غولپیکر بوئینگ ۷۴۷ ملکه بود که در محوطه قرار داشت. البته بعد از چند روز گشتوگذار در تایلند و دیدن هواپیماهای مختلف در نقاط گوناگون شهر، دیگر دیدن چنین صحنههایی برایمان چندان عجیب نبود!
یکی از چیزهایی که در طول سفر توجهم را جلب کرد، خلاقیت تایلندیها در جذب گردشگر بود. آنها تقریباً از هر وسیله و فضایی استفاده میکنند تا جاذبهای متفاوت برای گردشگران بسازند و بازدیدکننده بیشتری جذب کنند.
قیمت محصولات فروشگاههای سونالیون هم مناسب و منطقی بود. حتی میتوانستید بعضی از غذاهای نیمهآماده را انتخاب کنید تا همانجا برایتان گرم کنند. هزینه این غذاها هم بسیار بهصرفه بود و معمولاً با مبلغی حدود نصف هزینه یک وعده غذا در ایران میتوانستید یک غذای آماده و گرم تهیه کنید.
روز ششم؛ بازدید از مزرعه زنبورعسل و موزه جواهرات
برنامه امروز شامل بازدید از مزرعه زنبورعسل و موزه جواهرات پاتایا بود. این تور هزینهای نداشت و رفتوآمد به هر دو مجموعه هم بهصورت رایگان انجام میشد.
بعد از رسیدن به مزرعه، با محصولات مختلفی مثل شربت عسل، عسل طبیعی و ژل رویال از ما پذیرایی کردند و امکان تست محصولات هم وجود داشت. سپس لیدر ایرانی مجموعه که آقای مسنی بود، ما را به داخل مزرعه برد و توضیحاتی درباره آنجا ارائه داد. بعد از آن به اتاق مخصوص پذیرایی از مهمانان رفتیم و اطلاعات بیشتری درباره محصولات و خواص آنها در اختیارمان قرار گرفت.

محصولات این مجموعه کاملاً طبیعی و ارگانیک معرفی میشدند. تعدادی از دوستان هم از فروشگاه آنجا خرید کردند و با توجه به تخفیفهایی که برای خرید در نظر گرفته بودند، قیمتها برایشان مناسب بود.
مقصد بعدی ما موزه جواهرات بود. راستش این بازدید جذابیت چندانی برای من نداشت و بیشتر برای اینکه برنامه روزمان خالی نماند و زمان را به شکلی سپری کنیم، به آنجا رفتیم. قیمت محصولات هم بسیار بالا بود؛ البته بخش زیادی از این گرانی از نگاه ما به تفاوت ارزش پولمان برمیگشت.
در مجموع، به نظرم تایلند آنقدرها هم مقصد گرانی نیست و میتوان هزینههای سفر را تا حد زیادی مدیریت کرد. اگر قبل از سفر از تجربه دیگران استفاده کنید و برای خرید و تفریح انتخابهای مناسبی داشته باشید، حتی ممکن است هزینههایتان از مخارج مشابه در ایران هم کمتر شود.
روز هفتم؛ گشتوگذار در جزیره مرجان (کولارن)
برنامه روز هفتم به بازدید از جزیره مرجان یا کولارن اختصاص داشت. هزینه این تور برای هر نفر ۱۷۰۰ بات بود. طبق هماهنگی قرار بود ون ساعت ۸:۳۰ صبح به دنبالمان بیاید، اما راننده حدود ۱۵ دقیقه زودتر رسیده بود. چون ما را پیدا نکرده بود، بدون اینکه منتظر بماند به هتل دیگری رفته بود!

بعد از تماس با تورلیدر، هماهنگیهای لازم انجام شد تا راننده دیگری برای بردن ما بفرستند. حدود نیم ساعت بعد راننده جدید رسید و ما را به اسکله پاتایا برد تا سوار کشتی شویم.
داخل کشتی هم مسافران ایرانی حضور داشتند و هم گردشگران روسی؛ به همین دلیل یک لیدر ایرانی و یک لیدر روسی هم همراه گروه بودند. حدود ۲۰ دقیقه بعد به اسکلهای رسیدیم که قرار بود تفریح پاراسل از آنجا انجام شود. بلیت پاراسل را بهصورت رایگان در اختیارمان گذاشتند. با توجه به تعداد مسافران، حدود یک ساعت و نیم زمان برد تا همه دوستان نوبتشان شود و این تفریح را تجربه کنند.
