سفرنامه تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره
سپیده محمدی
15
1405/08/12

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

در این سفرنامه قرار است از جزئیات سفرمان به تایلند، انتخاب مسیر و تجربه اقامت در بانکوک و پوکت بگوییم تا با دید بازتری برای سفر خود تصمیم بگیرید.

ماجرا از چهار ماه قبل شروع شد؛ زمانی که من و همسرم تصمیم گرفتیم تعطیلاتمان را در تایلند بگذرانیم. با توجه به اینکه سفر ما هم‌زمان با تعطیلات سال نو میلادی و جشن‌های سال نو چینی بود، این مقصد جذابیت بیشتری برایمان پیدا کرد. از طرفی، دی‌ماه یکی از زمان‌های مناسب سفر به تایلند از نظر شرایط آب‌وهوایی است.

بعد از بررسی تاریخ‌های پرواز و برنامه تورهای مختلف، تصمیم گرفتیم سفرمان را از ۲۰ دی آغاز کنیم و ۲۸ دی به تهران برگردیم. پرواز رفت تهران به بانکوک ساعت ۲۱:۴۵ و پرواز برگشت بانکوک به تهران ساعت ۲۲:۰۰ برنامه‌ریزی شده بود.

در بررسی گزینه‌های موجود متوجه شدیم بیشتر تورهای تایلند با برنامه هفت شب و هشت روز برگزار می‌شوند. بین مسیرهای مختلف، تور ترکیبی بانکوک و پوکت بیشتر از بقیه توجه ما را جلب کرد؛ چون هم فرصت بازدید از یک شهر پرجنب‌وجوش و مدرن را داشتیم و هم می‌توانستیم چند روزی را در سواحل زیبای پوکت بگذرانیم. در نهایت این برنامه را انتخاب کردیم و مقدمات سفر را انجام دادیم. حالا وقت آن رسیده بود که چمدان‌ها را ببندیم و راهی تایلند شویم!


اقدامات لازم پیش از سفر

یکی از مدارکی که برای درخواست ویزای تایلند باید آماده کنید، گواهی تمکن مالی بانکی است. طبق تجربه ما، برای هر نفر مبلغ ۵۰ میلیون تومان در حساب سرپرست خانواده در نظر گرفته بودیم.

از آنجا که من و همسرم دو نفر بودیم، مجموعاً ۱۰۰ میلیون تومان در حساب همسرم قرار دادیم و از بانک درخواست صدور گواهی تمکن مالی کردیم.

از آنجایی که روند صدور ویزا حدود ۱۰ روز زمان می‌برد، ترجیح دادیم تا زمان مشخص شدن نتیجه درخواست، موجودی حساب را تغییر ندهیم تا در صورت بررسی مجدد مدارک از طرف سفارت، مبلغ موردنظر همچنان در حساب باشد.

برای سفر از ایران به تایلند، پرواز مستقیم ماهان به مقصد بانکوک و پوکت در بعضی روزهای هفته برقرار است. برای اطلاع از روزهای پروازی می‌توانید برنامه پروازها را پیش از سفر از سایت هواپیمایی ماهان بررسی کنید.

اگر قصد دارید هر دو شهر بانکوک و پوکت را در یک سفر ببینید، شاید در نگاه اول منطقی‌تر باشد که پرواز رفت را تهران به پوکت و پرواز برگشت را بانکوک به تهران انتخاب کنید تا یک پرواز داخلی کمتر داشته باشید. اما تجربه ما نشان داد که این انتخاب همیشه از نظر هزینه به‌صرفه نیست.

بیشتر تورهای ترکیبی به دلیل استفاده از پروازهای چارتری، قیمت‌گذاری متفاوتی دارند. وقتی پرواز رفت و برگشت را از دو شهر متفاوت انتخاب کنید، ممکن است امکان استفاده از نرخ چارتر تور را از دست بدهید و هزینه بلیط‌ها به شکل قابل توجهی افزایش پیدا کند.

برای ما اختلاف قیمت این دو روش حدود ۲۰ میلیون تومان به ازای هر نفر بود. بنابراین با وجود اینکه در روش دوم یک پرواز داخلی کمتر داشتیم، تصمیم گرفتیم مسیر پروازی تور را تغییر ندهیم؛ چون از نظر اقتصادی انتخاب گران‌تری محسوب می‌شد.

اگر برای سفر به تایلند تور ترکیبی انتخاب می‌کنید، پیشنهاد ما این است که پرواز رفت و برگشتتان از بانکوک باشد و برنامه سفر را به شکلی تنظیم کنید که ابتدا چند روز در پوکت بمانید و در ادامه راهی بانکوک شوید.

دلیل این پیشنهاد، محدودیت بار در پروازهای داخلی تایلند است. معمولاً برای پایین نگه داشتن هزینه تور، بعضی کارگزاران فقط ۱۵ کیلوگرم بار برای هر مسافر در نظر می‌گیرند.

از طرف دیگر، بانکوک به دلیل تنوع مراکز خرید و فروشگاه‌های مختلف، مقصد مناسب‌تری برای خرید است. بنابراین بهتر است روزهای ابتدایی سفر را به تفریح و گشت‌وگذار در پوکت اختصاص دهید و در روزهای پایانی به بانکوک بروید تا با خیال راحت خرید کنید و نگران اضافه شدن وزن چمدان‌ها در طول سفر نباشید.

به نظر من برای یک سفر ترکیبی هشت‌روزه به تایلند، اختصاص دادن پنج شب به پوکت و دو شب به بانکوک در مجموع پنج روز پوکت و سه روز بانکوک با احتساب روزهای جابه‌جایی برنامه مناسبی است.

دلیل این انتخاب این است که تنوع تفریحات و جاذبه‌های پوکت بیشتر است و برای تجربه برنامه‌های اصلی آن، چهار روز کامل زمان کافی خواهد بود. البته اگر اهل شرکت در تمام تورهای اختیاری و گشت‌های تفریحی باشید، می‌توانید روزهای بیشتری را به این جزیره اختصاص دهید.

برای مثال، بازدید از جزیره جیمز باند، گشت جزایر فی‌فی، رفتینگ، فیل‌سواری، موتورسواری، پارک آبی و زیپ‌لاین هانومان از جمله تفریحاتی هستند که می‌توانید در برنامه خود قرار دهید.

با این تقسیم‌بندی، هم فرصت کافی برای لذت بردن از سواحل و تفریحات پوکت دارید و هم می‌توانید در روزهای پایانی سفر، از جاذبه‌های بانکوک دیدن کنید و زمانی را به خرید اختصاص دهید.

به نظر من سفر به هر دو شهر بانکوک و پوکت تجربه کامل‌تری از تایلند به شما می‌دهد. پوکت بیشتر با طبیعت، سواحل زیبا و فضای محلی خود شناخته می‌شود، در حالی که بانکوک شهری بزرگ، مدرن و پرجنب‌وجوش با ساختمان‌های بلند و مراکز خرید متنوع است.

تفاوت حال‌وهوای این دو مقصد باعث می‌شود در طول سفر با دو چهره متفاوت از تایلند آشنا شوید و همین تنوع، جذابیت سفر را بیشتر می‌کند.

قبل از حرکت، حتماً وسایل موردنیازتان را بررسی کنید. بعضی از این وسایل شاید در نگاه اول ضروری به نظر نرسند، اما در طول سفر حسابی به کارتان می‌آیند:

  • چتر برای روزهای بارانی
  • چسب زخم
  • کفش مناسب ساحل و آب
  • حوله مسافرتی سبک برای گشت‌های دریایی
  • لباس گرم در ادامه سفر توضیح می‌دهم کجا به آن نیاز پیدا کردیم
  • ضدآفتاب صورت و بدن
  • مایو و لباس شنا
  • داروهای شخصی
  • پماد ضدگزش حشرات
  • عینک آفتابی
  • مقداری خوراکی مثل خشکبار و نبات
  • کاور ضدآب برای تلفن همراه

قبل از بستن چمدان، حتماً میزان بار مجاز پروازهای بین‌المللی و داخلی را بررسی کنید. بهتر است وسایل خود را با توجه به محدودیت بار هر پرواز انتخاب کنید تا در فرودگاه با مشکل اضافه‌بار و پرداخت هزینه اضافی روبه‌رو نشوید.

یکی از نکاتی که بهتر است هنگام رزرو تور به آن توجه کنید، فاصله زمانی بین پرواز ورودی از تهران و پرواز داخلی به پوکت است.

پروازهای ماهان از تهران به بانکوک معمولاً حدود ساعت ۲۱:۳۰ انجام می‌شوند و مسافران حوالی ساعت ۷ صبح به وقت محلی به بانکوک می‌رسند. بنابراین بهتر است از همان ابتدا با آژانس برگزارکننده تور هماهنگ کنید تا پرواز داخلی بانکوک به پوکت را در نزدیک‌ترین زمان ممکن برایتان رزرو کند.

به نظر می‌رسد بعضی از کارگزاران به دلیل شرایط قیمت‌گذاری، پروازهای بعدازظهر را انتخاب می‌کنند. در نتیجه ممکن است چندین ساعت در فرودگاه منتظر بمانید. برای مثال، پرواز داخلی ما ساعت ۱۳:۳۰ بود و از زمان رسیدن به بانکوک تا پرواز به پوکت، مدت زیادی را در فرودگاه سپری کردیم.

پیشنهاد می‌کنم حتماً این موضوع را قبل از قطعی کردن تور پیگیری کنید تا زمان کمتری از تعطیلاتتان در فرودگاه هدر برود.

یکی از مهم‌ترین نکاتی که هنگام رزرو هتل در پوکت باید به آن توجه کنید، موقعیت مکانی هتل است. پیشنهاد من این است که در کنار بررسی امکانات و قیمت هتل، حتماً فاصله آن تا مرکز منطقه پاتونگ و خیابان معروف Walking Street را هم بررسی کنید.

پاتونگ یکی از شلوغ‌ترین و پرجنب‌وجوش‌ترین مناطق پوکت است. بیشتر رستوران‌ها، کافه‌ها، مراکز ماساژ و تفریحات شبانه در این محدوده قرار دارند و ساحل پاتونگ هم از جاذبه‌های اصلی این منطقه است.

نکته‌ای که شاید هنگام رزرو هتل به آن توجه نکنید، خستگی بعد از گشت‌های تفریحی است. بیشتر تورهای دریایی و تفریحی پوکت از حدود ساعت ۷ صبح شروع می‌شوند و تا حوالی ۷ شب ادامه دارند. وقتی بعد از یک روز طولانی به هتل برمی‌گردید، احتمالاً حوصله رفت‌وآمد با تاکسی یا پیمودن مسیرهای طولانی را ندارید و ترجیح می‌دهید کمی در اطراف هتل قدم بزنید، شام بخورید یا به مراکز ماساژ بروید.

به همین دلیل، حتی چندصد متر اختلاف فاصله هتل تا محدوده اصلی پاتونگ می‌تواند در طول سفر اهمیت زیادی داشته باشد. مثلاً فاصله ۳۵۰ متری با فاصله ۵۰۰ متری شاید روی نقشه چندان متفاوت نباشد، اما وقتی خسته از گشت روزانه برگشته‌اید، همین فاصله هم به چشم می‌آید.

ما در طول اقامتمان در پوکت، هتل Baumanburi Hotel را انتخاب کرده بودیم. موقعیت مکانی هتل برایمان یکی از مزیت‌های اصلی آن بود و حدود ۳۵۰ متر با محدوده موردنظرمان فاصله داشت.

در مجموع از انتخاب این هتل رضایت داشتم و از نظر دسترسی به مراکز تفریحی و فضای زنده پاتونگ، انتخاب مناسبی برای سفرمان بود.

یکی از نکاتی که در برنامه‌ریزی روزانه سفر باید در نظر داشته باشید، اختلاف ساعت ایران و تایلند است. ساعت تایلند ۳ ساعت و ۳۰ دقیقه از تهران جلوتر است؛ بنابراین وقتی در تایلند ساعت ۱۰ صبح باشد، در تهران ساعت ۶:۳۰ صبح است. این اختلاف ساعت را هنگام هماهنگی پروازها و برنامه گشت‌ها در نظر بگیرید.

قبل از سفر، درباره تفریحات و گشت‌های مختلف پوکت تحقیق کرده بودم. این جزیره گزینه‌های متنوعی برای گردشگران دارد؛ از تورهای دریایی و طبیعت‌گردی گرفته تا پارک‌های تفریحی و برنامه‌های شبانه. بر اساس بررسی‌هایی که انجام داده بودم، مهم‌ترین گزینه‌ها شامل موارد زیر بودند:

  • تور جزیره جیمز باند: یک برنامه کامل از صبح تا عصر برای بازدید از مناظر طبیعی و جزایر اطراف.
  • تور جزایر فی‌فی: گشت دریایی یک‌روزه برای دیدن سواحل و آب‌های زیبای این منطقه.
  • تور رفتینگ: ترکیبی از هیجان و طبیعت‌گردی که معمولاً از صبح تا عصر زمان می‌برد.
  • پارک آبی آنداماندا: انتخابی مناسب برای علاقه‌مندان به سرسره‌های آبی و تفریحات هیجان‌انگیز.
  • زیپ‌لاین هانومان: تجربه عبور از میان درختان و جنگل‌های سرسبز که معمولاً برنامه آن از صبح تا ظهر است.
  • شو فانتاسی: یک برنامه شبانه با زمان اجرای تقریبی ساعت ۷ تا ۹:۳۰ شب.
  • پارک ببرها: بازدیدی حدود دو تا سه ساعته برای دیدن ببرها و عکاسی با آن‌ها.
  • گشت شهری پوکت: بازدید از جاذبه‌هایی مانند مجسمه بودای بزرگ و شهر قدیمی پوکت که حدود پنج ساعت زمان نیاز دارد.

با توجه به مدت اقامتتان، بهتر است قبل از سفر درباره این برنامه‌ها تحقیق کنید و چند مورد را که بیشتر دوست دارید در برنامه روزانه خود قرار دهید.

بعد از فرود در بانکوک در ساعت ۷ صبح، چند ساعت فرصت داشتیم تا پرواز بعدی را به مقصد پوکت انجام دهیم. این فاصله زمانی را در فرودگاه گذراندیم؛ کمی قدم زدیم و یکی دو ساعتی هم استراحت کردیم. در نهایت ساعت ۱۳:۳۰ سوار پرواز شدیم و ساعت ۱۵:۱۵ به فرودگاه پوکت رسیدیم.

به این ترتیب، بعد از یک مسیر طولانی و چند ساعت انتظار در فرودگاه بانکوک، بالاخره به مقصد اول سفرمان رسیدیم و ماجراجویی در پوکت از همین‌جا شروع شد!

بهتر است برای پروازهای خارجی حدود سه ساعت زودتر در فرودگاه حاضر شوید. نکته دیگری که از تجربه سفرمان به دست آوردیم، همراه داشتن لباس گرم و چند وسیله ضروری در کوله‌پشتی است.

سالن‌های انتظار فرودگاه‌های بانکوک و پوکت به‌شدت سرد هستند و ممکن است بعد از مدتی سرمای زیادی احساس کنید. پیشنهاد می‌کنم یک سویشرت یا لباس گرم، مقداری خوراکی و وسایل موردنیازتان را در کیف دستی بگذارید تا هنگام انتظار به‌راحتی به آن‌ها دسترسی داشته باشید. بهتر است روز پرواز لباس مناسبی بپوشید و لباس گرم را داخل چمدان تحویلی نگذارید.

در پرواز بین‌المللی ماهان، برای مسافران وعده شام و صبحانه به همراه چای سرو می‌شود. همچنین یک بالش، پتو و چشم‌بند در اختیار مسافران قرار می‌گیرد تا در طول مسیر شرایط راحت‌تری برای استراحت داشته باشند.

