سفر به تایلند سرسبز

برای خیلی از ما که با دخل ‌وخرج‌های روزمره درگیریم، سفر خارجی ممکنه در نگاه اول یه کار پرهزینه یا حتی ولخرجی به نظر بیاد؛ که خب تا حدی هم بی‌راه نیست. اما واقعیت اینه که با کمی تحقیق و برنامه‌ریزی می‌شه هم هزینه‌ها رو کنترل کرد و هم از سفر حسابی لذت برد.
بهتره بعد از انتخاب مقصد، وقت بذارید و درباره جزئیات سفر خوب اطلاعات جمع کنید؛ از هزینه‌های حمل‌ونقل و خورد وخوراک گرفته تا محل اقامت، فرهنگ مردم، آداب‌ورسوم و حتی واحد پول کشور مقصد. دونستن زبان انگلیسی یا حداقل چند کلمه از زبان محلی هم می‌تونه خیلی به کار بیاد. رعایت همین نکات ساده، معمولاً راه رو برای یه سفر کم‌هزینه، امن و خاطره‌انگیز هموار می‌کنه.

تایلند اولین مقصد خارجی من بود؛ آن هم سفری که تصمیم گرفتم کاملاً تنها انجامش بدم. سفر تنهایی، مثل هر انتخاب دیگه‌ای، مزایا و چالش‌های خودش رو داره و در نهایت این روحیه و شخصیت هر آدمه که مشخص می‌کنه کدوم مدل سفر براش مناسب‌تره. من شخصاً برای سفرهای خارجی، تنهایی رو ترجیح می‌دم و برای سفرهای داخلی، بودن کنار دوستان رو؛ البته با این شرط مهم که همسفرها با دقت انتخاب بشن.

انتخاب تایلند هم بی‌دلیل نبود. پیشنهاد یکی از دوستانم که تجربه‌ی چندین سفر به این کشور رو به‌عنوان تورلیدر داشت، در کنار مطالب و عکس‌هایی که از تایلند دیده بودم، کم‌کم منو به سمت این مقصد کشوند و اشتیاق سفر به این کشور دوست‌داشتنی رو توی دلم جدی‌تر کرد.

بعد از بررسی گزینه‌های مختلف و مقایسه‌ قیمت‌ها و شرایط چند آژانس، با توجه به تناسب هزینه و زمان‌بندی سفر، در نهایت تصمیم گرفتم برنامه‌ریزی نهایی و خرید تور تایلند رو از طریق آژانس آرزوی سفر پارسیان انجام بدم. این آژانس با ارائه‌ی پکیج کامل، هماهنگی منظم خدمات و پشتیبانی مناسب، نقش مؤثری در برگزاری سفری منظم و بدون دغدغه داشت.

پکیج انتخابی شامل بازدید از سه شهر تایلند بود؛ سه شب اقامت در پاتایا، سه شب در پوکت و دو شب در بانکوک که در مجموع هشت شب و نه روز به طول انجامید. هزینه‌ کلی سفرمون اونموقع ۶ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان شد که خدماتی از جمله اخذ ویزا، بلیت رفت‌وبرگشت هواپیما، رزرو هتل‌ها، ترانسفرهای فرودگاهی و همراهی لیدر فارسی‌زبان رو در بر می‌گرفت.

تایلند به‌خاطر آب‌وهوای استوایی‌اش، تقسیم‌بندی فصل‌هاش کمی با چیزی که ما عادت داریم فرق می‌کنه. به‌طور کلی سال به سه بازه گرم، خنک و فصل بارش‌ها تقسیم می‌شه که این تفاوت بیشتر به دما و میزان بارندگی برمی‌گرده. 

اما هر موقع فرصت سفر پیدا کردید می‌تونید راهی این گوشه‌ دوست‌داشتنی دنیا بشید و مطمئن باشید تجربه‌ی لذت‌بخشی در انتظارتونه. من خودم از ۲۵ شهریور تا ۳ مهر اونجا بودم و توی این بازه، هوا خنک و کاملاً مطبوع بود.

زمان سفر من شهریور سال ۱۳۹۶ بود؛ دوره‌ای که قیمت دلار حدود ۳۳۰۰ تومان محاسبه می‌شد. برای مخارج سفر، ۸۰۰ دلار از صرافی تهیه کردم که جمعاً حدود ۲ میلیون و ۶۴۰ هزار تومان برام تموم شد. 

یکی از نکات مهمی که معمولاً کمتر بهش توجه می‌شه، انتخاب درست شرکت هواپیمایی و نوع پروازه. کیفیت هواپیما و برخورد مهماندارها می‌تونه تأثیر زیادی روی حال‌وهوای آدم، مخصوصاً در شروع سفر، بذاره. این موضوع وقتی مهم‌تر می‌شه که بدونیم مسیر تایلند در مجموع رفت‌وبرگشت چیزی نزدیک به ۱۹ ساعت طول می‌کشه؛ پس راحتی و ایمنی پرواز واقعاً اهمیت بالایی داره.

