سفرنامه من از سنت پترزبورگ | شهریور ۱۴۰۴

شهریور ۱۴۰۴ به سنت پترزبورگ سفر کردم. قبل از رفتن عکس‌هایی از شهر دیده بودم و تصویری کلی از آن داشتم، ولی در واقعیت از چیزی که فکر می‌کردم جذاب‌تر بود.

همان ابتدای ورود، معماری و بافت قدیمی شهر توجهم را جلب کرد. بیشتر از همه این برایم جالب بود که شهر با وجود حال‌وهوای قدیمی‌اش، کاملاً زنده و پرتحرک است.

من همیشه شهرهایی را دوست داشته‌ام که هویت خودشان را حفظ کرده باشند؛ شهرهایی که وقتی در خیابان‌هایشان قدم می‌زنی، تاریخ را در ساختمان‌ها و کوچه‌هایشان می‌بینی. سنت پترزبورگ یکی از همین شهرها بود.

چیزی که بیشتر از همه نظرم را جلب کرد، هماهنگی ساختمان‌های قدیمی بود. نماهای رنگی، پنجره‌های بلند، ستون‌ها، مجسمه‌ها و جزئیات ظریفی که روی ساختمان‌ها کار شده بود باعث می‌شد هر چند قدم یک بار بایستم و اطرافم را نگاه کنم.

این معماری هم فقط به چند بنای معروف و گردشگری محدود نبود. حتی ساختمان‌های معمولی کنار خیابان هم شخصیت و زیبایی خودشان را داشتند. حس می‌کردم برای تک‌تک ساختمان‌ها وقت گذاشته شده و به هماهنگی‌شان اهمیت داده‌اند.

بافت تاریخی بخش مرکزی شهر تا حد زیادی حفظ شده بود. خبری از تضاد ساختمان‌های قدیمی با برج‌های مدرن نبود که در خیلی از شهرها می‌بینیم. همین باعث می‌شد در خیابان‌ها حس کنم وارد دوره‌ای دیگر از تاریخ شده‌ام.

خیابان‌های پهن، میدان‌های بزرگ، پل‌ها و کانال‌هایی که از میان شهر می‌گذشتند هم به این فضا اضافه می‌کردند. ترکیب آب و معماری کلاسیک منظره‌ای ساخته بود که دیدنش برایم تکراری نشد.

یکی از لذت‌بخش‌ترین بخش‌های سفر، قدم زدن بدون عجله در خیابان‌ها بود. گاهی اصلاً مقصد مشخصی نداشتم؛ فقط راه می‌رفتم، ساختمان‌ها را نگاه می‌کردم، از جزئیات معماری عکس می‌گرفتم و از فضای اطرافم لذت می‌بردم.

سنت پترزبورگ شهری است که نباید برای دیدنش عجله کرد. به نظرم زیبایی شهر فقط در کاخ‌ها و موزه‌های معروفش نیست؛ در خیابان‌های قدیمی، نماهای تاریخی، نرده‌های فلزی ظریف و حتی گوشه‌های ساده‌ی شهر هم می‌شود آن را پیدا کرد.

رنگ ساختمان‌ها هم برایم جالب بود. برخلاف شهرهایی که ساختمان‌هایشان بیشتر خاکستری و یکنواخت است، اینجا رنگ‌های زرد، سبز، آبی و کرم در کنار جزئیات سفید و طلایی ترکیب خوبی ساخته بودند. با وجود قدمت زیاد ساختمان‌ها، شهر اصلاً خسته‌کننده به نظر نمی‌رسید.

هرچه بیشتر در شهر می‌گشتم، بیشتر به ارزش حفظ هویت تاریخی یک شهر فکر می‌کردم. اینکه شهری بتواند با زندگی امروز هماهنگ شود، بدون اینکه اصالت و گذشته‌اش را از دست بدهد، قابل تحسین است.

البته سنت پترزبورگ فقط معماری نبود. فضای خیابان‌ها، رود نِوا، پل‌ها و حال‌وهوای اروپایی شهر هم به تجربه‌ام تنوع داده بود. اما اگر بخواهم بگویم چه چیزی بیشتر از همه در ذهنم مانده، همان معماری و بافت تاریخی شهر است.

برای من سنت پترزبورگ فقط یک مقصد گردشگری نبود؛ بیشتر شبیه یک موزه‌ی بزرگ در فضای باز بود. برای دیدن زیبایی‌هایش لازم نبود حتماً وارد ساختمان خاصی شوی؛ کافی بود در خیابان قدم بزنی و سرت را بالا بگیری.

حالا که به آن سفر فکر می‌کنم، بیشتر از همه دلم برای قدم زدن بین ساختمان‌های قدیمی و تماشای شهری تنگ می‌شود که هویت تاریخی‌اش را نگه داشته است.

سفر شهریور ۱۴۰۴ من بیشتر از هر چیز سفری به دل تاریخ و معماری بود. این سفر به من یادآوری کرد که زیبایی یک شهر فقط به ساختمان‌های جدید و امکانات مدرن بستگی ندارد؛ گاهی ارزش واقعی شهر در چیزهایی است که از گذشته نگه داشته است.

دوست دارم دوباره به سنت پترزبورگ برگردم؛ نه فقط برای دیدن جاهای تازه، بلکه برای اینکه دوباره در همان خیابان‌های قدیمی قدم بزنم و همان حس خوب را تجربه کنم.