اما شرایط پروازهای داخلی بانکوک به پوکت متفاوت است و معمولاً پذیرایی خاصی در طول مسیر انجام نمی‌شود. به همین دلیل پیشنهاد می‌کنم مقداری خوراکی و آب همراه داشته باشید تا در صورت نیاز مجبور نباشید برای تهیه آن‌ها منتظر بمانید.

مدت زمان پرواز داخلی بین بانکوک و پوکت حدود یک ساعت و نیم است. بعد از رسیدن به فرودگاه پوکت نیز باید مسافت نسبتاً زیادی را تا منطقه پاتونگ طی کنید؛ مسیری که برای ما با ترانسفر فرودگاهی حدود یک ساعت و نیم طول کشید.

اگر مثل ما در یک روز دو پرواز پشت سر هم دارید، احتمالاً بخش زیادی از روز را در فرودگاه‌ها و مسیرهای انتقال خواهید گذراند. پیشنهاد می‌کنم یک بالش گردنی و مقداری خوراکی در کیف دستی داشته باشید تا بتوانید در زمان انتظار کمی استراحت کنید و گرسنه نمانید.

اگر بین دو پرواز چند ساعت فاصله دارید، بهتر است این زمان را فقط به قدم زدن و گشتن در فرودگاه اختصاص ندهید. سعی کنید روی صندلی‌های سالن انتظار کمی بخوابید یا استراحت کنید.

روز اول ورود به پوکت کارهای مختلفی برای انجام دادن دارید و بعد از رسیدن به هتل هم احتمالاً فرصت زیادی برای استراحت نخواهید داشت. بنابراین بهتر است از همان زمان انتظار در فرودگاه استفاده کنید تا با انرژی بیشتری روز اول سفرتان را شروع کنید. در ادامه درباره کارهایی که بهتر است در اولین روز ورود به پوکت انجام دهید، توضیح می‌دهم.

در فرودگاه‌های تایلند رستوران‌ها و فست‌فودهای مختلفی وجود دارد و برای تهیه غذا انتخاب‌های متنوعی خواهید داشت. اگر با غذاهای محلی تایلند ارتباط برقرار نمی‌کنید یا ترجیح می‌دهید غذای آشناتری بخورید، می‌توانید از شعب مک‌دونالد و برگرکینگ هم استفاده کنید.

موضوعی که در طول سفر با آن مواجه شدیم، تفاوت امکانات سرویس‌های بهداشتی دو فرودگاه بود. در زمان سفر ما، سرویس‌های بهداشتی فرودگاه پوکت آب نداشتند؛ اما در فرودگاه بانکوک سرویس‌های بهداشتی مجهز به آب وجود داشت و حتی نمازخانه‌ای هم برای استراحت در نظر گرفته شده بود.

اگر استفاده از سرویس بهداشتی دارای آب برایتان اهمیت دارد، بهتر است این نکته را در برنامه‌ریزی و زمان‌بندی توقف‌هایتان در فرودگاه‌ها در نظر داشته باشید. البته این مورد مربوط به تجربه ما در زمان سفر است و ممکن است شرایط فعلی متفاوت باشد.


روز اول سفر؛ ورود به پوکت و رسیدن به هتل

حدود ساعت ۱۵:۳۰ ترانسفر فرودگاه به دنبالمان آمد. همراه چند مسافر دیگر که آن‌ها هم در منطقه پاتونگ هتل داشتند، سوار ون شدیم و به سمت محل اقامتمان حرکت کردیم.

مسیر فرودگاه تا پاتونگ حدود یک ساعت و نیم زمان برد. در طول راه از جاده‌هایی عبور کردیم که اطرافشان پوشیده از درختان و فضای سبز بود. بعد از این مسیر نسبتاً طولانی، کم‌کم به محدوده شلوغ و پررفت‌وآمد پاتونگ رسیدیم.

حدود ساعت ۱۸:۳۰ به هتل رسیدیم. پس از ورود، لیدر تور حدود نیم ساعت برایمان درباره شرایط پوکت، برنامه گشت‌ها و تورهای تفریحی صحبت کرد و پیشنهاد خرید تورهای اختیاری را هم مطرح کرد. ما بعد از شنیدن توضیحات تصمیم گرفتیم فعلاً تورها را از لیدر تهیه نکنیم و خودمان قیمت‌ها و گزینه‌های موجود در سطح شهر را بررسی کنیم.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

وسایل را داخل اتاق گذاشتیم، حدود نیم ساعت استراحت کردیم و دوباره بیرون رفتیم. هدفمان این بود که همان شب اول تکلیف تورهای تفریحی روزهای آینده را مشخص کنیم و بلیت برنامه‌هایی را که می‌خواستیم بخریم.

یک نکته مهم درباره روز اول سفر این است که بهتر است برای خرید تورهای تفریحی وقت بگذارید. در منطقه پاتونگ فروشگاه‌ها و غرفه‌های زیادی وجود دارند که برنامه‌های گردشگری مختلف را ارائه می‌کنند. ما هم قصد داشتیم قیمت‌ها و خدمات چند فروشنده را با هم مقایسه کنیم و بعد تصمیم بگیریم.

به همین دلیل بود که از ابتدا تأکید داشتم در زمان انتظار بین پروازها در فرودگاه حتماً استراحت کنید؛ چون بعد از رسیدن به هتل هنوز کارهایی دارید که بهتر است همان روز اول انجام دهید تا با خیال راحت روزهای بعد را به تفریح و گردش اختصاص دهید.

لیدر تور ما چهار برنامه تفریحی شامل جزیره جیمز باند، جزایر فی‌فی، رفتینگ و پارک آبی را پیشنهاد داد. قیمت هر کدام از سه تور اول برای هر نفر ۵۰ دلار و هزینه پارک آبی ۶۰ دلار بود.

با این حساب، اگر می‌خواستیم تورهای جیمز باند، فی‌فی و رفتینگ را برای دو نفر از لیدر تهیه کنیم، باید در مجموع ۳۰۰ دلار پرداخت می‌کردیم.

از قبل شنیده بودم که خرید تورهای تفریحی از فروشنده‌های محلی در سطح شهر معمولاً هزینه کمتری دارد. به همین دلیل تصمیم گرفتیم عجله نکنیم و تورها را از لیدر نخریم تا ابتدا قیمت چند فروشنده در پاتونگ را بررسی و مقایسه کنیم.

در خیابان‌های پاتونگ تعداد فروشگاه‌های فروش تور بسیار زیاد است؛ تقریباً در هر چند مغازه، یک دفتر یا غرفه فروش تورهای گردشگری دیده می‌شود. ما هم بعد از کمی گشت‌وگذار، با یکی از فروشنده‌های محلی که خانم خوش‌برخوردی بود صحبت کردیم.

قیمت اولیه‌ای که برای دو نفر به ما پیشنهاد داد، برای تور جزیره جیمز باند ۳۰۰۰ بات، تور جزایر فی‌فی ۳۰۰۰ بات و رفتینگ ۲۵۰۰ بات بود. در مجموع هزینه این سه برنامه ۸۵۰۰ بات می‌شد.

بعد از کمی مذاکره و چانه‌زنی، توانستیم فروشنده را راضی کنیم که هر سه تور را با قیمت ۶۸۰۰ بات برای دو نفر به ما بفروشد؛ مبلغی که در آن زمان حدود ۱۹۵ دلار می‌شد.

به این ترتیب، خرید مستقیم از فروشنده محلی برای ما حدود ۱۰۰ دلار ارزان‌تر از قیمت پیشنهادی لیدر تمام شد. بنابراین اگر قصد خرید تورهای اختیاری در پوکت را دارید، بهتر است قبل از پرداخت هزینه، چند فروشگاه را بررسی کنید و حتماً برای گرفتن تخفیف مذاکره کنید.

هنگام تحویل گرفتن اتاق، هتل مبلغی را به‌عنوان ودیعه یا دپوزیت از مسافران دریافت می‌کند. پس از پرداخت، رسیدی به شما می‌دهند که مبلغ ودیعه در آن ثبت شده است.

این رسید را تا زمان خروج از هتل نزد خود نگه دارید؛ چون هنگام چک‌اوت باید آن را به پذیرش تحویل دهید. اگر در طول اقامت خسارتی به اتاق یا وسایل هتل وارد نشده باشد، مبلغ ودیعه به شما برگردانده می‌شود. در غیر این صورت، هزینه خسارت از مبلغ پرداختی کسر خواهد شد.

وقتی به لیدر گفتیم که فعلاً قصد خرید نداریم، توضیح داد که ممکن است در سطح شهر تورهای ارزان‌تری پیدا کنیم، اما کیفیت خدمات آن‌ها پایین‌تر است و اسکله‌ای که مسافران را از آنجا به تور می‌برند با اسکله برنامه‌های آن‌ها تفاوت دارد. این صحبت‌ها کمی ما را مردد کرد، اما ترجیح دادیم ابتدا خودمان تحقیق کنیم و اگر واقعاً تفاوتی در خدمات وجود داشت، دوباره با لیدر تماس بگیریم.

در طول سفر چند بار مسافرانی را دیدیم که تورهایشان را از لیدر ایرانی خریده بودند. با مقایسه تجربه‌ها متوجه شدیم برنامه‌ها و خدماتی که دریافت می‌کردیم تفاوت خاصی با یکدیگر نداشتند و از نظر کیفیت، اختلاف محسوسی مشاهده نکردیم.

بنابراین پیشنهاد می‌کنم قبل از خرید تور، فقط به توضیحات یک فروشنده اکتفا نکنید. قیمت‌ها و جزئیات خدمات را از چند جا بپرسید و بعد تصمیم بگیرید.

بیشتر تورهایی که از صبح شروع می‌شوند و تا عصر ادامه دارند، ترانسفر رفت‌وبرگشت از هتل را هم شامل می‌شوند. بعد از خرید تور، ساعت مراجعه خودرو برای سوار کردن مسافران روی برگه اطلاعات رزرو درج می‌شود.

در تجربه ما، خودروها معمولاً طبق ساعت اعلام‌شده به هتل می‌آمدند؛ بنابراین بهتر است در زمان مشخص‌شده در لابی آماده باشید تا برنامه تور با تأخیر شروع نشود.

در بیشتر تورهایی که از صبح تا عصر برگزار می‌شوند، وعده ناهار هم در نظر گرفته شده است. غذاها معمولاً به‌صورت بوفه و با منوی تایلندی سرو می‌شوند. اگر نگران طعم غذاهای محلی هستید، جای نگرانی زیادی نیست؛ چون در بیشتر این برنامه‌ها پلوی مرغ تایلندی هم وجود دارد که از نظر طعم و ترکیب، شباهت زیادی به پلو و مرغ خودمان دارد.

لیدر تور به هر خانواده یک سیم‌کارت با ۵ گیگابایت اینترنت هدیه داد، اما حجم اینترنت آن خیلی زود تمام شد و برای خرید بسته جدید مجبور شدیم دوباره اقدام کنیم. این کار کمی دردسر داشت و باعث شد به فکر تهیه سیم‌کارت دیگری باشیم.

پیشنهاد من این است که اگر به اینترنت بیشتری نیاز دارید، از همان ابتدا سراغ سیم‌کارت‌های فروشگاه‌های محلی بروید. فروشگاه‌های زنجیره‌ای Seven-Eleven در نقاط مختلف تایلند شعبه دارند و می‌توانید برای خرید سیم‌کارت و بسته اینترنت به آن‌ها مراجعه کنید. ما در زمان سفر، یک سیم‌کارت با بسته اینترنت نامحدود به قیمت ۳۰۰ بات تهیه کردیم و از این بابت دیگر مشکلی نداشتیم.

در تایلند فروشگاه‌های بزرگی مثل Seven-Eleven و Big C در دسترس هستند که برای خریدهای روزمره گزینه‌های مناسبی به شمار می‌روند. در این فروشگاه‌ها می‌توانید انواع خوراکی، نوشیدنی، لوازم بهداشتی، مواد شوینده و غذاهای نیمه‌آماده را پیدا کنید. بعضی از غذاها را هم می‌توان با دستگاه‌های داخل فروشگاه گرم کرد.

علاوه بر خریدهای روزانه، در بسیاری از این فروشگاه‌ها امکان شارژ سیم‌کارت و تهیه سیم‌کارت جدید هم وجود دارد. به همین دلیل در طول سفر احتمالاً بارها به این فروشگاه‌ها سر خواهید زد.

در منطقه پاتونگ دو مرکز خرید بزرگ و شناخته‌شده روبه‌روی یکدیگر قرار گرفته‌اند که هر دو فودکورت‌های متنوعی دارند. یکی از آن‌ها مرکز خرید جانگ‌سیلون (Jungceylon) است که از نظر طراحی و فضای داخلی هم دیدنی است. درست روبه‌روی آن نیز مرکز خرید سنترال قرار دارد.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

اگر در پاتونگ اقامت دارید، بازدید از این دو مرکز خرید می‌تواند فرصت خوبی برای خرید، صرف غذا و کمی گشت‌وگذار در فضای خنک و سرپوشیده باشد.

بعد از نهایی کردن خرید تورها با هزینه ۶۸۰۰ بات، تصمیم گرفتیم باقی شب را به گشت‌وگذار در پاتونگ اختصاص دهیم. تا حدود ساعت ۱۰ شب در خیابان‌های این منطقه قدم زدیم، از مراکز خرید دیدن کردیم، سری به خیابان معروف واکینگ استریت و ساحل پاتونگ زدیم و فروشگاه‌های Seven-Eleven را هم از نزدیک دیدیم؛ فروشگاه‌هایی که قبل از سفر زیاد درباره‌شان شنیده بودیم.

برای شام به فودکورت طبقه پایین مرکز خرید سنترال رفتیم و اولین غذای تایلندی سفرمان را سفارش دادیم: Pineapple Rice به قیمت ۲۵۰ بات. این غذا داخل پوست نصف‌شده آناناس سرو می‌شود؛ به این صورت که داخل آناناس را خالی می‌کنند و آن را با برنج، مرغ، تکه‌های آناناس و مغزیجات پر می‌کنند.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

طعم غذا برایمان قابل قبول بود؛ نه آن‌قدر خوشمزه که دوباره سفارش بدهیم و نه آن‌قدر بد که از امتحان کردنش پشیمان شویم. به نظرم به خاطر ظاهر متفاوت و نحوه سرو جالبش، ارزش یک بار امتحان کردن را دارد.

در کنار غذا، یک نوشابه قوطی به قیمت ۴۰ بات و یک لیوان یخ به قیمت ۱۰ بات گرفتیم. در مجموع هزینه شاممان ۳۰۰ بات شد.

در راه برگشت به هتل، چشممان به دسرهای خیابانی تایلندی افتاد که شبیه پنکیک بودند و با موادی مثل شکلات، موز یا انبه تهیه می‌شدند. از قبل تعریف این دسرها را شنیده بودم و تصمیم گرفتم یکی از آن‌ها را به قیمت ۶۰ بات امتحان کنم. برخلاف غذای شام، این دسر واقعاً به دلم نشست؛ تازه، گرم، شیرین و خوشمزه بود.

بعد از یک روز طولانی و پر از جابه‌جایی و گشت‌وگذار، به هتل برگشتیم تا استراحت کنیم و برای تور روز بعد آماده شویم.


روز دوم سفر؛ گشت جزیره جیمز باند

برای دومین روز سفر، تور جزیره جیمز باند را انتخاب کردیم. از سه برنامه‌ای که خریده بودیم، دو مورد گشت دریایی و بازدید از جزایر بود و برنامه دیگر به رفتینگ اختصاص داشت. ترجیح دادیم رفتینگ را بین دو گشت جزیره قرار دهیم تا فعالیت‌های سفر تنوع بیشتری داشته باشد.

از طرفی، قبل از سفر درباره جزایر فی‌فی خوانده بودم و می‌دانستم این تور بیشتر شامل شنا و تفریحات آبی است و ممکن است خستگی بیشتری داشته باشد. چون تازه به پوکت رسیده بودیم، تصمیم گرفتیم روز دوم را با گشت جیمز باند شروع کنیم.