در طول پرواز، فرمی بهتون داده می‌شه که باید مشخصات شخصیتون رو داخلش وارد کنید. این برگه رو موقع عبور از گیت فرودگاه در بدو ورود و همین‌طور هنگام خروج از کشور مقصد ازتون تحویل می‌گیرن و حتی بعضی از هتل‌ها هم ممکنه ازتون بخوان اون رو ارائه بدید.
پروازی که من انتخاب کرده بودم با شرکت ماهان  انجام شد؛ که پرواز مستقیم به بانکوک داره. هواپیماها بزرگ، نسبتاً نو و از نظر راحتی کاملاً قابل قبول بودن و برخورد خدمه هم واقعاً محترمانه و حرفه‌ای بود. برای کلاس اکونومی، خدمات ارائه‌شده مناسب و رضایت‌بخش بود و مهماندارها هم حسابی به مسافران رسیدگی می‌کردن. 

هتل‌ ها

برای اقامت در سه شهر پاتایا، پوکت و بانکوک به‌ترتیب هتل‌های ولکام پلازا، نچرال ریزورت و هووارد اسکوئر رو انتخاب کرده بودم. یکی از نکاتی که موقع انتخاب هتل حتماً باید بهش توجه کرد، موقعیت مکانی اونه؛ هرچقدر هتل به مرکز شهر، مراکز تفریحی یا خرید نزدیک‌تر باشه، هزینه‌های رفت‌وآمد هم به‌مراتب کمتر می‌شه و دسترسی راحت‌تری خواهید داشت.

واحد پول

واحد پول رسمی تایلند بات هست. به‌طور میانگین، هر ۱۰۰ دلار چیزی حدود ۳۳۰۰ تا ۳۴۰۰ بات در صرافی‌ها براتون تبدیل می‌شه. بیشتر صرافی‌ها با رنگ‌های آبی، زرد یا سبز شناخته می‌شن؛ البته بانک‌ها هم خدمات تبدیل ارز دارن، اما تجربه من نشون داد صرافی‌های زردرنگ معمولاً نرخ بهتری ارائه می‌دن. ضمن اینکه در بعضی فروشگاه‌های بزرگ هم امکان تبدیل ارز وجود داره.

حمل‌ و نقل در تایلند

برای جابه‌جایی داخل شهرهای تایلند گزینه‌های متنوعی وجود داره؛ از اجاره خودرو و موتورسیکلت گرفته تا وسایل حمل‌ونقل عمومی مثل سانگ‌تیو، ون و توک‌توک که هرکدوم نرخ و شرایط خودشون رو دارن.

توک‌توک در اصل یه موتور سه‌چرخه‌ست که چندتا صندلی بهش وصل شده و احتمالاً تو فیلم‌ها زیاد دیدینش. معمولاً به‌صورت دربست کار می‌کنه و هزینه‌ش هم خیلی بالا نیست، فقط حتماً قبل از سوار شدن سر قیمت به توافق برسید. مثلاً برای یه مسیر حدوداً ۱۵ دقیقه‌ای، ممکنه حتی ۵۰ بات هم ازتون نگیرن.

سانگ‌تیو شبیه وانت‌های خودمونه، فقط کمی جمع‌وجورتر؛ دو ردیف صندلی داره و مسافرها پشتش می‌شینن. برای مسیرهای کوتاه معمولاً حدود ۱۰ بات و برای مسیرهای طولانی‌تر حدود ۲۰ بات می‌گیرن. مسیر حرکتشون مشخصه، اما اگه تعداد نفراتتون زیاد باشه می‌تونید دربست هم کرایه کنید. یه زنگ هم پشتشونه که هر جا خواستید می‌تونید بزنین و پیاده بشین؛ کلاً تجربه‌ی جالبیه.

اتوبوس، ون و موتورسیکلت هم در دسترسه و حتی امکان اجاره موتور یا ماشین هم وجود داره؛ مثلاً کرایه موتور برای مدت کوتاه چیزی بین ۱۵۰ تا ۲۵۰ بات درمیاد. با این حال، من پیشنهاد می‌کنم سراغ اجاره نرید. قوانین رانندگی فرق می‌کنه و نسبتاً سخت‌گیرانه‌ست، ضمن اینکه جهت رانندگی برعکسه و فرمون ماشین‌ها سمت چپه. برای همین موقع رد شدن از خیابون، اول به راست و بعد به چپ نگاه کنید تا خدای نکرده دچار مشکل نشید.

در نهایت، یه اپلیکیشن کاربردی شبیه اسنپ خودمون به اسم «Grab» هم دارن که خیلی به کار میاد و می‌تونید به‌راحتی از پلی‌استور دانلودش کنید.