بعد از اتمام پاراسل، دوباره به کشتی برگشتیم تا صبحانه بخوریم و سپس مسیرمان را به سمت جزیره مرجان ادامه دادیم. فاصله پاتایا تا جزیره حدود ۵۰ دقیقه با کشتی بود.
در جزیره هم امکانات خوبی برای گردشگران در نظر گرفته شده بود؛ از جمله صندلیهای مخصوص VIP که استفاده از آنها رایگان بود. همچنین امکان قایقسواری و استفاده از تفریحات آبی مختلف جزیره را هم بدون پرداخت هزینه جداگانه داشتیم.
حدود یک ساعت در جزیره مرجان وقت داشتیم و بعد از پایان گشتوگذار، برای صرف ناهار دوباره سوار کشتی شدیم. در مسیر برگشت به سمت پاتایا هم برنامه موسیقی برقرار بود و آهنگهای ایرانی و روسی پخش میشد که فضای شادی داخل کشتی ایجاد کرده بود.
بعد از رسیدن به اسکله پاتایا، متوجه شدیم عکسهایی که عکاسان در طول برنامه، از جمله هنگام پاراسلسواری، داخل اسکله و در جزیره از مسافران گرفته بودند، برای فروش آماده شدهاند. با پرداخت ۱۰۰ بات میتوانستیم عکسها را بخریم و بهعنوان یادگاری با خودمان ببریم. به نظرم داشتن این عکسها خالی از لطف نیست؛ هرچند با دوربین و گوشی هم میتوانیم لحظههای سفر را ثبت کنیم، اما عکسهای حرفهای هم یادگاری جالبی هستند.
در واقع، در بیشتر برنامههای تفریحی پاتایا عکاسها حضور دارند و از مسافران عکس میگیرند تا در پایان بتوانند آنها را خریداری کنند.
حدود ساعت ۱۰ شب بود و بعد از یک روز پر از گشتوگذار، حسابی گرسنه شده بودیم. تصمیم گرفتیم برای شام به رستوران برویم. دوستانم رستوران ایرانی البرز را انتخاب کردند که در خیابان دوازدهم قرار داشت و تا ساعت ۱۱ شب باز بود. اما من ترجیح دادم این بار مکدونالد را امتحان کنم و یک برگر بخورم.
کیفیت و طعم برگر خوب بود و از انتخابم راضی بودم، هرچند اندازه آن در مقایسه با برگرهایی که در ایران میبینیم خیلی کوچکتر بود. قیمتش هم ۲۵۰ بات، معادل حدود ۳۵۰ هزار تومان میشد.
بعد از شام به سمت هتل برگشتم تا کمکم وسایلم را جمع کنم، چمدانم را ببندم و برای بازگشت آماده شوم.
روز هشتم؛ روز آخر سفر و بازگشت به ایران
روز آخر سفر، ساعت ۱۲ ظهر کلید اتاق را به پذیرش هتل تحویل دادم و تا ساعت ۳ بعدازظهر که زمان حرکت به سمت فرودگاه بود، در لابی هتل روی مبل استراحت کردم. در مجموع، از اقامتم در این هتل رضایت داشتم. هتل شرایط قابل قبولی داشت، نظافت اتاق هر روز صبح انجام میشد و برخورد کارکنان هم در تمام مدت اقامتم خوب و محترمانه بود.
ساعت ۳ راننده طبق قرار به هتل آمد و بعد از سوار شدن، برای برداشتن بقیه همسفران راه افتادیم. البته راننده تایلندی هم در تمام مسیر یکونیمساعته تا فرودگاه دست از صحبت کردن با تلفن همراه برنداشت! آن هم با صدای بلند که واقعاً کلافهکننده شده بود. وقتی بالاخره به فرودگاه رسیدیم و از ماشین پیاده شدیم، انگار نفس راحتی کشیدیم!