صبح آماده شدیم، لباس‌های مناسبی برای عکاسی پوشیدیم و برای صرف صبحانه به رستوران هتل رفتیم. طبق اطلاعاتی که هنگام خرید تور به ما داده بودند، قرار بود ترانسفر بین ساعت ۷:۳۰ تا ۷:۴۵ به دنبالمان بیاید. خودرو حدود ساعت ۷:۴۰ رسید و پس از سوار شدن، به سمت اسکله حرکت کردیم تا گشت جزیره جیمز باند را آغاز کنیم.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

قبل از سفر، درباره شرکت‌های برگزارکننده تورهای دریایی پوکت تحقیق کرده بودم و نام شرکت JP Andaman را به‌عنوان یکی از گزینه‌های مناسب دیده بودم. به همین دلیل هنگام خرید تور، سعی کردم برنامه‌ای را انتخاب کنم که توسط این شرکت برگزار شود.

البته دقیقاً به خاطر ندارم که خودم درخواست تور با این شرکت را داده بودم یا فروشنده فقط تور جیمز باند را از طریق JP Andaman ارائه می‌کرد؛ در هر صورت، از بین سه توری که خریدیم، فقط گشت جیمز باند با این شرکت برگزار شد.

تجربه ما از این تور بسیار خوب بود و در مقایسه با دو برنامه تفریحی بعدی، کیفیت خدمات و اجرای آن را بهتر ارزیابی کردیم.


۳۰. وسایلی که برای تور جزیره جیمز باند نیاز دارید

از آنجا که این گشت بیشتر روز را در فضای باز و روی آب سپری می‌شود، بهتر است وسایل ضروری را از قبل آماده کنید. پیشنهاد می‌کنم موارد زیر را همراه داشته باشید:

  • ضدآفتاب صورت و بدن
  • چتر برای محافظت در برابر آفتاب یا باران
  • لباس شنا و حوله، در صورتی که قصد شنا دارید
  • کفش ساحلی؛ بهتر است از ابتدای تور به پا داشته باشید، چون برای سوار شدن به قایق و عبور از قسمت‌های کم‌عمق آب ممکن است لازم شود
  • عینک آفتابی
  • مقداری خوراکی و تنقلات
  • شانه
  • لوازم آرایش موردنیاز
  • بلیت یا برگه تأیید رزرو تور
  • هندزفری
  • چسب زخم

یکی از توقف‌های پایانی تور در ساحل یکی از جزیره‌ها انجام می‌شود و معمولاً حدود یک ساعت برای استراحت و شنا فرصت دارید. اگر قصد استفاده از این زمان برای شنا را دارید، لباس شنا و حوله را فراموش نکنید. همچنین بهتر است وسایل موردنیازتان را از قبل داخل یک کیف سبک قرار دهید تا در طول گشت به‌راحتی به آن‌ها دسترسی داشته باشید.

در کنار لباس شنا و حوله، حتماً چند کیسه پلاستیکی یا زیپ‌کیپ همراه داشته باشید. بعد از شنا می‌توانید لباس‌ها و حوله‌های خیس را داخل آن‌ها بگذارید تا رطوبت به کیف، وسایل شخصی و لباس‌های خشک شما منتقل نشود.

در بیشتر تورهای یک‌روزه، علاوه بر ناهار، صبحانه مختصری هم سرو می‌شود. در طول مسیر قایق نیز آب و نوشابه در اختیار مسافران قرار می‌گیرد و معمولاً در پایان برنامه با میوه‌هایی مثل آناناس و هندوانه از شما پذیرایی می‌کنند.

با این حال، پیشنهاد می‌کنم مقداری خوراکی سبک مثل خشکبار، کیک یا کلوچه هم همراه داشته باشید. می‌توانید این خوراکی‌ها را قبل از حرکت از فروشگاه‌های Seven-Eleven تهیه کنید. با توجه به اینکه گشت‌ها چندین ساعت طول می‌کشند، داشتن یک میان‌وعده در طول مسیر می‌تواند حسابی به کارتان بیاید.

در طول گشت‌های دریایی، ساعت‌های زیادی زیر نور مستقیم آفتاب هستید؛ بنابراین فقط یک بار ضدآفتاب زدن کافی نیست و باید در طول روز آن را تمدید کنید.

من برای راحتی بیشتر، اسپری ضدآفتاب بدن همراه داشتم و در فواصل مختلف دوباره از آن استفاده می‌کردم. بهتر است ضدآفتاب صورت و بدن را جداگانه همراه ببرید و مراقبت از پوست را در طول تور جدی بگیرید.

از بین سه برنامه جیمز باند، فی‌فی و رفتینگ، به نظر من تور جزیره جیمز باند بهترین فرصت را برای عکاسی دارد. مناظر طبیعی و شکل خاص صخره‌ها و جزایر این منطقه، پس‌زمینه‌های بسیار خوبی برای ثبت عکس‌های یادگاری هستند. بنابراین اگر به عکاسی علاقه دارید، وسایل موردنیازتان را از قبل آماده کنید.

البته در تورهای فی‌فی و رفتینگ هم می‌توانید عکس‌های زیبایی بگیرید؛ اما چون در این برنامه‌ها بیشتر درگیر شنا و تفریحات آبی هستید، ممکن است موها و ظاهرتان مثل ابتدای روز مرتب نباشد!

ساعت ۷:۴۰ صبح با ون هتل را به مقصد اسکله ترک کردیم و حدود ساعت ۸:۳۰ به محل حرکت قایق‌ها رسیدیم. از آنجا که هنوز همه مسافران نرسیده بودند، لیدرها از ما دعوت کردند تا در این فاصله صبحانه مختصری بخوریم. پذیرایی شامل انواع کیک و کلوچه، بیسکویت با طعم‌های مختلف، چای، نسکافه، آب و موز بود.

حدود ساعت ۹:۳۰ سوار قایق‌های تندروی ۲۰ نفره شدیم. این قایق‌ها دو بخش داشتند؛ پنج صندلی در قسمت جلویی و فضای باز قرار گرفته بود و ۱۵ نفر دیگر می‌توانستند در قسمت سرپوشیده بنشینند. پس از سوار شدن همه مسافران، حرکت به سمت اولین توقف، یعنی جزیره جیمز باند، آغاز شد.

برای بازدید از جزیره جیمز باند معمولاً دو نوع قایق در نظر گرفته می‌شود؛ قایق‌های تندرو و قایق‌های بزرگ‌تر. من قبل از سفر درباره تفاوت این دو گزینه تحقیق کرده بودم و بیشتر مسافران، قایق تندرو را پیشنهاد می‌کردند.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

دلیلش هم مشخص بود؛ سرعت بالاتر قایق باعث می‌شود زودتر به مقصد برسید و در طول مسیر هیجان بیشتری را تجربه کنید. ما هم قایق تندرو را انتخاب کردیم و از انتخابمان راضی بودیم.

برای سوار شدن به قایق باید چند قدمی داخل آب دریا بروید؛ چون قایق نمی‌تواند تا لبه ساحل نزدیک شود. به همین دلیل بهتر است از همان ابتدای حرکت کفش ساحلی به پا داشته باشید تا برای عبور از آب و سوار شدن به قایق راحت‌تر باشید.

اگر به هیجان علاقه دارید و با تابش مستقیم آفتاب مشکلی ندارید، پیشنهاد می‌کنم زودتر سوار قایق شوید تا شانس بیشتری برای انتخاب صندلی‌های جلویی داشته باشید. قسمت جلوی قایق سقف ندارد و می‌توانید از منظره دریا و جزایر اطراف، دید بازتری داشته باشید.

البته نشستن در این قسمت چندان هم بی‌دردسر نیست؛ ممکن است آفتاب مستقیم اذیتتان کند یا در بعضی قسمت‌های مسیر، آب به داخل قایق بپاشد و کمی خیس شوید. با وجود این، ما صندلی‌های جلو را انتخاب کردیم و از منظره و هیجان مسیر واقعاً لذت بردیم.

حدود ۴۵ دقیقه در مسیر بودیم تا بالاخره صخره‌های سرسبز و بزرگی را دیدیم که از میان آب‌های آبی دریا بیرون آمده بودند. به مقصد اول رسیده بودیم. لیدر قایق را متوقف کرد و برای حدود ۴۵ دقیقه فرصت داشتیم در جزیره قدم بزنیم، از غرفه‌های کوچک ساحلی دیدن کنیم و عکس بگیریم.

در این غرفه‌ها محصولاتی مثل آب نارگیل تازه و دستبندهای صدفی دست‌ساز فروخته می‌شد. فضای طبیعی جزیره و منظره صخره‌ها، فرصت خوبی برای عکاسی فراهم کرده بود.

به نظر من یکی از بهترین بخش‌های این تور برای عکاسی، همین توقف در جزیره جیمز باند است. ترکیب صخره‌های خاص، آب دریا و فضای سرسبز اطراف، منظره متفاوتی ایجاد می‌کند. پیشنهاد می‌کنم از این فرصت استفاده کنید و تا جایی که می‌توانید عکس‌های یادگاری بگیرید.

در طول تور حتماً به ساعتی که لیدر برای بازگشت اعلام می‌کند توجه داشته باشید. بهتر است کمی زودتر به محل قرار برگردید تا برنامه قایق و ادامه مسیر به تأخیر نیفتد.

ما هم طبق زمان اعلام‌شده به قایق برگشتیم و راهی مقصد بعدی شدیم؛ جزیره‌ای که ساکنان آن مسلمان بودند. در این جزیره رستورانی روی آب قرار داشت که برای صرف ناهار حدود یک ساعت در آن توقف کردیم.

ناهار شامل برنج، یک نوع ماکارونی تایلندی، دو مدل غذای مرغ، سبزیجات بخارپز، آب و میوه‌هایی مثل هندوانه و آناناس بود. کیفیت غذا در حد متوسط بود، اما تنوع آن برای یک وعده ناهار قابل قبول به نظر می‌رسید.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

بعد از ناهار، دوباره سوار قایق شدیم و به منطقه‌ای پر از صخره‌های سرسبز در دل دریا رفتیم. در آنجا قایق‌های کوچک کانو بادی منتظر مسافران بودند. هر قایق دو یا سه نفر ظرفیت داشت و حدود ۱۵ دقیقه فرصت داشتیم تا با همراهی قایقران، از میان صخره‌ها عبور کنیم و از منظره اطراف لذت ببریم.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

در ابتدای مسیر از یک تونل سنگی عبور کردیم و بعد وارد فضایی شدیم که منظره‌ای بسیار زیبا و متفاوت داشت. پس از اینکه همه مسافران به نوبت این تجربه را پشت سر گذاشتند، حرکت به سمت توقف بعدی را آغاز کردیم.

مقصد بعدی یک غار آهکی تاریک بود که مسیر آن در نهایت به دریاچه‌ای زیبا و فضای سرسبز جنگلی می‌رسید. این بخش از جنگل را فقط از طریق یک دهانه طبیعی شبیه پنجره می‌شد تماشا کرد. برای عبور از غار، به همه مسافران کلاه ایمنی دادند و از ما خواستند چراغ‌قوه گوشی‌هایمان را روشن کنیم تا بتوانیم مسیر تاریک داخل غار را طی کنیم.

ادامه مسیر داخل غار تجربه جالبی بود. فضای غار کاملاً تاریک بود و در انتهای آن، نور کوچکی از بیرون دیده می‌شد که به برکه و جنگل سرسبز آن طرف غار می‌رسید. عبور از مسیر غار و برگشت به قایق در مجموع حدود ۲۰ دقیقه زمان برد. لیدر هم از ما خواسته بود در طول مسیر با صدای بلند صحبت نکنیم و مراقب قدم‌هایمان باشیم تا روی سطح لغزنده زمین نخوریم.

بعد از خروج از غار، دوباره سوار قایق شدیم و به سمت آخرین مقصد حرکت کردیم. در طول مسیر، آب و نوشیدنی داخل یخچالی در وسط قایق قرار داشت و هر زمان که نیاز داشتیم می‌توانستیم از آن استفاده کنیم.

آخرین توقف تور در جزیره‌ای کوچک با ساحل شنی سفید بود. چند فروشگاه برای خرید خوراکی در جزیره وجود داشت و صندلی‌ها و تاب‌هایی هم برای استراحت و تماشای منظره در نظر گرفته بودند. حدود یک ساعت فرصت داشتیم در ساحل بمانیم، شنا کنیم و از فضای جزیره لذت ببریم.

در پایان، دوباره سوار قایق شدیم و به سمت جزیره پوکت برگشتیم. در مسیر بازگشت هم با هندوانه و آناناس از مسافران پذیرایی کردند.

در تور جزیره جیمزباند شما بارها پاتون را داخل اب باید بذارید و سوار قایق بشید پس بهتره کفش ساحلی را از همون اول از هتل بپوشید که راحت باشید

در این تور فقط مقصد اخر برای شنا و تنی به اب زدن هست پس اگر تمایل دارید لباس شناهاتون را بردارید که توی جزیره عوض کنید و لذت ببرید

ساعت شش عصر رسیدیم پوکت و با ون به سمت هتل حرکت کردیم بعد از کمی استراحت ساعت هشت شب شد پس از هتل زدیم بیرون و رفتیم به سمت منطقه پتونگ و چرخ زدن تو خیابونا ها و پاساژهاش و دیدن غذاهای عجیب غریبشون و در نهایت توی یک پیتزا فروشی یک پنینی مرغ و چیپس ذرت به مجموع ۳۲۰ بات برای دو نفر خوردیم و در مسیر برگشت یک بسته میوه خنک خردشده داخل یک لیوان بزرگ که ترکیب چندتا میوه استوایی بود به قیمت ۸۰ بات و هم یک بسته میوه جک فوروت هم به قیمت ۱۰۰بات به عنوان تست جدید میوه استوایی اخر شب خریدیم که طعمش را توصیف نمیکنم تا حتما خودتون تست کنید و خوابیدیم تا برای تور فردا که تور رفتینگ بود اماده بشیم

در سفر به تایلند فرصت خوبی دارید تا میوه‌های استوایی مختلف را امتحان کنید. بعضی از آن‌ها طعم و بافت متفاوتی دارند و تجربه جالبی هستند. پیشنهاد می‌کنم تا جایی که می‌توانید میوه‌های جدید را تست کنید؛ البته از نظر ما، طعم و کیفیت میوه‌های ایرانی چیز دیگری است!

در تایلند انواع اسموتی، آبمیوه‌های طبیعی و میوه‌های پوست‌کنده و خردشده به‌راحتی پیدا می‌شود. قیمت آن‌ها هم معمولاً مناسب است؛ بنابراین پیشنهاد می‌کنیم در طول سفر طعم‌های مختلف را امتحان کنید و از تنوع میوه‌های استوایی لذت ببرید.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

اگر حلال بودن غذا برایتان اهمیت دارد، هنگام سفارش پیتزا حتماً ترکیبات آن را بررسی کنید. در بسیاری از پیتزافروشی‌ها، به‌جز گزینه‌هایی مثل مارگاریتا و پیتزای مرغ، بعضی از مواد گوشتی مانند پپرونی ممکن است حلال نباشند. بهتر است قبل از سفارش، درباره نوع گوشت و مواد استفاده‌شده سؤال کنید.


روز سوم سفر: تجربه تور رفتینگ و تفریحات جنگلی

برای روز سوم، تور رفتینگ را در برنامه داشتیم؛ توری که از قبل برای تجربه آن هیجان زیادی داشتم. ساعت ۸:۳۰ زمان حرکت ترانسفر بود، به همین دلیل زودتر از خواب بیدار شدیم و بعد از صرف صبحانه آماده شدیم. خودرو ساعت ۸:۳۵ به هتل رسید و سفرمان به سمت محل برگزاری تور شروع شد.