روز اول سفر از همون لحظه‌ای شروع شد که هواپیما برای فرود در بانکوک ارتفاع کم کرد. از شیشه‌ها کاملاً مشخص بود که شب قبل باران حسابی باریده و شهر هنوز حال‌وهوای بارونی داشت. بعد از عبور از گیت ورودی فرودگاه، معمولاً افرادی رو می‌بینید که با پلاکاردهای مختلف منتظر مسافرهاشون هستن. اگه اسم آژانس یا تور خودتون رو بینشون پیدا کردید که عالیه؛ اما اگه نبود، اصلاً جای نگرانی نیست. از هرکدومشون سؤال بپرسید، خیلی راحت راهنمایی‌تون می‌کنن. پس اگه در نگاه اول کسی رو ندیدید، آرامشتون رو حفظ کنید و بدون استرس پیگیر بشید.

وسایل ارتباطی

بیشتر آژانس‌ها معمولاً بعد از ورود به فرودگاه مقصد، یک سیم‌کارت در اختیار مسافرها قرار می‌دن؛ با این حال پیشنهاد من اینه که خودتون به یکی از غرفه‌های فروش سیم‌کارت توریستی که داخل همون فرودگاه هست سر بزنید و سیم‌کارتی بگیرید که حجم اینترنت و مکالمه‌اش دقیقاً با نیازتون هماهنگ باشه. داشتن اینترنت از همون لحظه‌ی ورود واقعاً خیلی به کار میاد و خیال آدم رو راحت می‌کنه.

وقتی تورلیدرتون رو پیدا می‌کنید، معمولاً بقیه‌ی کارها خیلی راحت و منظم جلو می‌ره. ممکنه قبلش کمی استرس داشته باشید که کاملاً طبیعی‌ه؛ بالاخره وارد یه کشور ناآشنا شدید و به‌عنوان توریست شناخته می‌شید.

از اونجایی که ورودی اصلی تایلند معمولاً فرودگاه بانکوکه، بسته به نوع تور ممکنه لازم باشه از بانکوک به شهرهای دیگه منتقل بشید. 
چون اولین شهر انتخابی من پاتایا بود، بعد از ورود به بانکوک باید حدود یک ساعت و نیم مسیر زمینی رو طی می‌کردم تا به هتل برسم.

هتلی که در پاتایا اقامت داشتم، یک هتل سه‌ستاره و بازسازی‌شده در خیابان «سکند رود» بود. فاصله‌اش تا دریا و خیابان واکینگ استریت حدود پنج دقیقه پیاده‌روی می‌شد که به‌نظرم مهم‌ترین امتیاز این هتل محسوب می‌شد. اتاق‌ها بزرگ و قابل قبول بودن و از نظر نظافت هم وضعیت رضایت‌بخشی داشت. با اینکه هتل نزدیک خیابان اصلی قرار گرفته بود، فضای نسبتاً آرومی داشت و دسترسی خوبی به مراکز خرید و رستوران‌ها فراهم می‌کرد.

البته باید در نظر داشت که هتل محوطه‌ی بزرگی نداره و فضای اون به پارکینگ جلوی هتل و محوطه‌ی پشتی که یک استخر روباز توش قرار گرفته، محدود می‌شه. صبحانه روی هتل بود اما تنوع و کیفیت غذاها خیلی چشمگیر نبود. بیشتر مهمان‌ها هم از ملیت‌های چینی، هندی و ایرانی بودن.

به‌طور کلی، اگه تنها سفر می‌کنید یا به‌عنوان یک زوج سخت‌گیر نیستید، این هتل می‌تونه گزینه‌ی مناسبی باشه. اما اگه سن‌وسالتون بالاتره یا به جزئیات اقامت خیلی اهمیت می‌دید، قطعاً انتخاب‌های بهتر و متنوع‌تری هم در پاتایا پیدا می‌شه.

به‌محض رسیدن به پاتایا با تورلیدرم تماس گرفتم و قرار شد همدیگه رو توی لابی هتل ببینیم. اون خیلی کامل درباره شرایط شهر، امکانات و تورهایی که می‌شد توی مدت زمان محدود سه‌روزه استفاده کرد توضیح داد و کمک کرد برنامه‌ریزی بهتری داشته باشم. در نهایت، دو تور تفریحی به‌همراه بلیت شوی «آلکازار» رو انتخاب کردم و هزینه‌ها رو همون‌جا بهش پرداخت کردم.

اینجا بد نیست به دو نکته اشاره کنم؛ اول اینکه اگه محدودیت زمانی ندارید یا قصد دارید فقط به پاتایا سفر کنید، حداقل یک هفته رو برای این شهر کنار بذارید، چون تنوع تفریحاتش اون‌قدر زیاده که زمان کم میارید. دوم اینکه حتماً تورها رو از تورلیدری که آژانستون معرفی کرده تهیه کنید. ممکنه توی سطح شهر با افرادی روبه‌رو بشید که قیمت‌های پایین‌تری پیشنهاد بدن، اما ریسک کلاهبرداری تو این موارد کم نیست.