وارد فرودگاه بانکوک شدیم؛ فرودگاهی بسیار بزرگ و مدرن که واقعاً از نظر وسعت و امکانات چشمگیر بود. به نظرم در مقایسه با فرودگاه امام خمینی، چندین برابر بزرگتر و پیشرفتهتر به نظر میرسید.
پرواز برگشت ما برای ساعت ۲۲:۲۰ به وقت بانکوک برنامهریزی شده بود. جالب اینکه اعضای تیم ملی هندبال هم همپرواز ما بودند.
قبل از سوار شدن به هواپیما، مسئولان فرودگاه اسم دو نفر را با صدای بلند اعلام کردند که یکی از آنها من بودم. از من خواستند برای بررسی مجدد چمدانم را باز کنم. یکی از مأموران با آرامش توضیح داد که جای نگرانی نیست و باید همراهش تا پای هواپیما بروم تا خودم چمدان را باز کنم.
با آسانسور و همراه یکی از اعضای تیم ملی که چمدان او هم برای بررسی انتخاب شده بود، به قسمت بار هواپیما رفتیم. چمدانهایمان را که با کلی زحمت مرتب بسته بودیم، دوباره باز کردیم تا مشخص شود چه وسیلهای باعث این حساسیت شده است. بعد از کمی جستوجو متوجه شدم یک پاوربانک داخل چمدانم گذاشتهام. مأمور از من خواست آن را خارج کنم و همراه خودم به داخل کابین ببرم، چون نباید داخل قسمت بار هواپیما قرار میگرفت.
البته این اتفاق یک نکته مثبت هم برایم داشت! چون چمدان من آخرین چمدانی بود که داخل قسمت بار هواپیما گذاشته شد، هنگام رسیدن به تهران هم جزو اولین چمدانهایی بود که روی نوار نقاله قرار گرفت و توانستم زودتر از بقیه بارم را تحویل بگیرم.
بعد از تکمیل فرم مربوط به بررسی چمدان، دوباره به سالن انتظار برگشتیم و منتظر زمان سوار شدن به هواپیما ماندیم. همه مسافران طبق برنامه و بدون تأخیر سوار شدند و هواپیما هم خیلی زود حرکت کرد و از زمین بلند شد.
هواپیمای پرواز برگشت نسبت به پرواز رفت مدل بالاتری داشت. پشت صندلیها مانیتورهایی قرار گرفته بود که از طریق آنها میتوانستیم نقشه مسیر پرواز را ببینیم یا از امکانات سرگرمی استفاده کنیم. مدل هواپیما ایرباس A340-600 بود که طبق اطلاعاتی که داشتیم، از جدیدترین هواپیماهای ناوگان ماهان محسوب میشد.
البته مسیر برگشت چندان هم آرام نگذشت. حدود ۴۰ دقیقه هواپیما دچار تکانهای شدید و تلاطم هوایی شد که کمی استرسزا بود. با این حال، برخورد حرفهای و تسلط کادر پروازی باعث میشد آرامش بیشتری داشته باشیم و نگرانیمان کمتر شود.
طبق وعدهای که خلبان به مسافران داده بود، پرواز حدود ۳۰ دقیقه زودتر از زمان پیشبینیشده به تهران رسید. هواپیما تقریباً ساعت یکونیم بامداد در فرودگاه امام خمینی به زمین نشست.
بعد از پیاده شدن، کمکم با دوستانی که در طول سفر پیدا کرده بودم خداحافظی کردیم. روزهای بسیار خوبی را در کنارشان گذرانده بودم و قرار گذاشتیم برای سفرهای بعدی هم با یکدیگر هماهنگ باشیم. این آشناییها و خاطرات مشترک، یکی از بخشهای دوستداشتنی سفرم به تایلند بود.
سخن پایانی
به این ترتیب، سفرنامه من هم به پایان رسید. امیدوارم تکتک شما فرصت سفر کردن و ساختن خاطرات خوب و فراموشنشدنی را پیدا کنید. شاید چند سال بعد حتی یادتان نیاید برای یک سفر چقدر هزینه کردهاید، اما مطمئن باشید لحظههای خوشی که در آن تجربه کردهاید، تا مدتها در ذهنتان باقی میمانند.