تور رفتینگ در واقع یک برنامه ترکیبی از چند تفریح و بازدید است که در چند مرحله برگزار می‌شود. اولین بخش، بازدید از معبد کوچکی در میان طبیعت است که اطراف آن میمون‌های زیادی دیده می‌شوند. در مغازه‌های نزدیک معبد می‌توانید برای میمون‌ها و پرنده‌ها غذا تهیه کنید و به آن‌ها بدهید.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

بعد از معبد، نوبت موتورهای چهارچرخ یا ATV است. مسیر این بخش از میان جنگل می‌گذرد و امکان موتورسواری به‌صورت تک‌نفره یا دونفره وجود دارد.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

مرحله بعدی فیل‌سواری است. صندلی‌هایی روی پشت فیل‌ها قرار داده شده که می‌توانید به‌تنهایی یا دونفره روی آن بنشینید و حدود ۲۰ دقیقه در مسیر جنگلی حرکت کنید. در پایان هم امکان خرید موز از فروشگاه‌های اطراف و غذا دادن به فیل‌ها وجود دارد.

پس از آن به سمت یک آبشار می‌روید و حدود ۲۰ دقیقه فرصت دارید در اطراف آن قدم بزنید و از طبیعت لذت ببرید. سپس برای صرف ناهار به رستورانی در کنار رودخانه می‌روید.

بعد از ناهار، نوبت زیپ‌لاین است؛ مسیری حدود ۱۵۰ متر که رفت‌وبرگشت آن را تجربه می‌کنید. در آخر هم با پوشیدن کلاه ایمنی و جلیقه نجات، برای بخش اصلی تور یعنی رفتینگ در رودخانه آماده می‌شوید.

در بخش پایانی تور، سوار قایق‌های بادی مخصوص رفتینگ می‌شوید که معمولاً ظرفیت چهار تا شش نفر را دارند و دو قایقران هم شما را در طول مسیر همراهی می‌کنند. قایق وارد رودخانه‌ای پرسرعت می‌شود و باید خودتان را برای چند دقیقه هیجان و بالا و پایین شدن روی موج‌ها آماده کنید. در این مسیر حسابی خیس می‌شوید و در پایان، با لباسی کاملاً خیس از قایق پیاده خواهید شد!

حتماً لباس شنا و حوله همراه داشته باشید. قبل از شروع رفتینگ می‌توانید در همان رستورانی که ناهار می‌خورید لباس‌هایتان را عوض کنید و بعد از پایان برنامه هم لباس خیس را با لباس خشک جایگزین کنید. بهتر است یک دست لباس اضافه هم همراهتان باشد تا در صورت خیس شدن در مراحل قبلی تور، امکان تعویض داشته باشید.

پیشنهاد می‌کنم از ابتدای تور کفش ساحلی به پا داشته باشید. با این کار هم نگران خیس و خراب شدن کفش اصلی‌تان نیستید و هم مجبور نمی‌شوید یک جفت کفش اضافه در طول برنامه با خودتان حمل کنید.

در کنار حوله و لباس شنا، چند کیسه خالی هم داخل وسایلتان بگذارید تا بعد از تفریحات آبی بتوانید لباس‌ها و حوله‌های خیس را جداگانه جمع کنید. این کار مانع خیس شدن کیف و سایر وسایلتان می‌شود.

برای شرکت در تفریحات این تور بهتر است کوله‌پشتی یا کیف اضافه همراهتان نباشد. البته نیازی نیست نگران وسایلتان باشید؛ می‌توانید آن‌ها را داخل ون بگذارید و با خیال راحت به برنامه‌ها برسید. ما هم وسایلمان را در خودرو گذاشتیم و مشکلی پیش نیامد.

حدود ساعت ۸:۳۰ صبح با ون به سمت اولین محل بازدید حرکت کردیم. مسیر تقریباً ۴۵ دقیقه طول کشید. مقصد، محوطه‌ای در کنار یک پارک بود که اطراف آن مغازه‌های مختلفی قرار داشت. پشت این مغازه‌ها هم صخره‌ای بزرگ و پوشیده از درخت دیده می‌شد که میمون‌ها از شاخه‌های آن آویزان بودند.

بعد از پیاده شدن، حدود ۲۰ دقیقه برای گشت‌وگذار فرصت داشتیم. در این محوطه معبد کوچکی هم وجود داشت که فضای ساده‌ای داشت و مجسمه بودای خوابیده‌ای در آن قرار گرفته بود. برای ورود باید بلیت تهیه می‌کردیم، اما تصمیم گرفتیم از آن بازدید نکنیم. پس از کمی قدم زدن، در زمان مقرر به ون برگشتیم تا برنامه بعدی تور را ادامه دهیم.

در اطراف این محوطه چندین مغازه برای خرید سوغاتی، خوراکی و بستنی وجود دارد. اگر فرصت داشتید، می‌توانید کمی در آن‌ها گشت بزنید و خرید کنید.

یکی از تجربه‌های جالب این توقف، تماشای میمون‌ها و پرنده‌های اطراف پارک است. از مغازه‌داران می‌توانید غذای مخصوص آن‌ها را بخرید و به حیوانات غذا بدهید. البته بهتر است هنگام نزدیک شدن به حیوانات مراقب باشید و طبق راهنمایی لیدر عمل کنید.

بعد از پایان بازدید اول، با ون به سمت محل برگزاری موتورسواری چهارچرخ رفتیم. قبل از شروع، راهنمایان نحوه کار با موتور و روش کنترل آن را به ما آموزش دادند. سپس کلاه ایمنی در اختیارمان گذاشتند و پس از آماده شدن همه افراد، حرکت در مسیر جنگلی آغاز شد. دو راهنما گروه را همراهی می‌کردند؛ یکی در ابتدای صف و دیگری در انتهای آن قرار داشت. همه باید پشت سر هم حرکت می‌کردیم. مسیر از میان جنگل می‌گذشت و تجربه لذت‌بخشی بود.

در ابتدای مسیر، عکاسی حضور دارد که از شما هنگام موتورسواری عکس می‌گیرد و در صورت تمایل می‌توانید عکس‌های چاپ‌شده را از او خریداری کنید.

ما کاورهای ضدآب موبایل را همراه داشتیم. گوشی‌هایمان را داخل آن‌ها گذاشتیم و کاور را به گردن انداختیم تا در صورت تمایل بتوانیم در طول مسیر عکس یا فیلم بگیریم.

موتورها چهارچرخ هستند و به همین دلیل حفظ تعادل روی آن‌ها نسبتاً راحت است. بیشتر مسیر جاده مناسبی دارد، اما در قسمت‌هایی با مسیرهای سنگلاخی روبه‌رو می‌شوید که اتفاقاً هیجان موتورسواری در همین بخش‌ها بیشتر می‌شود.

راهنمایی که در ابتدای گروه حرکت می‌کند، با سرعت مشخصی پیش می‌رود و بقیه افراد باید پشت سر او حرکت کنند. طبق تجربه ما، سرعت حرکت حدود ۴۰ کیلومتر در ساعت بود؛ بنابراین فرصت کافی برای کنترل موتور و لذت بردن از مسیر را داشتیم و نیازی به نگرانی بابت سرعت بالا نیست.

در طول موتورسواری از انجام حرکات نمایشی یا رانندگی غیرایمن خودداری کنید. اگر بر اثر بی‌احتیاطی به موتور آسیب وارد شود، ممکن است مجبور به پرداخت هزینه خسارت شوید. بهتر است فقط طبق آموزش راهنما حرکت کنید.

بعد از پایان موتورسواری، دوباره سوار ون شدیم و به محل فیل‌سواری رفتیم. فیل‌های بزرگی در آنجا حضور داشتند که روی پشت هرکدام یک صندلی دونفره نصب شده بود. برای سوار شدن باید از یک سکوی چوبی بلند بالا می‌رفتیم تا فیل کنار سکو قرار بگیرد و بتوانیم روی صندلی بنشینیم. سپس همراه با فیل‌بان که روی سر فیل می‌نشست، وارد مسیر جنگلی شدیم.

اوایل مسیر کمی احساس عدم تعادل داشتیم و تصور می‌کردیم ممکن است از روی فیل بیفتیم، اما بعد از چند دقیقه به حرکت و تکان‌های آن عادت کردیم. در نهایت این بخش از تور به یکی از تجربه‌های متفاوت و به‌یادماندنی سفرمان تبدیل شد.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

در طول مسیر ممکن است فیل‌بان از فیل پایین بیاید و پیشنهاد کند با گوشی شما عکس و فیلم بگیرد. هزینه این کار در تجربه ما ۱۰۰ بات بود. پیشنهاد می‌کنم اگر چنین امکانی فراهم شد، از آن استفاده کنید؛ چون می‌توانید عکس‌ها و فیلم‌های جالبی از این تجربه داشته باشید.

بعد از پایان فیل‌سواری، در محلی که فیل‌ها توقف می‌کنند امکان خرید غذای مخصوص و غذا دادن به آن‌ها وجود دارد. این کار تجربه جالبی است، به‌خصوص اگر همراه کودکان سفر می‌کنید.

مدت زمان این برنامه حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه است، اما تجربه‌ای متفاوت و خاطره‌انگیز خواهد بود.

بعد از پایان فیل‌سواری، دوباره سوار ون شدیم و به سمت آبشار حرکت کردیم. در این محل حدود ۲۵ دقیقه توقف داشتیم. آبشار در میان جنگل و در کنار یک رودخانه قرار داشت و برای رسیدن به آن باید حدود ۱۰ دقیقه در مسیر رودخانه پیاده‌روی می‌کردیم. فضای اطراف بسیار سرسبز و زیبا بود. تعدادی از بازدیدکنندگان هم در آب شنا می‌کردند و از ظاهرشان مشخص بود که حسابی از این تجربه لذت می‌برند. اگر به آب‌تنی علاقه دارید، می‌توانید در زمان توقف از آب کم‌عمق اطراف آبشار استفاده کنید؛ عمق آب در بعضی قسمت‌ها تا حدود زانو می‌رسید.

بعد از بازدید از آبشار، راهی آخرین محل برگزاری تور شدیم؛ جایی که قرار بود ناهار بخوریم و دو برنامه زیپ‌لاین و رفتینگ را تجربه کنیم.

ابتدا ناهار را در رستوران صرف کردیم. غذاها به‌صورت سلف‌سرویس ارائه می‌شد و شامل برنج، مرغ کاری، فیله مرغ سوخاری، ماهی سرخ‌شده و آب بود. کیفیت غذا معمولی بود، اما برای یک وعده ناهار در طول تور قابل قبول به نظر می‌رسید.

بعد از ناهار، لباس و تجهیزات مخصوص زیپ‌لاین را پوشیدیم و برای شروع آماده شدیم. مسیر زیپ‌لاین به‌صورت رفت‌وبرگشت طراحی شده بود و در نهایت به همان نقطه شروع برمی‌گشتیم. این برنامه هم تجربه جالبی بود و از آن لذت بردیم.

حالا نوبت بخش پایانی و هیجان‌انگیز تور رسیده بود. به‌سرعت به سرویس بهداشتی رستوران رفتیم، لباس‌هایمان را عوض کردیم و لباس شنا پوشیدیم. بعد از تحویل گرفتن جلیقه نجات و کلاه ایمنی، همراه دو مسافر دیگر و دو قایقران سوار یک قایق بادی شدیم.

در ابتدا باید منتظر می‌ماندیم تا دریچه سد باز شود و حجم آب رودخانه برای شروع رفتینگ افزایش پیدا کند. در این فاصله، پاهایمان را داخل گیره‌های کف قایق محکم کردیم و در لبه‌های قایق مستقر شدیم تا برای حرکت آماده باشیم.

با شروع جریان آب، هیجان هم آغاز شد. حدود نیم ساعت در مسیر رودخانه حرکت کردیم؛ قایق‌ها بارها به هم نزدیک می‌شدند، مسافران روی هم آب می‌پاشیدند و صدای خنده از همه طرف شنیده می‌شد. قایقران‌ها هم با شوخی و آب‌پاشی به قایق‌های دیگر، شور و هیجان برنامه را بیشتر می‌کردند.

یکی از زیباترین بخش‌های این تجربه برای من همین لحظات بود؛ جایی که دیگر ملیت، زبان، رنگ پوست یا باورهای افراد اهمیتی نداشت. همه کنار هم بودیم و بدون توجه به تفاوت‌ها، از یک تفریح مشترک لذت می‌بردیم. برای حدود نیم ساعت، فقط شادی و هیجان بود و خنده‌هایی که بین همه تقسیم می‌شد.

در پایان مسیر، خیس از آب از قایق پیاده شدیم و با خودروهایی شبیه توک‌توک، اما بزرگ‌تر و با ظرفیت حدود هفت تا هشت نفر، به محل شروع رفتینگ برگشتیم. لباس‌هایمان را عوض کردیم و آماده بازگشت شدیم. ساعت حدود ۵:۳۰ عصر بود که سوار ون شدیم و به سمت هتل حرکت کردیم.

این تور با وجود برنامه‌های متنوع و فشرده‌اش، یکی از خاطره‌انگیزترین روزهای سفرمان به پوکت بود.

رفتینگ پر از هیجان و لحظات سرگرم‌کننده است، اما در کنار لذت بردن از این تفریح، نکات ایمنی را جدی بگیرید. جلیقه نجات و کلاه ایمنی را درست استفاده کنید و بدون توجه به توصیه‌های قایقران کاری انجام ندهید.


پایان روز سوم؛ گشت‌وگذار در پاتونگ و خرید تور بعدی

حدود ساعت ۷ شب به هتل رسیدیم. بعد از کمی استراحت، مثل شب قبل دوباره به سمت مرکز پاتونگ رفتیم. اول یک ظرف انبه تازه و خنک خریدیم که قیمت آن ۱۰۰ بات بود.

چند روزی بود بین انتخاب پارک آبی آنداماندا و پارک جنگلی زیپ‌لاین هانومان مردد بودیم. در نهایت تصمیم گرفتیم هانومان را انتخاب کنیم. از همان خانمی که قبلاً تورهای دیگر را از او خریده بودیم، پکیج A Plus را پرسیدیم. قیمت اولیه برای هر نفر ۳۴۹۰ بات بود، اما بعد از کمی چانه‌زنی توانستیم آن را با قیمت نفری ۲۸۰۰ بات تهیه کنیم.

بعد از خرید تور، به مرکز خرید جانگ‌سیلون رفتیم. این مرکز خرید فضای زیبایی دارد و فودکورت آن هم برای صرف غذا گزینه‌های متنوعی ارائه می‌دهد. هدف اصلی ما پیدا کردن بستنی نارگیلی معروف تایلند بود. این بستنی داخل نصف پوسته نارگیل سرو می‌شود و با بستنی نارگیلی خوش‌طعم پر شده است. خوشبختانه در طبقه پایین جانگ‌سیلون آن را پیدا کردیم و با قیمت ۹۰ بات خریدیم. واقعاً خوشمزه بود و پیشنهاد می‌کنم حتماً در سفر به تایلند امتحانش کنید.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

برای شام به شعبه مک‌دونالد در همان حوالی رفتیم. دو همبرگر، یک سیب‌زمینی سرخ‌کرده و یک نوشابه سفارش دادیم که در مجموع ۳۲۰ بات شد.

بعد از کمی قدم زدن، برای دسر یک پنکیک تایلندی با موز و نوتلا به قیمت ۶۰ بات خریدیم. در آخر هم شش عدد منگوستین را با قیمت ۱۵۰ بات تهیه کردیم تا شب را با یکی دیگر از میوه‌های استوایی تایلند به پایان برسانیم.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

پس از این گشت‌وگذار و خریدها به هتل برگشتیم تا استراحت کنیم و برای برنامه‌های روز چهارم سفر آماده شویم.