تغذیه

از نظر خوردوخوراک، پاتایا و به‌طور کلی شهرهای تایلند دستتون رو کاملاً باز می‌ذارن. از فست‌فودهایی مثل مک‌دونالد و KFC با قیمت‌های زیر ۱۰ دلار گرفته تا رستوران‌ها و کافه‌های لوکس تایلندی، اروپایی، چینی و حتی ایرانی و ترکی که هزینه‌هاشون می‌تونه به چند صد دلار هم برسه؛ همه‌چیز بستگی به سلیقه و بودجه‌تون داره.

من بیشتر مواقع سراغ مک‌دونالد، KFC یا کباب ترکی می‌رفتم؛ هم به‌خاطر اینکه با طعم و ادویه‌ی غذاهای محلی خیلی ارتباط نگرفتم و هم اینکه ترجیح می‌دادم هزینه‌هام رو بهتر مدیریت کنم.

اگه خواستید برای خودتون آب معدنی، تنقلات یا خوراکی‌های دم‌دستی تهیه کنید، توی پاتایا اصلاً مشکلی از این بابت ندارید. فروشگاه‌های «سون‌اِلون» و «فامیلی‌مارت» تقریباً همه‌جا پیدا می‌شن؛ هم قیمت‌هاشون مناسبه و هم تنوع اجناسشون بالاست، طوری که هرچی لازم داشته باشید به‌راحتی می‌تونید تهیه کنید.

شب اول، چون بلیت نمایش «آلکازار» رو از قبل گرفته بودم، مستقیم راهی محل اجرا شدم. سالن از نظر بزرگی و لوکس بودن در حد متوسط بود، اما کیفیت اجرا واقعاً فراتر از انتظارم بود. آلکازار شو یک برنامه‌ی یک‌ساعته‌ی موزیکال و رقصه که به‌نظرم دیدنش رو اصلاً نباید از دست داد. اجراها شب‌ها برگزار می‌شن، برای همین تداخلی با تورهای روزانه ندارن و از طرفی قیمت بلیت هم مناسبه و کاملاً ارزش دیدن رو داره.

بعد از نمایش، سری به خیابان معروف واکینگ استریت زدم و بعدش برای استراحت و آماده شدن برای روز بعد به هتل برگشتم.

واکینگ استریت شناخته‌شده‌ ترین خیابان پاتایاست؛ خیابونی که فقط امکان تردد پیاده توش وجود داره و دو طرفش پر شده از مراکز سرگرمی و تفریحات شبانه. این خیابون عملاً شب‌ها جون می‌گیره و فعالیت‌هاش تا نزدیک صبح ادامه داره.
روز دوم رو به یکی از هیجان‌انگیزترین تورهای پاتایا اختصاص دادم؛ تور معروف به «کشتی روس‌ها» به‌همراه بازدید از جزیره مرجان. توی این برنامه، تفریحات آبی متنوعی مثل پاراسیلینگ، بنانا و سرسره‌های آبی در نظر گرفته شده بود و علاوه بر اون، ناهار و بار رایگان هم داشت. فضای کشتی با اجرای زنده‌ی خواننده‌های روسی و ایرانی حسابی شاد و پرانرژی بود.

همون‌طور که از اسم تور مشخصه، بیشتر مسافرهای این کشتی روس بودن، اما این موضوع اصلاً از جذابیت برنامه کم نمی‌کرد. هزینه‌ی این تور در مجموع ۷۰ دلار شد و به‌نظرم با توجه به خدمات و حال‌وهوایی که داشت، کاملاً ارزشش رو داشت. اگه قصد سفر به پاتایا رو دارید، پیشنهاد می‌کنم حتماً این تور رو توی برنامه‌تون قرار بدید.

یه نکته‌ی مشترک توی بیشتر تورها اینه که معمولاً چند نفر از بومی‌های منطقه از مسافرها عکس می‌گیرن و همون‌جا هم امکان چاپ عکس‌ها وجود داره. هزینه‌شون خیلی بالا نیست و خریدشون هم کاملاً اختیاریه؛ با این حال من پیشنهاد می‌کنم اگه دوست داشتید ازشون عکس بگیرید. هم یه حمایت کوچیک از کسب‌وکار محلیه و هم معمولاً عکس‌های جذاب و یادگاری‌های خوبی از آب درمیاد.

روز سوم 

برنامه‌ی روز سوم شامل بازدید از معبد حقیقت، باغ نانگ نوچ، سالن اجرای لیدی‌بوی‌ها، نمایش موزیکال تاریخ و تمدن تایلند و اجرای فیل‌ها بود؛ یه ترکیب کامل از طبیعت، فرهنگ و سرگرمی. هزینه‌ی این تور با احتساب ترانسفر و همراهی لیدر فارسی‌زبان حدود ۱۵۰۰ بات شد. به‌نظرم این هم یکی از تورهایی‌ که حتماً باید توی برنامه‌ی سفرتون باشه و اصلاً نباید از دستش بدید.