پارک جنگلی هانومان یکی از معروف‌ترین مجموعه‌های زیپ‌لاین پوکت است که در میان درختان و فضای سرسبز جنگل قرار دارد. در این مجموعه از یک ایستگاه به ایستگاه دیگر حرکت می‌کنید و در هر بخش، زیپ‌لاین‌هایی با طول‌های متفاوت را تجربه خواهید کرد.

در طول مسیر علاوه بر زیپ‌لاین، از پل‌های معلق چوبی هم عبور می‌کنید. در بعضی قسمت‌ها نیز برای رسیدن به ایستگاه بعدی باید به‌صورت عمودی پایین بروید؛ حرکتی شبیه پایین آمدن آتش‌نشان‌ها از میله. البته جای نگرانی نیست، چون به قرقره و تجهیزات ایمنی متصل هستید و فرود با سرعت کنترل‌شده انجام می‌شود.

هانومان سه پکیج A، B و C دارد. پکیج‌های A و B شامل بازی اسکای رولر، اسکای‌واک، وعده غذایی به‌صورت سلف‌سرویس و ترانسفر رفت‌وبرگشت هستند. تفاوت اصلی این دو پکیج در تعداد زیپ‌لاین‌ها و برنامه‌های داخل مجموعه است. پکیج C تعداد زیپ‌لاین کمتری دارد و اسکای رولر هم در آن ارائه نمی‌شود. طبق قیمتی که ما دریافت کردیم، اختلاف قیمت هر پکیج با پکیج بعدی حدود ۵۰۰ بات بود.

از آنجا که فعالیت‌های هانومان به‌صورت گروهی و در سانس‌های مشخص برگزار می‌شود، هنگام خرید تور باید ساعت شروع برنامه را انتخاب کنید. سانس‌های ۸ صبح، ۱۰ صبح، ۱۲ ظهر و ۳ بعدازظهر در اختیار ما بود.

کل برنامه با احتساب ناهار حدود ۴ تا ۵ ساعت زمان می‌برد. ما سانس ساعت ۸ صبح را انتخاب کردیم؛ ترانسفر ساعت ۷ صبح به دنبالمان آمد و حدود ساعت ۱۲:۳۰ ظهر به هتل برگشتیم.

به نظرم سانس صبح انتخاب بهتری است. در ساعات ابتدایی روز، هوای جنگل خنک‌تر است و نسیمی که بالای درختان می‌وزد، لذت زیپ‌لاین را بیشتر می‌کند. هرچه به ظهر نزدیک می‌شوید، هوا گرم‌تر و تابش آفتاب شدیدتر می‌شود. از طرفی با انتخاب سانس صبح، بخش زیادی از بعدازظهر هم برای برنامه‌های دیگر آزاد می‌ماند.

درباره پارک آبی آنداماندا هم تعریف‌های زیادی شنیده بودیم و یکی از گزینه‌های اصلی ما برای این روز بود. اما چون قبلاً پارک آبی مالزی را تجربه کرده بودیم، ترجیح دادیم این بار تفریح متفاوتی را امتحان کنیم. به همین دلیل در نهایت پارک جنگلی هانومان را انتخاب کردیم.

اگر قصد بازدید از پارک آبی آنداماندا را دارید، بهتر است برنامه دیگری برای آن روز نچینید. طبق اطلاعاتی که ما در زمان سفر داشتیم، ساعت فعالیت پارک از ۹ صبح تا ۷ عصر بود و برای استفاده از سرسره‌ها و امکانات مختلف آن تقریباً به یک روز کامل زمان نیاز دارید.


روز چهارم سفر: گشت جزایر فی‌فی

برای روز چهارم، تور جزایر فی‌فی را در برنامه داشتیم. از قبل می‌دانستیم که این تور نسبت به برنامه‌های قبلی پرتحرک‌تر است و بخش زیادی از آن به شنا، آب‌بازی و تفریحات دریایی اختصاص دارد. زمان حرکت ترانسفر بین ساعت ۷:۱۵ تا ۷:۳۰ صبح بود. بنابراین از قبل آماده شدیم، کوله‌پشتی‌هایی را که شب قبل بسته بودیم برداشتیم و برای صرف صبحانه به رستوران هتل رفتیم.

ترانسفر دقیقاً در زمان اعلام‌شده با یک ون رسید و بعد از سوار شدن سایر مسافران، همگی به سمت اسکله حرکت کردیم تا سفر دریایی‌مان به مقصد جزایر فی‌فی را آغاز کنیم.

چون بیشتر زمان این تور در آب و کنار ساحل می‌گذرد، حتماً چند کیسه برای جمع کردن لباس‌های خیس همراه داشته باشید. لباس شنا، حوله و حداقل یک دست لباس اضافه برای هر نفر ضروری است. مقداری خوراکی و تنقلات هم داخل کوله‌پشتی بگذارید تا در طول مسیر چیزی برای خوردن داشته باشید.

من از ایران یک فلاسک کوچک دونفره همراه خودمان آورده بودم، اما موقع آماده شدن برای تور فی‌فی یادم افتاد که کاش داخل آن چای یا قهوه داغ ریخته بودم. با توجه به مدت‌زمان گشت دریایی و توقف‌های مختلف، نوشیدن یک فنجان چای یا قهوه گرم در طول مسیر واقعاً می‌توانست لذت‌بخش باشد.

در تور فی‌فی معمولاً از اولین توقف، فرصت شنا و اسنورکلینگ فراهم می‌شود. از آنجا که در بیشتر توقف‌های این تور امکان ورود به آب وجود دارد، بهتر است لباس شنا را از قبل آماده داشته باشید.

برای این کار دو انتخاب دارید: می‌توانید لباس شنا را زیر لباس اصلی بپوشید یا آن را همراه ببرید و در قایق تعویض کنید. البته تعویض لباس داخل قایق چندان راحت نیست و ممکن است کمی دردسر داشته باشد.

من لباس شنا را از همان ابتدا زیر لباس اصلی پوشیده بودم. چون لباسم دکمه‌دار و دامن‌دار بود، به‌راحتی می‌توانستم آن را دربیاورم. به محض رسیدن به اولین مقصد، لباس رویی را کنار گذاشتم و تا پایان تور با لباس شنا بودم. در مسیر برگشت هم دوباره لباس اصلی‌ام را پوشیدم. پیشنهاد می‌کنم شما هم با توجه به راحتی لباس‌هایتان، از قبل برای این موضوع برنامه‌ریزی کنید؛ چون در طول این تور چندین بار فرصت شنا خواهید داشت.

در طول گشت فی‌فی زمان زیادی را روی قایق و در حال جابه‌جایی بین جزایر می‌گذرانید. بهتر است مقداری خوراکی و تنقلات همراهتان باشد تا در طول مسیر گرسنه نمانید.

بعد از حرکت با قایق تندرو به سمت اولین مقصد، در ابتدا همه‌چیز خوب پیش می‌رفت؛ اما ظاهراً دریا در آن روز کمی مواج بود. مسافرانی که در قسمت انتهایی قایق و روی عرشه نشسته بودند، بیشتر از بقیه خیس شدند. مرتب آب دریا به داخل قایق می‌پاشید و نشستن در آن قسمت کمی آزاردهنده بود. حدود ۴۵ دقیقه بعد به محلی در میان صخره‌های سرسبز و آب‌های شفاف رسیدیم.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

در این توقف، تجهیزات اسنورکلینگ را در اختیارمان گذاشتند و از ما خواستند برای شنا و تماشای دنیای زیر آب وارد دریا شویم. حدود ۴۵ دقیقه برای این بخش زمان داشتیم که واقعاً یکی از بهترین قسمت‌های تور بود. آب آن‌قدر زلال بود که می‌توانستیم ماهی‌های رنگارنگ و فضای زیر آب را به‌خوبی تماشا کنیم.

اگر از قبل لباس شنا به تن داشته باشید، به‌محض رسیدن می‌توانید وارد آب شوید. در غیر این صورت، در همین محل فرصت دارید لباس خود را عوض کنید و بعد برای شنا آماده شوید.

با توجه به تجربه‌ای که داشتیم، پیشنهاد می‌کنم در تور فی‌فی قسمت‌های انتهایی قایق و روی عرشه را برای نشستن انتخاب نکنید؛ به‌خصوص اگر دریا مواج باشد. در این قسمت احتمال خیس شدن با آب دریا بیشتر است.

برای شنا کردن حتماً لازم نیست شناگر حرفه‌ای باشید. جلیقه نجات بپوشید و با رعایت نکات راهنما وارد آب شوید. تماشای آب زلال و ماهی‌های رنگارنگ از نزدیک تجربه‌ای است که پیشنهاد می‌کنم حتماً امتحان کنید.

استفاده از جلیقه نجات فقط مخصوص کسانی نیست که شنا بلد نیستند. شنا کردن در دریا با استخر تفاوت دارد و شرایط آب ممکن است باعث شود زودتر خسته شوید. من خودم شنا بلد بودم، اما چون شناگر حرفه‌ای نبودم، بعد از حدود ۱۰ دقیقه احساس خستگی کردم و تصمیم گرفتم جلیقه بپوشم. با این کار هم راحت‌تر بودم و هم با خیال آسوده‌تری از شنا لذت بردم. البته اگر شنا بلد هستید، می‌توانید برای مدت کوتاهی بدون جلیقه هم شنا را امتحان کنید؛ فقط مراقب باشید و از محدوده امن دور نشوید.

برای تماشای زیر آب، عینک مخصوص اسنورکلینگ در اختیارتان قرار می‌گیرد. این وسیله چشم‌ها و بینی را می‌پوشاند و یک لوله تنفسی هم دارد که یک سر آن داخل دهان قرار می‌گیرد و سر دیگر بیرون از آب می‌ماند. با این وسیله می‌توانید صورتتان را زیر آب ببرید و از طریق دهان نفس بکشید و مدت بیشتری زیر آب بمانید. شاید در نگاه اول استفاده از آن کمی دشوار به نظر برسد، اما خیلی زود به آن عادت می‌کنید.

اگر دوست دارید از دنیای زیر آب عکس و فیلم بگیرید، حتماً گوشی خود را داخل یک کاور ضدآب مطمئن قرار دهید. بهتر است کاور بند گردنی هم داشته باشد تا هنگام شنا خیالتان از بابت افتادن گوشی راحت‌تر باشد. این‌طوری می‌توانید تصاویر جالبی از ماهی‌ها و فضای زیر آب ثبت کنید.

هنگام خرید کاور ضدآب، مدلی را انتخاب کنید که دور آن نوار بادی داشته باشد تا اگر گوشی از دستتان رها شد، روی سطح آب شناور بماند. حتماً قبل از سفر هم از سالم بودن کاور مطمئن شوید. برای این کار یک دستمال کاغذی داخل آن بگذارید، درِ کاور را کاملاً ببندید و چند دقیقه داخل آب قرار دهید. اگر دستمال خشک ماند، می‌توانید با اطمینان بیشتری از کاور استفاده کنید. البته حتی با وجود این آزمایش، باز هم مراقب گوشی خود باشید.

بعد از حدود ۴۵ دقیقه، دوباره سوار قایق شدیم و به سمت مقصد دوم حرکت کردیم. در طول مسیر می‌توانستید از یخچال وسط قایق نوشابه و آب خنک بردارید. با توجه به آفتاب و شنا کردن، نوشیدن آب را فراموش نکنید و ضدآفتاب خود را هم تمدید کنید.

اگر در سفرهای دریایی احتمال دریازدگی دارید، بهتر است برای احتیاط قرص ضدتهوع مناسب همراهتان باشد. البته زمان و نحوه مصرف آن را طبق دستور دارو یا توصیه پزشک رعایت کنید.

در مسیر رسیدن به مقصد بعدی، لباس‌های شنا تا حدی خشک شده بودند و با حوله خودمان را خشک کردیم. بعد لباس‌های معمولی را روی مایو پوشیدیم. حدود ۴۵ دقیقه بعد به جزیره مایا بی رسیدیم. از اسکله پیاده شدیم و از مسیر چوبی مشخصی که از میان فضای سرسبز جنگلی عبور می‌کرد، به سمت ساحل رفتیم. در انتهای مسیر با منظره‌ای بسیار زیبا روبه‌رو شدیم؛ ساحلی با شن‌های سفید، آب زلال و صخره‌های بلندی که پوشیده از درخت و پوشش گیاهی سبز بودند.

حدود ۳۰ دقیقه برای بازدید از این محل فرصت داشتیم. می‌توانستیم از ساحل و مناظر اطراف عکس بگیریم، از سرویس بهداشتی استفاده کنیم یا از فروشگاه‌های کوچک آنجا آبمیوه، ذرت بوداده، موز و خوراکی‌های دیگر بخریم.

مایا بی یکی از زیباترین نقاط این گشت دریایی است و فرصت خوبی برای گرفتن عکس‌های یادگاری دارید. چون قبل از رسیدن به اینجا شنا کرده‌اید و ممکن است موها و ظاهرتان به‌هم ریخته باشد، بهتر است در طول مسیر با حوله خودتان را خشک کنید و کمی به ظاهرتان برسید تا برای عکاسی آماده باشید.

در این ساحل شنا کردن ممنوع است. بنابراین به تابلوهای هشدار و محدودیت‌های اعلام‌شده توجه کنید و برای شنا وارد آب نشوید. گفته می‌شود وجود کوسه‌ها از دلایل این ممنوعیت است؛ پس حتماً مقررات محلی را رعایت کنید.

بعد از حدود ۳۰ دقیقه گشت‌وگذار در مایا بی، چند عکس گرفتیم و یک بلال کبابی خوردیم. سپس به محل قرار برگشتیم و دوباره سوار قایق شدیم تا به سمت ایستگاه بعدی حرکت کنیم.

حدود نیم ساعت بعد، قایق در نزدیکی صخره‌های سرسبزی که از میان آب‌های آبی دریا بیرون آمده بودند توقف کرد. آب این قسمت به شفافی محل قبلی نبود، اما باز هم فرصت خوبی برای شنا داشتیم. راهنما اعلام کرد که ۴۵ دقیقه برای آب‌تنی وقت داریم و ما هم مثل توقف قبلی از این فرصت استفاده کردیم و وارد آب شدیم.

بعد از پایان این توقف، دوباره سوار قایق شدیم و حدود ۱۰ دقیقه بعد به جزیره میمون‌ها رسیدیم. جزیره کوچکی بود که تعدادی میمون در آن زندگی می‌کردند. حدود ۱۰ دقیقه برای تماشای آن‌ها توقف داشتیم.

در این مرحله کم‌کم خستگی و گرسنگی سراغمان آمده بود و منتظر ناهار بودیم. قایق به سمت جزیره فی‌فی حرکت کرد و پس از حدود ۱۵ دقیقه به آنجا رسیدیم. این جزیره نسبت به توقف‌های قبلی بزرگ‌تر و شلوغ‌تر بود و حال‌وهوای توریستی‌تری داشت. مغازه‌های رنگارنگ، فروشگاه‌های سوغاتی و غرفه‌های فروش خوراکی در گوشه‌وکنار آن دیده می‌شد.

حدود یک ساعت برای ناهار و گشت‌وگذار در جزیره فرصت داشتیم. ابتدا همراه لیدر به رستوران رفتیم. ناهار به‌صورت بوفه سرو می‌شد و غذاهایی مثل مرغ، پاستا با سس گوجه‌فرنگی، مرغ کاری، ماهی، مرغ سوخاری، سوپ تایلندی، هندوانه و چای در منو بود. کیفیت غذاها هم مثل وعده‌های قبلی در حد متوسط بود.

بعد از ناهار حدود ۲۰ دقیقه در کوچه‌های جزیره قدم زدیم، مغازه‌ها را تماشا کردیم و چند عکس از فضای توریستی آن گرفتیم. سپس به محل قرار برگشتیم و برای ادامه گشت سوار قایق شدیم.