اگه به پاتایا سفر کردید، بازدید از جاهایی که پایین می‌گم رو حتماً توی برنامه‌تون بذارید:

• بازار شناور پاتایا 

• معبد وات فرا یایی 

• موزه‌ی هنر در بهشت  

• جزیره‌های اطراف پاتایا

در کنار این‌ها، پارک‌های آبی پاتایا هم واقعاً کیفیت خوبی دارن. هرکدوم که به محل اقامتتون نزدیک‌تر بود رو انتخاب کنید و برید؛ معمولاً ناامیدتون نمی‌کنن.

خرید

پاتایا از نظر مراکز خرید دست کمی از بانکوک نداره و اختلاف قیمت‌ها هم خیلی محسوس نیست. من خودم از چندتا مرکز خرید بازدید کردم که انصافاً اجناس خوب و مقرون‌به‌صرفه‌ای داشتن؛ مثل رویال گاردن که نزدیک هتل محل اقامتم بود یا فستیوال پاتایا. اوت‌لت‌ها و سنترال‌ها هم گزینه‌های مناسبی هستن.

یه بازار شناور روی آب هم توی پاتایا وجود داره که معمولاً جزو برنامه‌ی بعضی تورهاست؛ اگه تورش رو تهیه کرده باشید، دیگه نیازی نیست جداگانه براش برنامه‌ریزی کنید. در مورد خرید پوشاک هم، برندهایی مثل نایکی و آدیداس تقریباً تو کل تایلند قیمت‌های یکسانی دارن، اما لباس‌های غیر‌برندی هم ارزون‌ترن و هم معمولاً می‌شه سر قیمتشون چانه زد.

روز چهارم نوبت حرکت به سمت پوکت بود. برای رفتن از پاتایا به پوکت، باید دوباره به بانکوک برگردید و از اونجا پرواز داخلی بگیرید؛ پروازی که حدود سه ساعت طول می‌کشه. البته مسیر زمینی هم وجود داره، اما تقریباً یک روز کامل زمان می‌بره.

پرواز بین بانکوک و پوکت با هواپیمایی کوچک‌تر اما نسبتاً نو انجام شد. با این حال، به‌خاطر شرایط نامساعد جوی، هواپیما تکان‌های شدیدی داشت و راستش بیشتر مسافرها حسابی ترسیده بودن. من هم که کم‌وبیش اضطرابم بالا رفته بود، چند بار زیر لب اشهدم رو خوندم تا بالاخره سالم به مقصد رسیدیم.

بالاخره اواخر شب به جزیره‌ی پوکت رسیدم. اولین چیزی که همون لحظه‌ی ورود کاملاً حس می‌شه، آرامش خاص این شهره؛ آرامشی که درست نقطه‌ی مقابل شلوغی و هیاهوی پاتایاست. جایی که زندگی شبانه تا صبح جریان داره، اما پوکت ریتم آروم‌تری داره. ما حدود ساعت ۱۰ شب رسیدیم و کاملاً مشخص بود که بیشتر مردم خوابیدن؛ چراغ خیلی از خونه‌ها خاموش بود و بیشتر فروشگاه‌ها کرکره‌هاشون رو پایین کشیده بودن.

نکته‌ی دومی که خیلی زود به چشم میاد، فضای خانوادگی‌تر پوکته. اینجا کمتر با مسافرهای مجرد روبه‌رو می‌شید و در عوض، حضور گردشگران اروپایی خیلی پررنگ‌تره؛ کسایی که بیشتر برای آرامش، طبیعت بکر و مناظر چشم‌نواز این جزیره پوکت رو انتخاب می‌کنن. به همین خاطر، چهره‌ها و سبک زندگی اروپایی رو توی سطح شهر بیشتر می‌بینید.

از اونجایی که فرودگاه پوکت در بخش شرقی جزیره قرار داره و هتل من در قسمت غربی بود، حدود نیم ساعت طول کشید تا به محل اقامتم برسم. هتلی که برای پوکت انتخاب کرده بودم «نچرال ریزورت» بود؛ انتخابی که بیشتر بر اساس عکس‌هایی که قبل از سفر توی اینترنت دیده بودم انجام شد.

فضای هتل بیشتر شبیه یک شهرک کوچک با مجموعه‌ای از ویلاهای یک‌ و دوطبقه بود. مسیر لابی تا ویلایی که من توش اقامت داشتم، با درخت‌های نارگیل و گیاهان استوایی تزئین شده بود و حال‌وهوای خیلی دلنشینی داشت. هرچند این هتل در مقایسه با بعضی از هتل‌های لوکس پوکت امکانات ساده‌تری داره، اما برای من فضای آروم و صمیمیش جذاب‌تر بود.

بیشتر مهمان‌های هتل اروپایی و روس بودن و تعداد کمی هم از مسافران چینی اونجا اقامت داشتن. هتل چند استخر روباز کوچک داشت و صبحانه هم در فضای باز سرو می‌شد. برخورد کارکنان محترمانه بود و اتاق‌ها بزرگ و دلباز طراحی شده بودن؛ جلوی هر اتاق هم یک درِ شیشه‌ای قرار داشت که به حیاط کوچکی باز می‌شد. در مجموع، تجربه‌ی اقامت خوبی بود و پیشنهاد می‌کنم این هتل رو توی گزینه‌های اقامتتون در پوکت در نظر بگیرید.

بعد از اینکه مراحل اقامتم انجام شد و وسایلم رو داخل اتاق گذاشتم، فرصت رو غنیمت شمردم و یه گشت کوتاه اطراف هتل زدم تا ببینم اگه جایی برای دیدن توی شب هست از دستش ندم. همون‌طور که قبل‌تر گفتم، بیشتر مغازه‌ها تعطیل شده بودن؛ به‌جز یه بازارچه‌ی محلی که دو تا خیابون اون‌طرف‌تر قرار داشت. فضای این بازارچه بیشتر روی خوراکی‌ها متمرکز بود و خیلی منو یاد بازارهای روز شمال انداخت. من هم چند نوع میوه‌ی استوایی که تا اون موقع امتحان نکرده بودم خریدم و با خودم به هتل بردم.

بعدش با تورلیدر پوکت تماس گرفتم؛ شمار‌ش رو تورلیدر قبلی بهم داده بود. قرار شد بیاد هتل و درباره‌ی برنامه‌ها و تورهای موجود توضیح بده. البته چون قبل از سفر حسابی درباره‌ی تورها و جاذبه‌ها توی اینترنت تحقیق کرده بودم، بیشتر تمرکزم روی هماهنگی برنامه‌ها و مسائل مالی بود. انصافاً هم تورلیدر پاتایا و بانکوک وهم تورلیدر پوکت برخورد خوبی داشتن؛در نهایت، دو تور از پوکت گرفتم که هر دوتاشون بازدید از دو جزیره‌ی معروف بودن و واقعاً ارزش دیدن داشتن.

روز پنجم

برنامه‌ی روز پنجم سفر به جزیره‌ی جیمز باند و جزیره‌ی میمون‌ها بود؛ توری که ناهار رایگان هم داشت و یکی از تجربه‌های جذاب پوکت به حساب میاد.

یکی از قشنگی‌های سفر، علاوه بر آشنا شدن با فرهنگ و مردم کشور مقصد، پیدا کردن دوست‌های خوب از شهرهای مختلف کشور خودمونه که خوشبختانه من هم از این تجربه بی‌نصیب نموندم. معمولاً خیلی‌ها پوکت رو برای جوون‌ها پیشنهاد نمی‌کنن، چون ممکنه برای بعضی‌ها کمی آروم و حتی حوصله‌سربر باشه. اما به‌نظر من، این شهر و جزیره‌هاش بیشتر مناسب آدم‌های ماجراجو و عاشق طبیعته؛ کسایی که دنبال آرامش و لذت بردن از فضای بکر و متفاوت هستن.

جزیره‌ی جیمز باند و بازارچه‌ی ساحلی

بیشتر شهرهای تایلند، از جمله پوکت، بخش‌ها یا خیابان‌هایی دارن که مخصوص تفریحات شبانه‌ست. در پوکت، خیابانی که حال‌وهوایی شبیه واکینگ استریت پاتایا داره، «پاتونگ بیچ» ؛ جایی که می‌تونید تا آخر شب سرگرم باشید، شام بخورید و از گشت‌وگذار شبانه توی تنها بخش زنده‌ی شهر لذت ببرید.

در طول روز هم پاتونگ بیچ حال‌ وهوای متفاوتی داره؛ می‌تونید کنار ساحل بشینید، آفتاب بگیرید و از نسیم ملایم استوایی و آرامش دریا لذت ببرید.

خیابان پاتونگ بیچ و تفریحات شبانه

پاتونگ بیچ قلب تفریحات شبانه‌ی پوکته؛ جایی که بعد از غروب آفتاب تازه جون می‌گیره. رستوران‌ها، کافه‌ها و مراکز سرگرمی تا دیروقت فعال هستن و می‌تونید یه شب‌گردی حسابی رو توی شلوغ‌ترین و زنده‌ترین نقطه‌ی جزیره تجربه کنید.

روز ششم

روز ششم یکی از هیجان‌انگیزترین بخش‌های سفرم رقم خورد؛ حرکت با قایق‌های تندرو روی دریا به سمت جزیره‌ی افسانه‌ای «فی‌فی». چون فاصله‌ی این جزیره با پوکت زیاده، مسیر با قایق‌های سرعتی انجام می‌شه. برای همین اگه دریا زده می‌شید یا با بالا و پایین پریدن‌های شدید قایق‌ها کنار نمیاید، شاید بهتر باشه قید این تور رو بزنید.