حدود ۳۰ دقیقه بعد به آخرین جزیره رسیدیم. جزیره کوچکی بود که با حدود ۱۰ دقیقه پیاده‌روی می‌شد از یک سمت آن، با ساحل شنی و نرم، به سمت دیگر رسید که ساحلی صخره‌ای داشت. چند مغازه و رستوران هم در جزیره وجود داشت. برای استراحت، شنا، عکاسی و لذت بردن از فضای ساحل حدود ۴۵ دقیقه زمان داشتیم.

اگر در این جزیره به سرویس بهداشتی نیاز داشتید، توجه کنید که استفاده از آن رایگان نیست و باید ۲۰ بات پرداخت کنید.

در پایان گشت، دوباره سوار قایق شدیم. قبل از حرکت، با تکه‌های هندوانه و آناناس از مسافران پذیرایی کردند. حدود ۴۰ دقیقه بعد، ساعت ۷ شب به همان اسکله‌ای رسیدیم که صبح از آنجا حرکت کرده بودیم. از اسکله با ون به سمت هتل رفتیم و حدود ساعت ۸ شب به اتاقمان رسیدیم.

بعد از یک روز طولانی و پر از شنا و گشت دریایی، حسابی خسته و گرسنه بودیم. ابتدا دوش گرفتیم تا نمک دریا از بدنمان پاک شود. لباس‌های خیس را هم شستیم تا برای پرواز پس‌فردا فرصت کافی برای خشک شدن داشته باشند.

بعد از آن راهی خیابان‌های پاتونگ شدیم تا شام بخوریم. از KFC دو عدد زینگر برگر، یک سیب‌زمینی و یک نوشابه گرفتیم که در مجموع ۲۶۸ بات شد. کمی در خیابان‌ها قدم زدیم و بعد یک بستنی رولی نارگیلی به قیمت ۱۰۰ بات خریدیم. این بستنی با نارگیل تازه درست شده بود و واقعاً طعم خوبی داشت. برای خوردن در آخر شب هم یک بسته بلوبری به قیمت ۷۰ بات خریدیم و به هتل برگشتیم تا استراحت کنیم و برای برنامه روز بعد آماده شویم.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

از آنجا که بیشتر روزها برای ناهار غذاهای تایلندی خورده بودیم، شب‌ها معمولاً تمایلی به خوردن دوباره این غذاها نداشتیم و سراغ گزینه‌های دیگری می‌رفتیم. در پایان سفرنامه، نام چند غذای معروف تایلندی را معرفی می‌کنم تا اگر دوست داشتید، آن‌ها را در رستوران‌های مختلف و با کیفیت بهتر امتحان کنید.

اگر به ماساژ علاقه دارید، بعد از یک روز پرتحرک مثل تور فی‌فی، زمان مناسبی برای امتحان کردن بادی ماساژ یا فوت ماساژ است. چند ساعت قایق‌سواری، شنا و پیاده‌روی ممکن است باعث خستگی و کوفتگی بدن شود و ماساژ می‌تواند به رفع خستگی کمک کند.


روز پنجم سفر: پارک جنگلی و زیپ‌لاین هانومان

برنامه امروز ما بازدید از پارک جنگلی هانومان و تجربه زیپ‌لاین بود. ترانسفر قرار بود ساعت ۷ صبح به دنبالمان بیاید؛ بنابراین زودتر بیدار شدیم، لباس مناسب پوشیدیم، ضدآفتاب و عینک آفتابی را برداشتیم و بعد از صرف صبحانه آماده حرکت شدیم.

حدود ۴۰ دقیقه بعد به مجموعه هانومان رسیدیم. ابتدا به قسمت پذیرش رفتیم تا بلیت‌ها بررسی شود. سپس به هرکدام از ما یک دستبند دادند و تجهیزات ایمنی شامل کلاه و کمربند مخصوص زیپ‌لاین را در اختیارمان گذاشتند. یک کمد قفل‌دار هم برای نگهداری کوله‌پشتی و وسایل اضافی دریافت کردیم. بعد از آماده شدن، همراه راهنما به سمت محل شروع مسیر زیپ‌لاین رفتیم.

ما هم مثل تور دریایی فی‌فی از کاورهای ضدآب گوشی استفاده کردیم. گوشی را داخل کاور گذاشتیم و با بند به گردنمان آویزان کردیم تا در طول مسیر بتوانیم از زیپ‌لاین‌ها عکس و فیلم بگیریم. به این ترتیب بدون نیاز به نگه داشتن گوشی با دست، لحظه‌های هیجان‌انگیز مسیر را ثبت کردیم.

زیپ‌لاین هانومان یکی از مجموعه‌های شناخته‌شده پوکت است. ممکن است هنگام خرید تور، بعضی فروشنده‌ها پیشنهاد بدهند به‌جای آن به پارک جنگلی تارزان بروید و آن را گزینه مناسب‌تری معرفی کنند. پیشنهاد من این است که قبل از تصمیم‌گیری، امکانات هر دو مجموعه را با هم مقایسه کنید.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

یکی از جذابیت‌های هانومان، مسیرهای متنوع زیپ‌لاین و کابل‌های طولانی آن است که بعضی از آن‌ها به حدود ۴۰۰ متر می‌رسند. همچنین تفریح اسکای رولر Sky Roller یکی دیگر از بخش‌های متفاوت این مجموعه است که در انتخاب خودتان باید به آن توجه کنید. این گزینه در مجموعه تارزان وجود ندارد.

تجهیزات ایمنی در اختیار شما قرار می‌گیرد و قبل از شروع، راهنما نحوه استفاده از آن‌ها را توضیح می‌دهد. با رعایت دستورالعمل‌ها و توجه به راهنمایی کارکنان می‌توانید با آرامش بیشتری این تجربه هیجان‌انگیز را پشت سر بگذارید.

اسکای رولر یکی از هیجان‌انگیزترین بخش‌های هانومان است. این وسیله مسیری فلزی و پیچ‌درپیچ در ارتفاع جنگل دارد که شما را با تجهیزات مخصوص به آن متصل می‌کنند و در طول مسیر با سرعت و هیجان زیادی حرکت می‌کنید. به نظر من این تفریح یکی از بخش‌هایی است که نباید در هانومان از دست بدهید.

اسکای واکر (Sky Walker)

اسکای واکر یک پل طولانی در ارتفاع میان درختان جنگل است. می‌توانید روی آن قدم بزنید و از منظره جنگل و طبیعت سرسبز اطراف از بالا لذت ببرید.


کیفیت غذای هانومان

ناهاری که در این مجموعه سرو شد شامل برنج، مرغ سوخاری، رول سمبوسه سبزیجات، ماهی، آناناس، هندوانه، آب، سالاد، پاستا و سس گوجه‌فرنگی بود. برخلاف غذاهایی که در سه تور قبلی خورده بودیم، کیفیت این وعده به‌نظرم بهتر بود و از ناهار آن رضایت بیشتری داشتیم.

ساعت ۹:۱۵ همراه لیدر به سمت اولین ایستگاه حرکت کردیم. بعد از حدود ۱۵ دقیقه پیاده‌روی در مسیر سربالایی و میان جنگل، به محل شروع زیپ‌لاین‌ها رسیدیم. از پله‌ها بالا رفتیم و روی یک سکوی چوبی در ارتفاع قرار گرفتیم که درختی بزرگ از وسط آن عبور می‌کرد.

از اینجا به بعد، ایستگاه‌ها را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشتیم. مسیر شامل زیپ‌لاین‌هایی با طول و سرعت متفاوت، پل‌های معلق و دو مرحله پرش از ارتفاع بود. هر ایستگاه تجربه متفاوتی داشت و حسابی به ما خوش گذشت. حدود ساعت ۱۰:۱۵ برنامه زیپ‌لاین به پایان رسید و همراه لیدر به لابی اولیه برگشتیم تا تجهیزات کمربند زیپ‌لاین را تحویل دهیم.

بعد از آن نوبت اسکای رولر بود. چون می‌دانستیم این وسیله پیچ‌وخم زیادی دارد و هیجان آن بالاست، تصمیم گرفتیم گوشی‌هایمان را داخل کمد بگذاریم تا هنگام حرکت دغدغه نگهداری از آن‌ها را نداشته باشیم. سپس کلاه و کمربند مخصوص اسکای رولر را دریافت کردیم و به سمت ایستگاه این تفریح رفتیم.

بعد از رسیدن به ایستگاه اسکای رولر، در صف منتظر ماندیم تا نوبتمان شود. حدود ۲۰ دقیقه بعد، زمان استفاده از وسیله رسید. روی یک صندلی تاب‌مانند نشستیم که دوربین ورزشی روی آن نصب شده بود. سپس با استفاده از قفل‌های مخصوص، صندلی را به کمربندی که از قبل به بدنمان بسته بودند متصل کردند و حرکت آغاز شد.

با سرعت زیاد و هیجان فراوان، از میان جنگل عبور کردیم. صدای حرکت وسیله و پیچ‌وخم مسیر، تجربه‌ای متفاوت و بسیار لذت‌بخش برایمان ساخته بود. به نظر من، اسکای رولر بهترین و هیجان‌انگیزترین بخش هانومان بود. بعد از پایان مسیر، همراه لیدر به لابی برگشتیم و تجهیزات را تحویل دادیم.

پیش از استفاده از هرکدام از تفریحات، چه زیپ‌لاین و چه اسکای رولر، کارکنان تمام نکات ایمنی و نحوه استفاده از تجهیزات را توضیح می‌دهند. علاوه بر توضیحات شفاهی، راهنمای تصویری هم وجود دارد. بنابراین کافی است با دقت به آموزش‌ها توجه کنید و دستورالعمل‌ها را رعایت کنید.

بعد از تحویل کلاه و کمربند، وسایلمان را از کمد برداشتیم و برای تجربه آخر، یعنی اسکای واکر، به سمت پل جنگلی رفتیم. حدود ۲۰ دقیقه طول کشید تا مسیر پل را طی کنیم و در طول راه از مناظر جنگل عکس بگیریم. در بخش‌هایی از مسیر هم صندلی‌هایی قرار داده بودند که اگر دوست داشتید، می‌توانستید روی آن‌ها بنشینید و زمان بیشتری را در فضای جنگل بگذرانید.

در نهایت، حدود ساعت ۱۱ برنامه‌مان تمام شد و برای صرف ناهار به رستوران مجموعه رفتیم. بعد از غذا، ساعت ۱۲:۳۰ با ون ترانسفر به سمت هتل حرکت کردیم.

حدود ساعت ۱۴ به هتل رسیدیم. تصمیم گرفته بودیم عصر آخرین روزمان در پوکت را به استراحت اختصاص دهیم. بعد از چند روز که فرصت خواب نیمروزی نداشتیم و شب‌ها هم فقط چهار پنج ساعت می‌خوابیدیم، این بار حدود دو ساعت استراحت کردیم. بعد از آن، برای آخرین بار به استخر هتل رفتیم و کمی از فضای آن استفاده کردیم.

در پایان لباس‌هایمان را عوض کردیم و در حیاط زیبای هتل چند عکس یادگاری گرفتیم. برخلاف روزهای قبل که معمولاً خسته و بی‌انرژی بودیم، این بار سرحال و آماده به سمت ساحل پاتونگ راه افتادیم.

حدود ساعت ۱۹ بود و کمی گرسنگی داشتیم. تصمیم گرفتیم خوراکی‌های نیمه‌آماده سون‌الون را که تبلیغات زیادی از آن‌ها دیده بودیم، امتحان کنیم. یک بسته چیپس پرینگلز به قیمت ۲۲ بات و یک اسنک پنیری ۴۰ باتی خریدیم. کارکنان فروشگاه آن را داخل مایکروویو گرم کردند و در مجموع میان‌وعده خوش‌مزه و مناسبی بود.

بعد از آن، در خیابان قدم زدیم و از مغازه‌ها، کافه‌ها و مراکز خریدی که توجهمان را جلب می‌کردند، عکس گرفتیم. مسیرمان را تا ساحل پاتونگ ادامه دادیم. آنجا یک لیوان میوه استوایی مخلوط به قیمت ۸۰ بات خریدیم و روی شن‌های کنار ساحل نشستیم. هم‌زمان که میوه‌ها را می‌خوردیم، حرکت یک کشتی کروز را در دریا تماشا می‌کردیم.

سپس به واکینگ استریت رفتیم و کمی در آنجا گشت زدیم. مقصد بعدی‌مان طبقه پایین مرکز خرید جانگ‌سیلون بود تا بستنی مورد علاقه‌ام را بخوریم. در راه، چشمم به موچی شکلاتی افتاد که قیمتش ۴۰ بات بود؛ آن را هم خریدیم و از طعمش راضی بودیم. بعد نوبت بستنی نارگیلی رسید که با قیمت ۹۰ بات خریدیم و واقعاً خوش‌مزه بود.

برای شام به شعبه مک‌دونالد رفتیم و با سفارش سه همبرگر کوچک، یک سیب‌زمینی و نوشابه، به قیمت ۲۹۵ بات، شاممان را خوردیم. در آخر هم یک فوت‌ماساژ عالی به مدت ۳۰ دقیقه گرفتیم که هزینه آن ۳۰۰ بات شد. به این ترتیب، آخرین شبمان در پوکت هم به پایان رسید.

فردا ظهر ساعت ۱۲:۳۰ پروازمان به مقصد بانکوک بود، اما طبق هماهنگی قبلی، قرار بود ترانسفر ساعت ۷ صبح برای رفتن به فرودگاه دنبالمان بیاید. به نظرم ساعت خیلی زودی بود و درخواست کردم کمی دیرتر حرکت کنیم، اما با این پیشنهاد موافقت نکردند. بنابراین باید صبح زود آماده می‌شدیم تا سفرمان به بانکوک را آغاز کنیم.

با توجه به اینکه قرار بود روز بعد چند ساعت را در فرودگاه بگذرانیم، قبل از برگشت به هتل از سون‌الون مقداری کیک و چیپس به ارزش مجموعاً ۸۰ بات خریدیم و داخل کوله دستی گذاشتیم تا در طول انتظار گرسنه نمانیم.

بعد از خرید به هتل برگشتیم، وسایلمان را جمع کردیم و خوابیدیم تا صبح بعد از چک‌اوت و صرف صبحانه، راهی فرودگاه شویم.


روز ششم سفر؛ خداحافظی با پوکت و ورود به بانکوک

امروز روز خداحافظی با پوکت و شروع بخش دوم سفرمان در بانکوک بود. بعد از صرف صبحانه، با ترانسفر هتل به سمت فرودگاه حرکت کردیم و حدود ساعت ۸ صبح به آنجا رسیدیم.

از آنجا که گیت پرواز دو ساعت قبل از زمان پرواز باز می‌شد و ۴۵ دقیقه مانده به پرواز بسته می‌شد، باید مدتی در فرودگاه منتظر می‌ماندیم. هوای داخل فرودگاه نسبتاً سرد بود، برای همین لباس‌های گرمی را که تا آن روز همراه خودمان داشتیم، پوشیدیم. در این فاصله خوراکی‌هایی را که از سون‌الون خریده بودیم خوردیم و حدود یک ساعت هم روی صندلی‌های فرودگاه استراحت کردیم.

در نهایت سوار هواپیما شدیم. پرواز داخلی‌مان با حدود نیم ساعت تأخیر و بدون پذیرایی انجام شد و پس از یک ساعت و نیم به بانکوک رسیدیم.