خود من که واقعاً لحظات پراضطرابی رو پشت سر گذاشتم؛ دریا موج‌دار بود و هوا حالت نیمه ‌طوفانی داشت، طوری که بعضی وقت‌ها قایق کاملاً از سطح آب جدا می‌شد و دوباره با شدت فرود می‌اومد. اگر چنین شرایطی پیش اومد، توصیه می‌کنم حداقل صندلی‌های ردیف جلو رو انتخاب نکنید!

اما وقتی به مقصد رسیدیم، همه‌ی اون استرس‌ها فراموش شد. زیبایی جزیره‌ی فی‌فی واقعاً نفس‌گیر بود و کاملاً ارزشش رو داشت. ناهار که جزو برنامه‌ی تور بود، به‌صورت رایگان توی یکی از رستوران‌های جزیره سرو شد. در مسیر برگشت هم از چند جزیره‌ی کوچیک دیگه بازدید کردیم که هرکدوم جذابیت خاص خودشون رو داشتن.

بعد از این تور، من یه خودرو اجاره کردم و یه گشت‌وگذار کوتاه هم توی خود پوکت زدم. یکی از معروف‌ترین جاهایی که دیدم، معبد «بودای بزرگ» بود که روی یکی از تپه‌های مرتفع شهر قرار گرفته و چشم‌انداز فوق‌العاده‌ای از اطراف پوکت بهتون می‌ده.

اگه قصد سفر به پوکت رو دارید، پیشنهاد می‌کنم بازدید از این جاها رو حتماً توی برنامه‌تون قرار بدید:

• ساحل پاتونگ (Patong Beach)
• شهر قدیمی پوکت (Phuket Old Town) 
• مجسمه‌ی بودای بزرگ (Big Buddha Statue)
• بازار شبانه‌ی آخر هفته‌ی پوکت (Phuket Weekend Night Market)
• فانتاسی (Fantasea) 

در کنار این‌ها، پوکت پر از سواحل و جزیره‌های کوچیک و بزرگه که هرکدوم زیبایی خاص خودشون رو دارن و دیدن هیچ‌کدومشون خالی از لطف نیست.

روز هفتم؛ بازگشت به بانکوک

دلیل اصلی من برای انتخاب بانکوک، دیدن پایتخت تایلند و آشنایی نزدیک‌تر با میزان پیشرفت و فضای مدرن این شهر بود. در کنار اون، تصمیم داشتم خریدهای اصلی سفرم رو هم توی بانکوک انجام بدم. البته از نظر قیمت، تفاوت چشمگیری بین شهرهای مختلف تایلند وجود نداره؛ تقریباً شبیه همون وضعیتی که تو کشور خودمون هم می‌بینیم.

با این حال، بانکوک به‌عنوان پایتخت، حال‌وهوای مدرن‌تری داره و در کنار مراکز خرید بزرگ و لوکس، جاذبه‌های تفریحی و مذهبی متنوعی رو هم در خودش جا داده. همین ترکیب باعث می‌شه دیدن بانکوک تجربه‌ای جذاب و کامل باشه. به‌نظرم، سفر به تایلند بدون دیدن پایتختش یه چیزی کم داره، پس این بخش از سفر رو از دست ندید.

هتلی که در بانکوک اقامت داشتم، یک هتل قدیمی و بازسازی‌شده با مالکیت هندی بود و به همین دلیل تعداد زیادی از مهمان‌ها هم هندی بودن. اتاق‌ها نسبتاً کوچک بودن، امکاناتش هم در حد انتظارم نبود و از مرکز شهر و جاذبه‌های اصلی فاصله‌ی زیادی داشت. البته هتل به ایستگاه مترو نزدیک بود و از این نظر می‌شد تا حدی از حمل‌ونقل عمومی استفاده کرد.

فاصله‌ی هتل تا رودخانه و بازارهایی مثل آسیاتیکو یا چاتوچاک حدود یک ساعت پیاده‌روی بود و برای رسیدن به نقاط اصلی شهر معمولاً باید ماشین می‌گرفتید که چیزی حدود نیم ساعت زمان می‌برد. راستش رو بخواید، من نتونستم خیلی با این هتل ارتباط بگیرم و تجربه‌ی اقامتم توی بانکوک اون‌قدر که انتظار داشتم، دلچسب نبود.

توضیحی که لازم می‌دونم اینجا بدم، صرفاً از روی تجربه‌ی شخصی اقامتمه. در بعضی هتل‌ها، به‌دلیل تفاوت‌های فرهنگی یا ناآشنایی بعضی مسافران با قوانین و فضای هتل، ممکنه میزان سروصدا بیشتر از حد انتظار باشه. این موضوع گاهی باعث می‌شه آرامش اقامت تحت تأثیر قرار بگیره. برای همین، فارغ از کشور یا ملیت، بهتره موقع انتخاب هتل به این نکته هم توجه داشته باشید تا تجربه‌ی بهتری از سفرتون داشته باشید.

در بانکوک، با توجه به اینکه تمرکز اصلی من روی خرید بود و زمان محدودی هم داشتم، ترجیح دادم توری تهیه نکنم و وقتم رو صرف گشت‌وگذار در مراکز خرید شهر کنم. البته با توجه به نرخ ارز، قیمت خیلی از اجناس برای ما بالا بهنظر می‌رسه و حالا که ارزش پول ملی هم نسبت به قبل کاهش بیشتری داشته، شاید منطقی‌تر باشه تمرکز اصلی سفر رو روی تفریح، دیدن شهر و تجربه‌ی فضاهای متفاوت بذارید؛ چون قیمت بسیاری از کالاها اختلاف چندانی با ایران نداره.

بانکوک از نظر مراکز خرید واقعاً شهر غنی‌ایه؛ پاساژها و مال‌های بسیار بزرگ و متنوعی داره که اگه بخواید هرکدوم رو کامل بگردید، حداقل نصف روز زمان می‌بره. من برای خرید، این مراکز خرید رو پیشنهاد می‌کنم:
برای خرید در بانکوک، من این مراکز رو پیشنهاد می‌کنم که هرکدوم حال‌ وهوای خاص خودشون رو دارن:

مرکز خرید چاتوچاک (Chatuchak Market)
• آسیاتیک، ریورفرانت (Asiatique The Riverfront)
• میدان سیام (Siam Area)
• پنتیپ پلازا؛ مخصوص لوازم کامپیوتری (Pantip Plaza)
• منطقه‌ی پراتونام (Pratunam)
• بازار محله‌ی چینی‌ها (Chinatown Market) 

علاوه بر مراکز خرید، بانکوک جاذبه‌های دیدنی زیادی هم داره که اگه زمان سفر اجازه داد، دیدنشون رو از دست ندید. جاهایی مثل معبد بودای خوابیده (Wat Pho)، کاخ بزرگ (Grand Palace)، بازارهای سنتی و کلی تجربه‌ی شهری جذاب که بانکوک رو به شهری زنده و متفاوت تبدیل کرده.

چند نکته‌ی پایانی

۱. حتماً از اپلیکیشن‌هایی مثل گوگل‌مپ استفاده کنید و قبل از سفر، کار باهاشون رو بلد باشید؛ واقعاً توی شهرهای ناآشنا نجات‌دهنده‌ان.

۲. تایلند به ماساژهای معروفش شناخته می‌شه و غذاها و ادویه‌هاش هم دنیای متفاوتی دارن. حتی اگه سخت‌پسند هستید، حداقل یک‌بار امتحانشون کنید.

۳. اپلیکیشن «Grab» که مخصوص حمل‌ونقله، خیلی جاها—به‌خصوص توی بانکوک—به کارتون میاد و کار رو راحت‌تر می‌کنه.

۴. قبل از سفر، حتماً کمی درباره‌ی فرهنگ، آداب‌ورسوم و حتی چند کلمه از زبان کشورهای شرقی مطالعه داشته باشید. تو بعضی مسائل حساسیت‌هاشون از ما بیشتره و رعایتشون باعث می‌شه سفر بی‌دردسرتری داشته باشید.

۵. برای سفرهای طولانی، داشتن یک کوله‌پشتی حرفه‌ای و متوسط کاملاً کافیه؛ فقط به اندازه‌ی وسایل شخصی‌تون. از بردن چند چمدون و ساک بزرگ تا جایی که می‌تونید پرهیز کنید.

۶. پول رو به اندازه‌ی نیاز روزانه چنج کنید و از همراه داشتن حجم زیادی پول نقد خودداری کنید. باقی پول رو می‌تونید داخل سیف‌باکس یا صندوق امانات هتل نگه دارید. و از همه مهم‌تر، توی سفر خیلی سخت‌گیر نباشید تا بیشتر بهتون خوش بگذره.

۷. همیشه لبخند روی لبتون داشته باشید؛ برخورد خوب، خیلی جاها کارتون رو راه می‌ندازه.

۸. تو بیشتر کشورهای خارجی، در کنار مناظر دیدنی، تفریحات متنوع و تجربه‌های جذاب، طبیعتاً جنبه‌های منفی مثل سرقت یا فضاهای ناسالم هم وجود داره. این چیزها عادیه و نباید باعث بشه تحت‌تأثیر شایعات قرار بگیرید. تایلند هم از این قاعده مستثنی نیست؛ پس با آگاهی سفر کنید و حتماً این مقصد رو توی برنامه‌هاتون بذارید.

و در پایان، اگه این سفرنامه ایراد یا ضعف‌هایی داشت، ازتون عذرخواهی می‌کنم. امیدوارم در سفرنامه‌های بعدی تجربه‌ها پخته‌تر و نوشته‌ها بهتر بشن.