بعد از پیاده شدن، لیدرمان را پیدا کردیم و با ون به سمت هتل بانکوک پالاس در یکی از مناطق مدرن و تجاری شهر حرکت کردیم. حدود ساعت ۱۶ به هتل رسیدیم و مراحل پذیرش و تحویل اتاق را انجام دادیم. سپس لیدر درباره شهر بانکوک و گشت‌های پیشنهادی توضیحاتی به ما داد.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

از آنجا که در مجموع فقط یک روز کامل و دو نیم‌روز برای گشت‌وگذار در بانکوک فرصت داشتیم، از قبل برنامه‌ریزی کرده بودیم که عصر روز اول را به مراکز خرید و گشت‌وگذار در بخش مدرن شهر اختصاص دهیم. برای روز بعد هم بازدید از تعدادی از جاهای دیدنی بانکوک و معابد معروف شهر را در نظر گرفته بودیم. بازدید از مرکز خرید معروف آیکون‌سیام هم یکی از برنامه‌های اصلی‌مان برای این روز بود.

از آنجا که پرواز برگشتمان ساعت ۱۰ شب بود و قرار بود لیدر ساعت ۵ عصر برای بردن ما به فرودگاه دنبالمان بیاید، تصمیم گرفتیم روز آخر سفر از دو بازار متفاوت و معروف بانکوک دیدن کنیم: بازار شناور و بازار ریلی که قطار از میان آن عبور می‌کند.

هر دو بازار خارج از مرکز شهر قرار داشتند و حدود یک ساعت با بانکوک فاصله داشتند. از طرفی، چون روز آخر سفر بود و باید به‌موقع به فرودگاه می‌رسیدیم، نمی‌خواستیم با گرفتن تاکسی شخصی و برنامه‌ریزی مستقل، احتمال تأخیر را به جان بخریم. به همین دلیل ترجیح دادیم تور را از لیدر خودمان با قیمت نفری ۱۹۰۰ بات تهیه کنیم.

این تور شامل ترانسفر رفت‌وبرگشت، ناهار در KFC با اعتبار ۱۵۹ بات برای هر نفر و بلیت قایق‌سواری در بازار شناور بود. البته اگر خودمان برای کل مسیر تاکسی می‌گرفتیم، احتمالاً حدود ۷۰۰ تا ۸۰۰ بات هزینه کمتری پرداخت می‌کردیم؛ اما با توجه به حساسیت زمان پرواز برگشت، ترجیح دادیم هزینه بیشتری بدهیم و با خیال راحت‌تری برنامه را انجام دهیم.

بعد از رزرو تور، اتاق را تحویل دادیم و حدود دو ساعت استراحت کردیم تا برای گشت روز آخر آماده شویم.

برای خرید سوغاتی و گشت‌وگذار عصرگاهی، به سمت مرکز خرید سنترال‌ورلد و فروشگاه بیگ‌سی رفتیم؛ بخشی از سفر که من همیشه از آن لذت می‌برم. این قسمت بانکوک با آسمان‌خراش‌های بلند، ساختمان‌های مدرن و فضای پرجنب‌وجوشش بسیار جذاب بود.

البته چهره شهر در همه محله‌ها به این شکل نبود. بعضی از کوچه‌ها وضعیت نامرتبی داشتند و زباله‌های زیادی در آن‌ها دیده می‌شد. در همین خیابان‌ها، رستوران‌ها و دکه‌های غذای خیابانی متعددی فعالیت می‌کردند که از نظر بهداشتی چندان مطمئن به نظر نمی‌رسیدند؛ با این حال، مشتریان زیادی داشتند و بیشتر آن‌ها هم مردم محلی بودند.

ابتدا در بازارچه‌های شبانه اطراف قدم زدیم و در همان ابتدای مسیر، یک بستنی توت‌فرنگی خوش‌رنگ به قیمت ۱۰۰ بات خریدیم. بعد وارد فروشگاه بیگ‌سی شدیم و مدت زیادی را به گشت‌وگذار و خرید سوغاتی برای خانواده و دوستانمان اختصاص دادیم.

در بین خریدها، یک لیوان چای تایلندی با شیره نارگیل هم امتحان کردیم که به‌صورت سرد سرو می‌شد و با قیمت ۶۵ بات، طعم بسیار خوبی داشت.

بعد از خریدها برای شام به KFC رفتیم. سفارش ما شامل یک زینگر، یک سیب‌زمینی، یک پلو با مرغ سوخاری و یک نوشابه بود که در مجموع ۲۶۸ بات هزینه داشت. پس از شام، حدود ۲۰ دقیقه پیاده‌روی کردیم تا به هتل برسیم و برای برنامه‌های روز بعد استراحت کنیم.

بیشتر مراکز خرید بانکوک از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۰ شب فعالیت می‌کنند. اگر بعد از این ساعت قصد خرید یا گشت‌وگذار داشتید، می‌توانید سری به بازارچه‌های محلی و شبانه بزنید.

فودکورت بیشتر پاساژها ساعت ۱۰ شب تعطیل می‌شود؛ اما اگر دیر وقت گرسنه شدید، می‌توانید روی بعضی از شعبه‌های شبانه‌روزی رستوران‌هایی مثل مک‌دونالد و KFC حساب کنید.

یکی از صرافی‌های شناخته‌شده بانکوک، سوپر ریچ (SuperRich) است که ما هم یکی از شعبه‌های آن را نزدیک هتل محل اقامتمان پیدا کردیم. ساعت کاری شعبه‌ای که ما به آن مراجعه کردیم، از ۹ صبح تا ۷ شب بود.

اگر خارج از این ساعت به پول نقد نیاز داشتید، صرافی‌های دیگری هم در سطح شهر فعالیت می‌کنند؛ البته ممکن است ارز را با نرخ پایین‌تری از شما بخرند. برای مثال، یکی از این صرافی‌ها در طبقه ششم مرکز خرید سنترال‌ورلد قرار دارد. پیشنهاد می‌کنم قبل از تبدیل پول، نرخ چند صرافی را با هم مقایسه کنید.


روز هفتم سفر؛ گشت شهری بانکوک با وسایل حمل‌ونقل عمومی

برنامه امروزمان بازدید از جاذبه‌های معروف بانکوک با استفاده از وسایل حمل‌ونقل عمومی بود. با کمک گوگل‌مپ و چت‌جی‌پی‌تی، مسیرمان را از قبل مشخص کرده بودیم. فهرست مکان‌هایی که قصد دیدنشان را داشتیم شامل معبد (وات تری‌میت )بودای طلایی)، وات آرون (معبد سپیده‌دم)، وات فو (معبد بودای خوابیده)، محله چینی‌ها، کاخ بزرگ پادشاهی و بودای زمردین بود. همچنین بازدید از دو مرکز خرید معروف کنار رودخانه چائوپرایا، یعنی آیکون‌سیام و آسیاتیک، را هم در برنامه داشتیم. البته قرار نبود حتماً همه این مکان‌ها را ببینیم و تصمیم داشتیم با توجه به زمان و سرعت پیش رفتن برنامه، چند مورد را انتخاب کنیم.

طبق بررسی‌هایی که شب قبل انجام داده بودیم، ساعت بازگشایی معابد حدود ۸ صبح بود. وات آرون و وات تری‌میت تا ساعت ۱۷:۳۰ و وات فو تا ساعت ۱۸:۳۰ باز بودند. مراکز خرید هم تا ساعت ۱۰ شب فعالیت می‌کردند. از طرفی، باید برای تبدیل ارز به صرافی سوپر ریچ می‌رفتیم که ساعت ۹ صبح باز می‌شد.

به همین دلیل ساعت ۷:۴۵ بیدار شدیم، صبحانه خوردیم و بعد از چنج کردن پول، با کمک گوگل‌مپ خودمان را به نزدیک‌ترین ایستگاه قطار شهری رساندیم. مقصد اولمان محله چینی‌ها بود؛ منطقه‌ای که در نزدیکی تعدادی از جاذبه‌های موردنظرمان، از جمله معبد وات تری‌میت و کاخ بزرگ پادشاهی قرار داشت.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

هزینه بلیت قطار برای هر نفر فقط ۲ بات بود. اما وقتی وارد مسیر شدیم، با چهره متفاوتی از بانکوک روبه‌رو شدیم. در فاصله‌ای نه‌چندان دور از آسمان‌خراش‌ها و ساختمان‌های مدرن، بناهای قدیمی و مخروبه زیادی دیده می‌شد. وضعیت ایستگاه، سیم‌های برق درهم‌تنیده و قطار بسیار قدیمی هم برایمان جالب بود. حتی لباس فرم کارکنان ایستگاه، من را به یاد تصاویری می‌انداخت که در فیلم‌ها از کره شمالی دیده بودم.

حدود ۱۵ دقیقه بعد سوار قطار شدیم و مسیرمان را از میان ساختمان‌های فرسوده‌ای ادامه دادیم که بعضی از آن‌ها هنوز محل سکونت مردم بودند. پس از حدود ۱۵ دقیقه به ایستگاه موردنظر رسیدیم. از قطار پیاده شدیم و با حدود ۲۰ دقیقه پیاده‌روی به محله چینی‌ها رسیدیم. دیدن این بخش از شهر و تفاوت زیاد آن با مناطق مدرن بانکوک برایمان بسیار جالب و شگفت‌انگیز بود.

برای رفت‌وآمد در بانکوک گزینه‌های مختلفی مثل قطار شهری، منوریل (BTS)، قایق و اتوبوس وجود دارد. هزینه استفاده از این وسایل معمولاً مناسب است و با توجه به مسیرتان می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید.

یکی دیگر از راه‌های جابه‌جایی در بانکوک، استفاده از تاکسی است که معمولاً هزینه بیشتری نسبت به حمل‌ونقل عمومی دارد. توک‌توک یا همان سه‌چرخه‌های موتوری هم گزینه دیگری هستند، اما کرایه آن‌ها گاهی حتی از تاکسی هم بالاتر است.

برای مثال، ما مسیری را با منوریل طی کردیم که هزینه آن برای دو نفر ۸۶ بات شد. وقتی از یک راننده توک‌توک برای همان مسیر قیمت گرفتیم، مبلغ ۵۰۰ بات را پیشنهاد داد. البته چون قصد نداشتیم با توک‌توک برویم، چانه نزدیم؛ اما اگر شما قصد استفاده از آن را دارید، حتماً درباره قیمت مذاکره کنید.

گزینه دیگر استفاده از اپلیکیشن‌های Grab و Bolt است که عملکردی شبیه اسنپ در ایران دارند. کافی است قبل از سفر آن‌ها را نصب کنید. هزینه این سرویس‌ها معمولاً از تاکسی و توک‌توک کمتر است، اما همچنان در بیشتر مسیرها از وسایل حمل‌ونقل عمومی گران‌تر تمام می‌شود. در نهایت انتخاب روش رفت‌وآمد به بودجه، زمان و سلیقه شما بستگی دارد.

گوگل‌مپ زمان رسیدن قطار بعدی را در ایستگاه‌ها نمایش می‌دهد و اطلاعات آن معمولاً دقیق است؛ اما زمان‌بندی اتوبوس‌ها همیشه قابل اعتماد نیست. اگر بین ایستگاه اتوبوسی که پنج دقیقه پیاده با شما فاصله دارد و ایستگاه قطاری که ۲۰ دقیقه پیاده‌روی لازم دارد مردد بودید، پیشنهاد من انتخاب قطار است. در ادامه سفرنامه توضیح می‌دهم که چطور اعتماد به زمان‌بندی اتوبوس باعث شد مدتی منتظر بمانیم و بخشی از زمانمان را از دست بدهیم.

بعد از رسیدن به محله چینی‌های بانکوک، از تماشای تزیینات چینی، تابلوها و رستوران‌های این منطقه لذت می‌بردیم که به یک شعبه استارباکس رسیدیم. به دلیل خستگی و گرمای هوا تصمیم گرفتیم کمی استراحت کنیم. یک آیس‌لاته با اندازه متوسط به قیمت ۱۵۵ بات سفارش دادیم و بعد از نوشیدن آن، با انرژی بیشتری به سمت اولین معبد روزمان، یعنی معبد وات تری‌میت یا معبد بودای طلایی، راه افتادیم. فاصله این معبد تا محل ما حدود ۲۰ دقیقه پیاده‌روی بود.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

ساختمان معبد چهار طبقه دارد و نمای سفید آن با سقف‌های طلایی، ظاهر متفاوتی به بنا داده است. مجسمه بودای طلایی با وزن حدود ۵.۵ تن در طبقه چهارم قرار دارد و از طلای خالص ساخته شده است.

در طبقه پایین معبد، باجه فروش بلیت قرار دارد. برای بازدید از مجسمه بودای طلایی باید به ازای هر نفر ۱۰۰ بات پرداخت کنید. همچنین امکان بازدید از دو موزه دیگر در طبقات دوم و سوم با پرداخت ۲۰۰ بات برای هر نفر وجود دارد.

از آنجا که زمان محدودی برای گشت‌وگذار داشتیم، تصمیم گرفتیم فقط از مجسمه بودای طلایی دیدن کنیم. بنابراین بلیت مربوط به همان بخش را تهیه کردیم و وارد معبد شدیم.

پس از بازدید از مجسمه بزرگ بودای طلایی، با عبور از محله چینی‌ها و استفاده از گوگل‌مپ، مسیرمان را به سمت کاخ بزرگ پادشاهی ادامه دادیم. حدود نیم ساعت پیاده‌روی کردیم تا به کاخ بزرگ پادشاهی تایلند رسیدیم.

آن روز برای اولین بار گرمای شدید آفتاب تایلند را از نزدیک تجربه کردیم. هوا به‌قدری گرم بود که مدام با خودمان می‌گفتیم کاش چتر همراه داشتیم تا کمی از تابش مستقیم آفتاب در امان بمانیم.

برای ورود به کاخ، بلیت را به قیمت نفری ۵۰۰ بات تهیه کردیم. درست در ابتدای محوطه، یک کافه قرار داشت که برخلاف انتظارمان قیمت‌های مناسبی داشت. ما هم از فرصت استفاده کردیم و دو آیس‌لاته خنک، هرکدام به قیمت ۶۵ بات، خریدیم. نوشیدن قهوه خنک در آن هوای گرم واقعاً لذت‌بخش بود.

محوطه کاخ بزرگ پادشاهی بسیار وسیع است و ساختمان‌های مختلف، حیاط‌های زیبا و نقاشی‌های دیواری چشم‌نوازی دارد. در ساختمان اصلی آن نیز مجسمه‌ای سبزرنگ قرار گرفته که به بودای زمردین یا بودای یشم معروف است. به‌دلیل گرمای هوا، هر جا سایه‌ای پیدا می‌کردیم چند دقیقه می‌نشستیم و استراحت می‌کردیم.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

بازدید از ساختمان‌ها، تماشای نقاشی‌های دیواری، گشت‌وگذار در حیاط‌ها و عکاسی در محوطه کاخ، در مجموع حدود دو ساعت زمان برد.

پس از خروج از کاخ، در طول مسیر دست‌فروش‌های زیادی دیدیم که نوشیدنی‌های خنک، آب نارگیل تازه و میوه‌های خردشده می‌فروختند. ما هم یک نارگیل تازه به قیمت ۳۰ بات خریدیم که در آن هوای گرم حسابی دلچسب بود.

بعد با کمک گوگل‌مپ به سمت سومین مقصد، یعنی معبد وات آرون، حرکت کردیم. این معبد از نظر من زیباترین معبدی بود که در بانکوک دیدیم. حدود ۲۰ دقیقه پیاده‌روی کردیم تا به رودخانه رسیدیم. چون معبد در سمت دیگر رودخانه قرار داشت، با پرداخت نفری ۵ بات سوار قایق شدیم و به آن طرف رفتیم.

از قبل شنیده بودیم که بهترین زمان بازدید از معبد وات آرون، نزدیک غروب است؛ چون در این ساعت هم می‌توانید نمای معبد را در روشنایی روز ببینید و هم از تماشای نورپردازی زیبای آن پس از تاریک شدن هوا لذت ببرید.

همچنین گفته می‌شد که شب‌ها در اطراف معبد، برنامه‌های نمایشی همراه با نورپردازی برگزار می‌شود. اگر در یکی از رستوران‌های نزدیک رودخانه که چشم‌انداز مستقیمی به معبد دارند شام بخورید، می‌توانید منظره وات آرون را در شب تماشا کنید. متأسفانه به‌دلیل محدودیت زمانی، فرصت بازدید در غروب و شب را نداشتیم و فقط در طول روز از معبد دیدن کردیم.

در محوطه معبد، عکاس‌هایی حضور دارند که لباس‌های سنتی تایلندی اجاره می‌دهند و با پوشیدن آن‌ها از شما عکس می‌گیرند. این کار بین گردشگران بسیار رایج بود و افراد زیادی از آن استقبال می‌کردند. ما خودمان تمایلی به انجام این کار نداشتیم و به همین دلیل از هزینه اجاره لباس و عکاسی اطلاعی نداریم.

برای ورود به معبد، بلیت نفری ۲۰۰ بات تهیه کردیم. ابتدا در محوطه قدم زدیم و از بخش‌های مختلف آن بازدید کردیم. سپس از پلکان و مسیرهای اطراف ساختمان بالا رفتیم و از آنجا منظره زیبایی از شهر و رودخانه را تماشا کردیم. در مجموع، حدود یک ساعت برای بازدید از معبد وات آرون وقت گذاشتیم.

در بیشتر اسکله‌ها، نقشه مسیرهای آبی بانکوک روی تابلوهای راهنما نصب شده است. با استفاده از این نقشه‌ها می‌توانید مسیر حرکت قایق‌ها و ایستگاه‌های مختلف را پیدا کنید. البته امکان دانلود نقشه مسیرها از اینترنت هم وجود دارد. همان‌طور که قبلاً اشاره کردم، قایق یکی از وسایل حمل‌ونقل عمومی در بانکوک است و برای رفت‌وآمد بین بعضی از جاذبه‌های شهر گزینه مناسبی محسوب می‌شود.

بعد از بازدید از معبد وات آرون، ساعت حدود پنج عصر بود. هنوز دو مقصد دیگر در برنامه داشتیم؛ معبد بودای خوابیده و مرکز خرید بزرگ و مدرن آیکون سیام. از آنجا که دسترسی به هر دو مکان از طریق قایق امکان‌پذیر بود، نقشه مسیرها را بررسی کردیم. طبق اطلاعات تابلوها، رسیدن به معبد بودای خوابیده حدود یک ساعت و مسیر تا آیکون سیام حدود ۴۰ دقیقه زمان می‌برد. بنابراین برای بازدید از معبد باید ابتدا مسیر طولانی‌تری را طی می‌کردیم و بعد دوباره به سمت آیکون سیام برمی‌گشتیم.

مشکل اینجا بود که ساعت از پنج گذشته بود و معبد بودای خوابیده فقط تا ساعت ۶:۳۰ عصر باز بود. با توجه به اینکه رسیدن به آنجا با قایق حدود یک ساعت طول می‌کشید، احتمال داشت زمانی به مقصد برسیم که معبد تعطیل شده باشد. به همین دلیل تصمیم گرفتیم از بازدید این معبد صرف‌نظر کنیم و مستقیم به سمت آیکون سیام برویم. بلیت قایق را به قیمت نفری ۴۰ بات خریدیم و سوار شدیم.

بیشتر قایق‌های حمل‌ونقل عمومی بانکوک دو طبقه هستند. طبقه پایین فضای سرپوشیده با پنجره‌های شیشه‌ای و هوای خنک دارد، اما طبقه بالا روباز است. اگر آفتاب و گرمای هوا آزاردهنده نباشد، پیشنهاد می‌کنم طبقه بالا بنشینید؛ چون هم منظره بهتری از رودخانه و اطراف شهر دارید و هم مسیر قایق‌سواری لذت‌بخش‌تر خواهد بود.

حدود ساعت ۱۷:۴۰ به مرکز خرید آیکون سیام رسیدیم. چون قصد خرید نداشتیم و فقط می‌خواستیم از این مجموعه بزرگ دیدن کنیم، شروع به گشت‌وگذار در طبقات مختلف کردیم. سری هم به فودکورت زدیم، اما بیشتر غذاها با ذائقه ما سازگار نبودند و گزینه‌ای که دوست داشته باشیم پیدا نکردیم. در نهایت فقط یک پرس مانگو رایس به قیمت ۱۰۰ بات سفارش دادیم. این خوراکی تایلندی از ترکیب انبه، برنج پخته و سس نارگیل تهیه می‌شود و طعم خوب و قابل قبولی داشت.

از آنجا که برای شام و هزینه‌های روز بعد به پول نقد نیاز داشتیم، تصمیم گرفتیم مقداری پول چنج کنیم. به همین دلیل به شعبه سوپرریچ در طبقه ششم آیکون سیام رفتیم، اما با دیدن صف و شلوغی آنجا ترجیح دادیم وقت‌مان را منتظر نمانیم و بعد از برگشت به هتل، از شعبه نزدیک هتل ارز تهیه کنیم. البته این تصمیم چندان درستی نبود که دلیلش را در ادامه سفرنامه توضیح می‌دهم.

صرافی‌های سوپرریچ از صرافی‌های معتبر بانکوک هستند و معمولاً برای تبدیل ارز گزینه مناسبی محسوب می‌شوند. بیشتر شعبه‌های این مجموعه از ساعت ۹ صبح تا ۷ شب فعالیت می‌کنند. دلیل شلوغی شعبه آیکون سیام هم این بود که ما نزدیک ساعت ۷ به آنجا رسیده بودیم و از ساعت کاری محدود این صرافی‌ها خبر نداشتیم.

حدود ساعت ۷:۳۰ شب، بعد از بازدید از آیکون سیام، با کمک گوگل‌مپ متوجه شدیم ایستگاه اتوبوسی در فاصله پنج دقیقه‌ای ما قرار دارد. طبق اطلاعات برنامه، قرار بود با یکی از خطوط اتوبوس مستقیماً و پس از حدود ۴۰ دقیقه به نزدیکی هتل برسیم. به همین امید راهی ایستگاه شدیم، اما ماجرا آن‌طور که انتظار داشتیم پیش نرفت.

با جست‌وجوی دوباره در گوگل‌مپ، نزدیک‌ترین ایستگاه قطار را پیدا کردیم که حدود ۲۰ دقیقه پیاده‌روی با ما فاصله داشت. از طرفی بسیار خسته شده بودیم و تصمیم گرفتیم با توک‌توک به هتل برگردیم، اما راننده برای این مسیر ۵۰۰ بات درخواست کرد. چون پول نقد کافی همراه نداشتیم و هنوز ارزمان را چنج نکرده بودیم، مجبور شدیم با وجود خستگی، پیاده به سمت ایستگاه قطار برویم. بعد از کلی پیاده‌روی، در نهایت با پرداخت نفری ۸۶ بات سوار قطار شدیم و حدود ساعت ۹ شب به محدوده سنترال‌ورد رسیدیم.

اولین کاری که بعد از رسیدن انجام دادیم، رفتن به سوپرریچ برای تبدیل ارز بود تا بتوانیم شام بخوریم؛ اما با صحنه غیرمنتظره‌ای روبه‌رو شدیم: صرافی تعطیل بود! بعد از پرس‌وجو فهمیدیم ساعت کاری شعبه‌ها تا ۷ شب است. کارکنان راهنمایی‌مان کردند که از صرافی‌های دیگر استفاده کنیم. یکی از این صرافی‌ها در طبقه ششم مرکز خرید سنترال‌ورد قرار داشت. بنابراین در حالی که خسته و گرسنه بودیم، راهی مرکز خرید شدیم و بعد از حدود یک ساعت جست‌وجو، بالاخره صرافی را پیدا کردیم و پولمان را چنج کردیم.

دیگر انرژی زیادی برای گشت‌وگذار نداشتیم و فقط می‌خواستیم هرچه زودتر شام بخوریم. در مسیر، یک بستنی نارگیلی به قیمت ۱۵۰ بات خریدیم. با اینکه قیمتش از بستنی مشابه در پوکت بیشتر بود، طعم بستنی نارگیلی پوکت را بیشتر دوست داشتیم.

برای شام به شعبه مک‌دونالد نزدیک همان محدوده رفتیم و دو همبرگر، دو سیب‌زمینی و یک نوشابه به قیمت مجموع ۲۷۸ بات سفارش دادیم. در ادامه مسیر، از دست‌فروش‌های میوه دو نوع میوه استوایی جدید به نام‌های سیب ستاره‌ای و رز اپل خریدیم تا برای اولین بار امتحانشان کنیم. هزینه خرید این میوه‌ها ۶۵ بات شد.

در نهایت، خسته و گرسنه اما با خرید و تجربه چند خوراکی جدید، به هتل برگشتیم تا استراحت کنیم و برای تور روز بعد که آخرین روز سفرمان بود، آماده شویم

روز هشتم سفر

در آخرین روز سفر، برنامه بازدید از دو بازار معروف و متفاوت بانکوک را داشتیم که خارج از محدوده شهر قرار دارند. این تور را از لیدرمان خریده بودیم و قرار بود راننده ساعت ۷ صبح به دنبالمان بیاید. با هماهنگی قبلی، ساعت حرکت را به ۷:۳۰ تغییر دادیم تا فرصت داشته باشیم صبحانه‌مان را در هتل بخوریم.

ساعت ۷ بیدار شدیم و بعد از صرف صبحانه، رأس ساعت ۷:۳۰ راننده به هتل رسید. سپس به سمت بازار راه‌آهن حرکت کردیم. مسیر حدود یک ساعت و نیم طول می‌کشید. در طول راه کمی استراحت کردیم و از منظره‌های اطراف لذت بردیم.

حدود ساعت ۸:۴۰ به بازار رسیدیم. راننده توضیح داد که قطار دقیقاً ساعت ۹ از میان بازار عبور می‌کند و اگر این زمان را از دست بدهیم، باید حدود دو ساعت برای قطار بعدی منتظر بمانیم. به همین دلیل سریع وارد بازار شدیم و از غرفه‌های کوچک محلی که در دو طرف مسیر قرار داشتند، دیدن کردیم. در این مغازه‌ها انواع سوغات، خوراکی، ماهی تازه و سبزیجات به فروش می‌رسید.

هنوز به نیمه بازار نرسیده بودیم که صدای بوق قطار از دور به گوش رسید. فروشنده‌ها بلافاصله شروع به جمع‌کردن اجناس و سایه‌بان‌های مغازه‌هایشان کردند تا مسیر برای عبور قطار باز شود. تماشای این صحنه واقعاً جالب بود. قطار با فاصله کمی از مغازه‌ها و دست‌فروش‌ها عبور کرد و به‌محض اینکه از بازار خارج شد، فروشنده‌ها در عرض چند دقیقه همه وسایل را به جای قبلی برگرداندند و بازار دوباره به حالت عادی درآمد. بیشتر گردشگرها هم از قبل منتظر همین لحظه بودند تا از عبور قطار فیلم بگیرند و عکس بیندازند.

برخلاف تصوری که داشتیم و فکر می‌کردیم به‌دلیل شهرت جهانی این بازار، قیمت‌ها بالا باشد، اتفاقاً خوراکی‌ها، بستنی‌ها و میوه‌های استوایی با قیمت‌های مناسب و منطقی عرضه می‌شدند.

بعد از عبور قطار، حدود ۴۰ دقیقه دیگر در بازار قدم زدیم و ساعت ۱۰:۱۵ به سمت محلی رفتیم که راننده برای سوار شدن به قایق مشخص کرده بود. مقصد بعدی ما بازار شناور بود. مسیر بازار راه‌آهن تا این بازار حدود ۴۵ دقیقه طول کشید و پس از رسیدن، با هماهنگی راننده سوار قایق شدیم.

قایق‌سواری را از مسیری آغاز کردیم که دو طرف آن را درختان و بوته‌های نارگیل پوشانده بودند. هرچه جلوتر می‌رفتیم، فضای اطراف تغییر می‌کرد و به بخش‌هایی می‌رسیدیم که در دو طرف رودخانه مغازه‌ها و رستوران‌های متعددی قرار داشتند. قایق در بعضی قسمت‌ها به انتخاب راننده یا به درخواست مسافران توقف می‌کرد و امکان خرید از مغازه‌ها بدون پیاده شدن از قایق وجود داشت.

حدود یک ساعت و نیم در رودخانه حرکت کردیم. هرچه به بخش‌های شلوغ‌تر نزدیک می‌شدیم، تعداد مغازه‌ها و قایق‌های فروشنده بیشتر می‌شد. فروشنده‌ها داخل قایق‌هایشان میوه، آبمیوه و انواع سوغات عرضه می‌کردند و می‌توانستیم در طول مسیر از آن‌ها خرید کنیم. این شیوه خرید و گشت‌وگذار برایمان تجربه متفاوت و جالبی بود. در پایان دوباره به اسکله اول برگشتیم.

تایلند به روایت من؛ هشت روز، دو شهر، هزار خاطره

پس از آن همراه راننده به مجموعه آسیاتیک رفتیم تا ناهاری را که در برنامه تور قرار داشت، در شعبه KFC صرف کنیم. بعد از ناهار ساعت حدود سه بعدازظهر بود و چون ترانسفر فرودگاه قرار بود ساعت پنج به دنبالمان بیاید، از راننده خواستیم ما را در مرکز خرید سنترال‌ورد پیاده کند تا دو ساعت باقی‌مانده را در بخش مدرن بانکوک قدم بزنیم.

در این فرصت کمی در اطراف مرکز خرید گشت زدیم و از فروشگاه سون‌الون چند خوراکی برای مسیر فرودگاه خریدیم؛ دو قهوه، دو کیک و یک بسته چیپس که در مجموع ۱۶۰ بات شد.

در نهایت، ترانسفر رأس ساعت مقرر رسید و برای بازگشت به ایران راهی فرودگاه شدیم. سفر هشت‌روزه ما به تایلند به پایان رسیده بود.

و در آخر، پیشنهاد ما این است که تا می‌توانید سفر کنید و از دیدن جاهای جدید و آشنا شدن با فرهنگ‌های مختلف لذت ببرید. امیدواریم از خواندن این سفرنامه لذت برده باشید و تجربه‌ها و نکاتی که با شما در میان گذاشتیم، به درد سفرتان بخورد.

سفر کنید، خاطره بسازید و از تک‌تک لحظه‌هایش لذت ببرید!

مشاهده تورهای تایلند تور تایلند

دریافت مشاوره و رزرو تور

021-45128

کارشناسان ما پاسخگوی شما خواهند بود

تور ویژه

تور نمایشگاه صنایع فلز (metal expo) پرچم روسیه روسیه نقدی اقساطی

تور نمایشگاه صنایع فلز (metal expo)

روز 7 روز و 6 شب

تاریخ 1405/08/18

55,990,000 تومان + 1,055 دلار

تور ویژه

تور نمایشگاه پتروشیمی(KHIMIA) پرچم روسیه روسیه نقدی اقساطی

تور نمایشگاه پتروشیمی(KHIMIA)

روز 6 روز و 5 شب

تاریخ 1405/08/17

55,990,000 تومان + 945 دلار

تور ویژه

تور نمایشگاه تجهیزات پارکینگ و گاراژ پرچم روسیه روسیه نقدی اقساطی

تور نمایشگاه تجهیزات پارکینگ و گاراژ

روز 5 روز و 4 شب

تاریخ 1405/08/19

60,500,000 تومان + 690 دلار

تور ویژه

تور نمایشگاه خودروهای آفرودی مسکو پرچم روسیه روسیه نقدی اقساطی

تور نمایشگاه خودروهای آفرودی مسکو

روز 6 روز و 5 شب

تاریخ 1405/08/21

63,500,000 تومان + 590 دلار

آرزوی سفر را به منابع مورد علاقه خود اضافه کنید

با یک کلیک، تورهای محبوب آرزوی سفر را در گوگل دنبال کنید

افزودن به منابع مورد علاقه گوگل